Iliriana Toplana ngriu në pragun e sallonit, me ndjesinë sikur gjaku iu tërhoq nga faqet. Sapo ishte kthyer nga puna, pallton ende nuk e kishte hequr, kur Oltian Vrioni e priti me ato fjalë – të forta, të prera, sikur i kishte mbajtur brenda për një kohë të gjatë dhe tani më në fund i hodhi jashtë.
– Oltian… po flet seriozisht? – zëri iu drodh lehtë, megjithëse mundohej të ruante qetësinë.
Ai qëndronte pranë dritares, me shpinë nga ajo, duart thellë në xhepat e kostumit të shtrenjtë. I gjatë, i sigurt në vetvete, me atë qëndrim që vitet e fundit ishte kthyer në arrogancë. Kishte filluar të sillej sikur gjithçka rrotull i përkiste: apartamenti, makina, madje edhe njerëzit.
– Plotësisht serioz, – u kthye ai, dhe në shikimin e tij lexohej përçmim. – Jam lodhur duke bërë teatër. Duke parë si çdo muaj vrapon te prindërit e tu me qese në duar. Duke dëgjuar ankesat e tyre për pensionin dhe faturat. Ne nuk jemi më në të njëjtin nivel, Iliriana. Ti ke mbetur aty ku ke nisur. Unë kam ecur përpara.
Ajo hoqi pallton ngadalë dhe e vari në varëse. Gishtat i dridheshin lehtë. Shtatë vite martesë. Shtatë vite ku kishte duruar thumbimet për prindërit e saj, për apartamentin e vogël me dy dhoma në periferi, për kostumet e vjetra të babait dhe kavanozët e pafund të turshive që mamaja mbante në raft. I kishte duruar sepse e donte. Sepse besonte se koha do ta zbutte.
– Po flet për prindërit e mi, – tha ajo me zë të ulët. – Për njerëzit që më rritën. Që na ndihmuan kur ti sapo kishe nisur biznesin.
Oltiani qeshi shkurt, me një tingull të hidhur.
– Na ndihmuan? Me ato tre mijë lekë për ushqime? Mos më bëj të qesh. Unë e ndërtova vetë gjithçka. Vetë. Prindërit e tu janë si spirancë, Iliriana. Na mbajnë pas.
Ajo iu afrua dhe e shikoi drejt në sy.
– Nëse largohem, çfarë mbetet? Shtëpia është e jotja, makina e jotja, çdo gjë e jotja. Unë do iki me një valixhe. Këtë dëshiron?
Ai ngriti supet, sikur bëhej fjalë për një pajisje të prishur.
– Po. Pikërisht këtë dua. Madje do të më lehtësojë. Nuk do të më duhet të turpërohem para partnerëve kur ti flet për babanë tënd që punoi gjithë jetën inxhinier dhe sot mezi mbyll muajin.
Brenda saj diçka u këput. As britmë, as lot – vetëm një zbrazëti e ftohtë. U kthye pa thënë gjë dhe hyri në dhomën e gjumit. Nxori valixhen nga dollapi dhe nisi të paloste rrobat me kujdes. Këmisha, fustani që ai i kishte dhuruar në përvjetor, trikoja e ngrohtë e thurur nga mamaja.
Oltiani u mbështet te dera dhe e vëzhgonte.
– Shpejt u bëre gati, – tha me ironi. – Dukesh sikur e prisje këtë ditë.
– Jo, – u përgjigj ajo pa u kthyer. – Thjesht kuptova se nuk dua të pres më që të bëhesh njeri.
Ai përqeshi dhe shkoi në kuzhinë. U dëgjua tingulli i gotës dhe zhurma e pijes që derdhej. Kështu i “festonte” fitoret e veta.
Një orë më pas, Iliriana zbriti me valixhen në ashensor. Dera e apartamentit u mbyll pas saj me një zhurmë të rëndë, përfundimtare. Në taksi telefonoi të ëmën.
– Mami, po vij te ju, – tha, dhe zëri më në fund iu drodh.
– Bijë, çfarë ka ndodhur? – pyeti menjëherë Shpresa Xhafa, e shqetësuar.
– Do flasim kur të vij. Vetëm… ma hap derën, të lutem.
Në shtëpinë e prindërve ndihej aroma e supës dhe e drurit të vjetër. Dashamir Lufta hapi derën, hodhi sytë nga valixhja dhe nga fytyra e saj e zbehtë, por nuk bëri asnjë pyetje. Thjesht e përqafoi.
– Hyr, bija ime. Çaji sapo u zieu.
U ulën të tre në kuzhinë. Shpresa i vuri përpara filxhanin me çaj dhe një tas me reçel. Dashamiri rrinte në heshtje, duke i ledhatuar dorën.
– Më tha të kthehem te prindërit e mi të varfër, – nxori më në fund Iliriana me frymë të rëndë. – Dhe unë u ktheva.
Shpresa mbuloi gojën me dorë. Dashamiri u vrenjt.
– Oltiani tha kështu?
– Po. Jo për herë të parë. Por sot… sot nuk munda më.
Babai u ngrit dhe u afrua te dritarja. Vështroi oborrin, ku ende qëndronin lëkundëset e vjetra të fëmijërisë së saj.
– E di, Iliriana, – foli qetë, – gjithë jetën kam menduar se mjafton që vajza ime të jetë e lumtur. Nëse dikush flet kështu për ata që e kanë rritur… atëherë kam gabuar kur ta besova atij.
Ajo ngriti sytë. Në zërin e tij kishte një vendosmëri të re, të qetë, të palëkundur.
– Babi, çfarë do të thuash?
Ai u kthye dhe e pa me kujdes.
– Asgjë të veçantë. Ndonjëherë jeta i vendos vetë gjërat në vendin e duhur.
Të nesërmen, Oltiani u zgjua në një apartament bosh. Heshtja ishte e rëndë. Eci nga një dhomë në tjetrën – rrobat e saj nuk ishin më. Edhe fotografia e dasmës ishte zhdukur nga rafti. Kishte mbetur vetëm hapësira e zbrazët dhe një aromë e lehtë parfumi.
Ngriti supet. Liri. Më në fund.
Në zyrë, dita vazhdoi si zakonisht: mbledhje, telefonata, dokumente për firmë. Madje po mendonte të telefononte sekretaren këmbëgjatë të një kompanie partnere – tani ishte i lirë.
Rreth mesditës, e telefonoi sekretarja.
– Zoti Oltian, ju kërkon pronari i ri. Është urgjente.
– Çfarë pronari i ri? – pyeti ai i bezdisur. – Aksionet janë në rregull.
– Nuk e di, – u përgjigj ajo me hutim. – Sapo ka ardhur një zotëri me dokumente dhe kërkon t’ju takojë personalisht…