– Thjesht… ka ardhur një zotëri. Me dokumente në dorë. Dhe kërkon t’ju takojë personalisht.
Oltian Vrioni rrudhi vetullat, por megjithatë u nis drejt sallës së mbledhjeve. E hapi derën me siguri të shtirur – dhe mbeti i ngrirë në prag.
Në krye të tavolinës rrinte Dashamir Lufta. Po ai “pensionisti i varfër”, siç e kishte quajtur me përçmim. Kostumi i tij ishte i thjeshtë, por i hekurosur me përpikëri. Përpara kishte një dosje të trashë dokumentesh. Në krah – një avokat që rrinte i heshtur.
– Mirëdita, Oltian, – tha qetësisht i ati i Ilirianës. – Ulu. Duhet të sqarojmë disa gjëra.
Oltiani u ul ngadalë, si në mjegull. Në kokë i jehonte vetëm një mendim: kjo s’mund të jetë e vërtetë. Duhet të jetë ndonjë keqkuptim i shëmtuar.
– Çfarë po ndodh këtu? – mezi artikuloi.
Dashamiri hapi dosjen dhe rrëshqiti një dokument drejt tij.
– Paketa kontrolluese e aksioneve të kompanisë suaj. Që nga sot, është në emrin tim. E plotë.
Ai e rrëmbeu letrën, sytë i lëviznin me shpejtësi mbi firmat, vulat, datat. Çdo gjë ishte autentike.
– Nga… nga i gjetët këto para? – pyeti me zë të tharë.
Dashamir Lufta e vështroi gjatë.
– Oltian, ti asnjëherë nuk u interesove çfarë kam bërë para se të dilja në pension, apo jo?
– Inxhinier… diçka e tillë, – murmuriti ai, ndërsa ndiente se toka po i rrëshqiste nën këmbë.
– Kam qenë konstruktor kryesor në një ndërmarrje të industrisë ushtarake. Pas ndryshimeve, ngrita një kompani timen për pjesë këmbimi në të njëjtin sektor. Pa bujë, pa reklama. Një çerek shekulli punë. Vërtet mendove se jetoja vetëm me pension?
Oltiani nuk gjeti përgjigje. Fyti i ishte tharë.
– Pse tani? – pyeti më në fund.
Vjehrri psherëtiu lehtë dhe u mbështet pas.
– Sepse mbrëmë vajza ime u kthye në shtëpi me valixhe. Më tregoi se burri i saj e kishte përzënë te “prindërit e varfër”. Mendova se ishte momenti t’ju kujtoja disa kufij.
Një valë nxehtësie i përshkoi fytyrën Oltianit.
– Kjo… po e bëni për Ilirianën?
– Po e bëj për respektin, – ia preu Dashamiri. – Respekt që nuk e tregove as ndaj saj, as ndaj nesh. Mund ta kisha blerë këtë kompani edhe një vit më parë. Ose dy. Por prisja që të piqeshe. Dje kuptova se pritja kishte mbaruar.
Ai u ngrit dhe kopsiti xhaketën.
– Nga nesër nuk je më drejtor i përgjithshëm. Do të emëroj një tjetër. Mund të qëndrosh në një funksion tjetër, nëse e dëshiron. Ose të largohesh. Vendimi është i yti.
Zhurma në veshë iu shtua. Oltiani shikonte tavolinën bosh përpara.
– Iliriana… e di për këtë?
– Jo, – u përgjigj qetë Dashamiri. – Dhe nuk do ta marrë vesh, përveç nëse ti vendos t’ia tregosh.
Ai doli, duke mbyllur derën me kujdes.
I vetëm në sallën e madhe, Oltiani u ndje për herë të parë pas shumë vitesh i vogël dhe i pambrojtur. Gjithçka që kishte konsideruar të vetën, rezultonte të ishte e brishtë. Njeriu që ai kishte përçmuar doli më i fortë, më i zgjuar – madje më fisnik se ai vetë.
Telefoni i vibroi. Mesazh nga Iliriana: “Do të vij fundjavën të marr pjesën tjetër të gjërave. Çelësin do ta lë te portieri.”
Ai e vështroi ekranin gjatë. Pastaj karrigen përballë – vendin ku ajo ishte ulur një ditë më parë, duke buzëqeshur e duke e pyetur si i kishte shkuar dita.
Atë çast e kuptoi se humbja nuk ishte vetëm biznesi.
– Zoti Oltian, më dëgjoni? – zëri i Flutura Begajt erdhi i largët, si nga fundi i një tuneli.
Ai ngriti kokën. Ende ishte në sallë, me dokumentin përpara. Duhet të kishin kaluar të paktën njëzet minuta.
– Po… po, – tha me zë të ngjirur dhe u ngrit. Këmbët mezi e mbanin.
Në korridor ndihej tensioni. Punonjësit pëshpëritnin, dyert mbylleshin me ngut. Lajmet në kompani qarkullonin më shpejt se çdo email zyrtar.
Hyri në zyrën e tij, mbylli derën dhe u ul rëndë në kolltuk. Në tavolinë ishte një fotografi nga një aktivitet i kompanisë dy vite më parë: ai në qendër, krahu mbi shpatullën e Ilirianës, ajo me sy që i shkëlqenin. E mori kornizën, kaloi gishtin mbi xham, pastaj e ktheu me fytyrë nga poshtë.
Një tjetër mesazh: “Është e vërtetë që po të shkarkojnë? Ç’po ndodh?” – shkruante një partner.
Pastaj një tjetër, nga drejtori financiar: “Oltian, hajde menjëherë. Pronari i ri po të pret në zyrë.”
Ai mori frymë thellë dhe u nis. Hapat i hidhte mekanikisht.
Në zyrën që deri dje ishte e tij, tani rrinte Dashamir Lufta. Shfletonte raportet tremujore me qetësi. Avokati në krah shtypte diçka në tablet.
– Mbylle derën, – tha pa ngritur kokën.
Oltiani e mbylli. U afrua te tavolina, por nuk u ul – karrigia përballë ishte zënë me dosje.
– Doja të dija… a është përfundimtare kjo? – pyeti me zë që i dridhej.
Dashamiri la letrat mënjanë dhe e pa drejt në sy.
– Po. Nga nesër, drejtor i përgjithshëm do të jetë Çesk Prendi. E njeh – ka qenë zëvendësi im në prodhim në vitet ’90. Njeri i besueshëm.
Oltiani gëlltiti me vështirësi.
– Po unë?
– Mund të qëndrosh si këshilltar për zhvillimin. Ose të largohesh me një dëmshpërblim të mirë – dy paga vjetore. Zgjedhja është e jotja.
Dy paga vjetore. Për shtatë vite që ai besonte se i kishte ndërtuar vetë nga hiçi. Gjaku i hipi në fytyrë.
Ai ngriti sytë dhe foli me zë më të ulët:
– Zoti Dashamir, e kuptoj që dje kam shkuar shumë larg.