– Zoti Dashamir, e kuptoj që dje kam shkuar shumë larg. Por Iliriana… ajo është ende gruaja ime. Mund t’i zgjidhim gjërat si familje.
Dashamir Lufta ngriti lehtë vetullën, me një buzëqeshje të ftohtë që nuk i preku sytë.
– Si familje? Kur e nxore vajzën time nga shtëpia, a mendove po ashtu “si familje”?
Oltiani uli shikimin. Fjalët i dolën me zor.
– Gabova. Rëndë. Thjesht… u grumbulluan shumë gjëra. Do ta telefonoj. Do t’i kërkoj falje. Do ta rregulloj gjithçka.
Dashamiri u çua dhe shkoi pranë dritares. Nga aty hapej panorama e kullave moderne të Durrësit – pamje me të cilën Oltiani ishte mburrur për vite me radhë.
– Për një çerek shekulli nuk fola për bizneset e mia, – tha ai pa u kthyer. – Nuk doja që Iliriana të mendonte se ishte martuar për para. Doja të ishit të barabartë. Por ti bëre çmos të tregosh se barazia nuk ekzistonte.
U kthye ngadalë drejt tij.
– Do të jap një mundësi. Jo për ty – për vajzën time. Ajo ende të do, edhe pse nuk e pranon. Ke një muaj kohë të provosh se ke ndryshuar vërtet, jo me fjalë. Nëse ma dëshmon, kompania do të kthehet plotësisht në duart e tua. Nëse jo… do të zhdukesh përfundimisht. Edhe nga jeta e saj.
– Një muaj? – pëshpëriti Oltiani.
– Tridhjetë ditë. Dhe asnjë hile. Do ta kuptoj menjëherë.
Dashamiri doli, duke e lënë vetëm në zyrën që tashmë nuk i përkiste më.
Po atë mbrëmje, Iliriana rrinte e ulur në divanin e vjetër në shtëpinë e prindërve. Jashtë binte një shi i imët nëntori; dritat e rrugës pasqyroheshin në pellgje. Në kuzhinë, Shpresa Xhafa lëvizte enët me kujdes, duke i ofruar për të tretën herë çaj, pa guxuar t’i afrohej shumë vajzës.
Telefoni vibroi. Emri i Oltianit ndriçoi ekranin.
Ajo e vështroi gjatë, pastaj e hapi.
– Ilirianë… – zëri i tij nuk kishte më atë vetëbesim të ashpër. Ishte i lodhur. – Mund të takohemi? Të flasim?
– Për çfarë, Oltian? – foli ajo qetë. – I the të gjitha.
– Kam qenë budalla. Kokëfortë dhe arrogant. Më fal.
Heshtje.
– Të lutem. Vetëm një herë. Vij aty ku të thuash.
Ajo mori frymë thellë.
– Nesër, në shtatë. Te kafeneja në sheshin e vjetër. Aty ku shkonim pas universitetit.
– Do jem aty.
Të nesërmen ai mbërriti gjysmë ore më herët. Porositi dy kapuçino me kanellë, siç i pëlqenin asaj. Luante nervoz me një pecetë.
Iliriana hyri, hoqi shallin. Ai u ngrit për ta përqafuar, por ajo u tërhoq lehtë.
– Përshëndetje.
– Përshëndetje, – i afroi karrigen. Duart i dridheshin.
U ulën përballë.
– Nuk di nga t’ia nis, – tha ai, duke vështruar filxhanin. – Dje humba kompaninë.
Ajo ngriti sytë e habitur.
– Si e humbe?
– Babai yt e ka blerë. Kohë më parë. Tani është pronari.
Iliriana mbeti pa fjalë.
– Babai? Por ai…
– Po. Nuk është pensionisti i varfër që mendoja. I verbër kam qenë unë.
Ajo u mbështet pas.
– Dhe ma thua këtë… pse?
– Që ta dish se mora atë që meritoja. Dhe për të kërkuar falje. Jo për biznesin. Për gjithçka tjetër. Për çdo fjalë që të kam thënë ty dhe prindërve të tu. Për mënyrën si të bëra të ndiheshe e huaj në shtëpinë tonë.
Ajo e pa gjatë.
– Falja nuk rikthen besimin brenda një mbrëmjeje, Oltian.
– E di. Jam gati të pres. Sa të duhet.
Iliriana u ngrit.
– Do mendohem. Do të të telefonoj.
Ajo u largua, duke lënë kapuçinon e paprekur.
Në shtëpi e priti Dashamiri në korridor.
– Si shkoi?
– Babi… ti e bleve vërtet kompaninë e tij?
Ai pohoi me kokë.
– E kisha planifikuar prej kohësh. Rasti erdhi vetë.
– Dhe tani?
– Tani do të shohim nga çfarë brumi është bërë. Nëse për ty gëlltit krenarinë, ka shpresë. Nëse përpiqet të mashtrojë… atëherë gjithçka merr fund.
Iliriana e përqafoi.
– Faleminderit.
– Për çfarë?
– Që më hape sytë. Pa ty do të kisha vazhduar të duroja.
Dashamiri i puthi flokët.
– Je bija ime. Do jem gjithmonë në anën tënde.
Një javë më vonë, Oltiani bëri një veprim që askush nuk e priste.
U paraqit te dera e tyre pa paralajmërim. Në dorë mbante një buqetë të madhe për Shpresën dhe një shishe konjak për Dashamirin. Kishte veshur pulovrin e vjetër që Iliriana ia kishte thurur vite më parë – atë që ai e quante “fshataresk” dhe s’e kishte vënë kurrë.
Ra zilja.
Shpresa hapi derën dhe u step.
– Oltian?
– Mirëmbrëma, zonja Shpresa, – u përkul lehtë dhe i zgjati lulet. – Më falni për gjithçka.
Ajo i mori e hutuar.
– Hyni…
Dashamiri doli në korridor, krahët e kryqëzuar.
– Oltian?
– Zoti Dashamir, – hodhi një hap përpara, – nuk kam ardhur të kërkoj asgjë. Vetëm të kërkoj ndjesë. Nga ju dhe nga zonja Shpresa. Dhe, nëse ma lejoni, të punoj nën drejtimin tuaj. Në çdo pozicion. Qoftë edhe si korrier. Dua të provoj se vlej më shumë se sa kam treguar.
Vjehrri e vështroi gjatë, pastaj pohoi ngadalë.
– Hyr. Do pish një çaj?
Në atë çast, Iliriana doli nga dhoma, e tërhoqur nga zërat, dhe mbeti në prag.
Oltiani qëndronte në korridorin e ngushtë, me pulovrin e vjetër dhe me shpatullat e ulura. Për herë të parë pas shumë vitesh dukej i zhveshur nga maska e krenarisë – thjesht njeri.
Por a mjaftonin një mbrëmje, një filxhan çaji dhe një pulovër e harruar për të rikthyer atë që ishte thyer ndër vite?