Kur kthehej nga puna, Iliriana Molla e ngadalësonte hapin para derës, pa e kuptuar as vetë: a ishte gjithçka ashtu siç e kishte lënë, apo përsëri dikush kishte hyrë e kishte prekur sendet e saj?
Shtëpia e vet nuk ishte më vendi ku mund të merrte frymë lirshëm.
Pika e kthesës erdhi një të martë krejt të zakonshme. Iliriana u vonua në punë dhe u kthye rreth orës tetë të mbrëmjes. Sapo hyri, pa në apartament Vjollca Dedën dhe një burrë të panjohur, diku rreth të tridhjetë e pesave, me një çantë pranë vetes. Ai rrinte ulur në kuzhinë dhe hante me qetësinë e dikujt që ndodhej në shtëpinë e tij.
— Ky është Mentor Elezi, nipi im, — shpjegoi Vjollca Deda, pa u trazuar fare. — Për momentin nuk ka ku të qëndrojë. I thashë të rrijë disa ditë këtu te ju. Vend ka boll.
Iliriana mbeti në prag të kuzhinës. Mentor Elezi ngriti kokën, i bëri një tundje të shkurtër me kokë dhe iu kthye pjatës.
— Vjollca Deda, — tha ajo pas një heshtjeje të rëndë, — ky është apartamenti ynë. Ju nuk mund të sillni njerëz këtu pa marrë pëlqimin tonë.
— Aman, mos e bëj kaq të madhe, — ia ktheu vjehrra me një lëvizje të dorës. — Dy-tri ditë janë, ç’punë prish? Gentiani nuk ka gjë kundër.
Në mbrëmje doli se Gentian Hasani, vërtet, nuk kishte gjë kundër. Më saktë, ai nuk kishte ditur asgjë më parë, por pasi e mori vesh, nuk pa ndonjë problem në atë që kishte ndodhur.
— Iliriana, janë vetëm disa ditë. Njeriu është në hall.
— Gentian, ne nuk ishim në shtëpi. Nëna jote ka futur një të panjohur në apartamentin tonë pa na marrë as në telefon. Ty kjo të duket normale?
— Mentor Elezi nuk është i panjohur. Është i familjes.
— Për mua është i huaj.
Biseda u përplas sërish në të njëjtin mur ku përplaseshin gjithmonë. Mentor Elezi qëndroi katër ditë. Gjatë gjithë asaj kohe, Iliriana ndihej si mysafire brenda shtëpisë së saj.
Pas kësaj, ajo i kërkoi Vjollca Dedës t’i kthente çelësat. Nuk ngriti zërin, nuk bëri skenë; thjesht ia kërkoi qetësisht.
Vjollca Deda qeshi. Jo me siklet, jo nga nervozizmi, por me një të qeshur të hapur, sikur të kishte dëgjuar diçka krejt absurde.
— Ky është apartamenti i djalit tim, — tha ajo. — Dhe unë do të vij këtu kur të më teket. Çelësat nuk t’i jap.
— Vjollca Deda, ligjërisht ky apartament na përket të dyve. Dhe unë po ju kërkoj…
— Ti nuk do të kërkosh asgjë, — e ndërpreu ajo. Në zërin e saj nuk kishte inat; kishte vetëm atë sigurinë e ftohtë të një njeriu që as nuk e pranon mundësinë se dikush mund t’i dalë kundër. — Gentian, thuaji edhe ti.
Gentian Hasani foli. Tha se e ëma kishte të drejtë, se kështu kishte qenë gjithmonë, se Iliriana po e merrte tepër rëndë një kujdes të thjeshtë.
Pas asaj bisede, Iliriana nuk u përpoq më të shpjegonte. Fjalët, me sa dukej, në atë shtëpi nuk kishin asnjë peshë.
Ajo filloi të priste. Jo sepse ishte e dobët, por sepse po llogariste me qetësi.
Zgjidhja erdhi një të enjte të zakonshme. Iliriana mori një ditë pushim; ishte lodhur shumë dhe donte vetëm të rrinte në shtëpi, në heshtje. Rreth mesditës, brava bëri një klikim të lehtë. Ajo ishte në dhomë, me një filxhan kafeje dhe një libër në duar. Dëgjoi hapa në korridor, pastaj zhurmën e derës së dollapit që hapej në dhomën e gjumit.
Iliriana u ngrit dhe shkoi atje.
Vjollca Deda qëndronte përballë dollapit të hapur dhe mbante në duar një pallto. Ishte e re, blu e errët, e blerë nga Iliriana dy javë më parë dhe e veshur vetëm tri herë. Vjehrra po e shqyrtonte me kujdes, sikur po e provonte në mendje: e kthente në varëse, i shihte jakën, i prekte copën.
— Vjollca Deda, — tha Iliriana nga pragu.
Vjehrra nuk u tremb. U kthye krejt e qetë.
— Ah, qenke në shtëpi. Nuk e dija. — Pastaj, duke bërë me kokë nga palltoja, shtoi: — Besoj nuk prish punë po ta marr, apo jo? Më duhet pikërisht tani, ndërsa ti ke plot rroba.
— Mos i prekni gjërat e mia.
Iliriana e vështroi për disa sekonda. Pastaj u kthye dhe doli nga dhoma.
Vjollca Deda iku pas gjysmë ore. Palltoja mbeti e varur në dollap. Por pas asaj dite, brenda Ilirianës diçka u vendos përfundimisht në vendin e vet: qartë, ftohtë dhe pa lënë më asnjë mundësi rishikimi.