— Nëna i hodhi në plehra tabletat e tua hormonale, — tha Klajdi Osmani, pa e hequr ende xhaketën. — Mjaft bëre sikur je e sëmurë dhe mjaft gëlltite atë helm. Hajde në kuzhinë, Hana Cani. Nesër kam një marrëveshje të rëndësishme dhe dua një darkë siç duhet.
Unë rrija pranë banakut dhe shikoja kutinë mjekësore, tashmë krejt bosh. Në mëngjes aty ishte gjithë kura ime pas operacionit: pesë ndarje të veçanta, etiketa me oraret e marrjes, udhëzimi i vendosur sipër dhe fatura e farmacisë në një xhep të vogël anash. Tani, pranë lavamanit, gjendej vetëm udhëzimi i zhubrosur, ndërsa raporti im nga klinika ishte shtypur poshtë dërrasës së prerjes.
Pas Klajdit hyri në kuzhinë edhe Nexhmije Mullisi. Ishte shtatëdhjetë e gjashtë vjeçe, por kur bëhej fjalë për dollapët e të tjerëve, raftet e të tjerëve dhe mjekimet e të tjerëve, energjia nuk i mungonte kurrë. Në dorë mbante qesen bosh të farmacisë dhe më vështronte sikur priste ta falënderoja.
— Vendosa pak rregull, — tha ajo. — Këtu nuk ke shtëpi, por depo ilaçesh. Të gjitha këto janë kimi dhe marrëzi. Një grua duhet të hajë mirë, jo të helmohet me budallallëqe të importuara.
— Ku janë barnat? — pyeta unë.
Nexhmija bëri me dorë nga ballkoni. Dera e ballkonit ishte hapur. Në dysheme, pranë tharëses së rrobave, kishte mbetur vetëm një blister, i kapur te njëra këmbë metalike. Të tjerat ishin zhdukur.
Fatura ndodhej poshtë raportit mjekësor. Njëqind e dyzet e tetë mijë e gjashtëqind Lekë. Por shuma nuk ishte pjesa më e tmerrshme. Ato barna ishin pjesë e rikuperimit pas një operacioni të rëndë dhe skema e trajtimit nuk mund të ndërpritej thjesht sepse kështu i tekej vjehrrës sime. Prej njëzet e tre vitesh drejtoja repartin e endokrinologjisë dhe e dija shumë mirë sa shtrenjtë paguheshin të tilla “vendime shtëpie”.
— Nexhmije Mullisi, ju keni hedhur mjekimin që më është përshkruar nga mjekët, — thashë me zë të ulët. — Nuk janë vitamina reklame dhe as këshilla me barishte nga përvoja juaj.
— Mos fol me mamanë time me atë ton, — ndërhyri Klajdi. Hoqi xhaketën, përplasi çelësat mbi tavolinë dhe hodhi sytë nga ora. — Je në shtëpi, ecën, flet. Pra, mund të merresh edhe me darkën. Nëna ka udhëtuar gjithë ditën, ndërsa ti bën dramë për ca kuti.
E pashë më me kujdes. Klajdi nuk dukej aspak i trembur. Nuk pyeti çfarë pasoje mund të kishte kjo për mua. Nuk propozoi të shkonim menjëherë në farmaci. Atë e bezdiste vetëm një gjë: trajtimi im ia kishte prishur rendin e zakonshëm, atë ku ai kërkonte, unë përshtatesha, ndërsa Nexhmije Mullisi komandonte në kuzhinën time.
— Klajdi, nëna jote hodhi mjekimin që më dhanë pas operacionit, — përsërita unë.
— Mjeke dhe shefe bëhu në punë, — ma ktheu ai. — Në shtëpi mos na luaj rolin e drejtueses së repartit. Nesër kam ditë të rëndësishme, kurse ti prapë me tabletat e tua.
Nexhmije Mullisi u ul në karrigen time dhe tërhoqi drejt vetes qesen e farmacisë, sikur po kontrollonte nëse kishte mbetur edhe ndonjë gjë brenda.
— Unë jam më e madhe se ju të dy, — deklaroi ajo. — E di mirë ç’është shëndeti. Nga ilaçet njeriu vetëm përkeqësohet. Hana është mësuar që të gjithë të sillen rreth saj.
Deri atë ditë i kisha gjetur vetes lloj-lloj arsyesh për t’i justifikuar: Klajdi ishte i lodhur, kishte vështirësi me paratë, Nexhmija ishte e moshuar dhe e mësuar të urdhëronte. Pas operacionit nuk kisha fuqi për biseda të mëdha. Doja vetëm të shërohesha, të mbyllja lejen mjekësore, të kthehesha në repart dhe të mos hapja edhe një front tjetër brenda shtëpisë. Por tani u bë e qartë se nuk bëhej fjalë as për lodhje, as për moshë. Për ta, trajtimi im ishte pengesë; ndërsa paratë e mia, një burim familjar që mund të përdorej sipas qejfit të tyre.
— Tani do ta dokumentoj dëmin, — thashë dhe mora telefonin.
Klajdi vrenjti fytyrën.
— Çfarë dëmi? Hana, mos u turpëro. Mami deshi të të ndihmonte.
— Njëqind e dyzet e tetë mijë e gjashtëqind Lekë sipas faturës. Plus ndërhyrje në një trajtim të përshkruar nga mjeku.
Hapa kamerën dhe filmova organizuesin bosh, faturën, raportin, udhëzimin e rrudhosur dhe derën e hapur të ballkonit. Nexhmije Mullisi u ngrit vrullshëm, por unë tashmë e kisha futur telefonin në xhep.
— Do të bësh kallëzim për nënën e burrit tënd? — pyeti Klajdi.
— Fillimisht do të telefonoj mjekun. Pastaj farmacisë. Më pas juristit.
— Juristit? — ai qeshi me përçmim. — Për disa tableta?
— Jo vetëm për tabletat.
Klajdi nuk e kuptoi menjëherë. Pastaj fytyra iu ndryshua. Atij iu kujtua e njëjta gjë që më erdhi ndër mend edhe mua: të nesërmen në mëngjes do të nënshkruante dokumentet për blerjen e një pjese në një kompani shërbimesh. Paratë e veta nuk i mjaftonin. Në kasafortë kishte të hollat për kaparin, dosjen e marrëveshjes dhe projektkontratën e huasë, sipas së cilës unë duhej t’i jepja pesë milionë Lekë.
Atë kontratë unë nuk e kisha firmosur. Gjithçka kishte nisur një javë më parë me Klajdi Osmanin.