A mund të mjaftonte ajo mbrëmje për të rindërtuar atë që ishte shkatërruar me vite? Dhe mbi të gjitha – a do ta besonte Iliriana se kësaj here pendesa ishte e vërtetë?
– Hyr brenda, Oltian, ulu, – tha Shpresa Xhafa me zë ende të dridhur, ndërsa e mbante buqetën fort pas kraharorit, sikur t’i trembej se do t’i zhdukej nga duart.
Ai kaloi pragun e korridorit të ngushtë ku dikur, shumë vite më parë, kishte ardhur për herë të parë si dhëndër i ardhshëm. Atëherë ishte student me ëndrra të mëdha dhe vetëbesim të tepruar; tani ishte burrë në moshë, por me një ndjenjë të thellë përulësie që s’e kishte njohur kurrë më parë.
Iliriana qëndronte te dera e kuzhinës, me krahët kryq dhe shikim të përmbajtur.
– Përse erdhe? – pyeti ajo qetë, por prerë.
– Për të kërkuar falje. Jo me telefon, jo në ndonjë lokal. Këtu. Në vendin ku nisi gjithçka.
Dashamir Lufta doli nga dhoma tjetër dhe, pa shumë fjalë, i tregoi një stol pranë tryezës. Oltiani u ul, vendosi shishen e konjakut mbi tavolinë dhe mbështeti duart mbi gjunjë, si një nxënës që pret qortimin.
– Shpresa, Dashamir, – nisi ai, duke i parë me radhë në sy. – Jam sjellë keq. Kam thënë fjalë që sot më rëndojnë si gur. U mburra me postin dhe me paratë, mendova se isha mbi të tjerët. Në të vërtetë, isha më i varfri nga të gjithë – brenda vetes.
Shpresa vendosi lulet në një vazo dhe fshiu sytë me cepin e përparëses.
– Ne nuk të kemi gjykuar, bir. Na dhembi, kjo po.
– E di, – pëshpëriti ai duke ulur kokën. – Dhe jam gati ta provoj sa duhet, një vit, dhjetë vjet nëse është e nevojshme, që kam ndryshuar.
Iliriana nuk lëvizi nga pragu.
– Nuk është neve që duhet të na bindësh, – foli me ton të thellë Dashamiri. – Është ajo. Dhe vetja jote.
Oltiani u kthye nga e shoqja.
– Nuk po të kërkoj të kthehesh sonte. As nesër. Dua vetëm të më shohësh çdo ditë si jam. Kam dorëzuar kërkesë për të punuar si menaxher i thjeshtë në kompaninë tonë… në kompaninë tënde. Rroga do të jetë tri herë më e vogël. Apartamentin e kam nxjerrë në shitje – do të shlyej borxhet dhe pjesën tjetër do ta kaloj në emrin tënd. Edhe makinën po e shes. Do të lëviz me autobus si gjithë të tjerët.
Në sytë e Ilirianës u duk një hije habie.
– Po flet seriozisht?
– Plotësisht. Madje jam regjistruar edhe te një psikolog. Sepse e kuptova që problemi nuk ishin lekët. Problemi isha unë.
Ra heshtje. Vetëm çajniku lëshonte një zhurmë të lehtë mbi sobë.
Shpresa nuk duroi më; iu afrua dhe e përqafoi nga supet.
– O Zot, Oltian… pse nuk e the më parë?
Ai mbështeti ballin në supin e saj, si një fëmijë i lodhur.
– Më pengonte krenaria.
Kaloi një muaj.
Dhe ai e mbajti fjalën. Shiti makinën, u zhvendos në një apartament të vogël me qira, pranë lagjes ku banonin Shpresa dhe Dashamiri. Çdo mëngjes vinte për t’i ndihmuar: e çonte Shpresën në treg, shoqëronte Dashamarin në poliklinikë. Fundjavave rregullonte çezmat, vendoste rafte, e çonte vjehrrin në fshat. Pa zhurmë, pa mburrje.
Në punë ishte një punonjës si gjithë të tjerët. Përgatiste raporte, sillte kafe, qëndronte deri vonë kur kërkohej. Askush nuk dëgjoi më prej tij asnjë fjalë përçmuese.
Iliriana e vëzhgonte në heshtje. Në fillim nga larg. Më pas filloi të ulej në tryezë kur ai vinte për darkë. E dëgjonte teksa fliste me të atin për projektet e reja – pa “unë”, vetëm “ne”.
Një mbrëmje dimri, kur bora binte me fjolla të mëdha dhe shtëpia mbante aromën e byrekut të Shpresës, Iliriana doli pas tij në korridor.
– Oltian.
Ai u kthye, me pallton e vjetër që dikur e kishte përqeshur.
– Po?
Ajo iu afrua dhe i kapi dorën – të ftohtë, me kallo, të sinqertë.
– Të kthehemi në shtëpi?
Ai mbeti pa frymë.
– Në shtëpinë tonë?
– Po. Të kam falur. Jo menjëherë… por të kam falur.
Ai e përqafoi me kujdes, si të kishte frikë se mos zhdukej.
– Nuk e meritoj…
– E meriton. Je bërë ai burri me të cilin u martova. Madje më i mirë.
Më vonë, Dashamiri ia dorëzoi sërish drejtimin e kompanisë, pa ceremoni.
– Tani është e dyve, – tha thjesht. – Mos harroni: paratë nuk vlejnë asgjë kur s’ke kë pranë.
Ata u vendosën në një apartament të ri – të vogël, por të ngrohtë, me pamje nga oborri i vjetër dhe me fotografitë e prindërve të Ilirianës në vendin më të dukshëm.
Fundjavave mblidheshin te Shpresa: pinin çaj me reçel, luanin loto familjare. Oltiani gatuante supë sipas recetës së saj dhe qeshte kur Dashamiri e ngacmonte: “E sheh, dhëndër, pensioni nuk është fundi i botës!”
Iliriana e shikonte dhe mendonte se lumturia nuk ishte te pozitat apo llogaritë bankare. Ishte te njeriu që, pasi ra, gjeti forcën të ngrihej. Jo për të tjerët. Për të.
Në mbrëmje, kur shtriheshin pranë njëri-tjetrit, ai i pëshpëriste në flokë:
– Faleminderit që më prite.
Dhe ajo i përgjigjej butë:
– Faleminderit që u ktheve.
Në shtëpinë e tyre nuk pati më kurrë fjalë për “prindër të varfër”. Kishte vetëm njerëz të dashur. Dhe ajo ishte pasuria më e madhe që mund të ekzistonte.