Ai më kishte shtyrë para dosjen dhe më përsëriste se puna ishte pothuajse e mbyllur, se mungonte vetëm “mbështetja brenda familjes”. Unë atëherë i thashë se do ta shihnim pas kontrollit mjekësor. Por ai nuk e mori si kujdes apo rezervë; në mendjen e tij, ajo kishte qenë një “po”.
— Mos e hap prapë muhabetin e marrëveshjes, — tha ai, tashmë me një ton tjetër. — Unë u kam dhënë fjalën njerëzve.
— Ti ke dhënë fjalën tënde. E imja nuk është aty.
— Jemi familje, Hana.
Kjo fjali, për vite me radhë, kishte shërbyer si kapak për çdo debat. Borxhet e tij ktheheshin në barrën tonë. Nëna e tij bëhej përgjegjësia ime. Çdo biznes i ri i Klajdit shpallej “mundësi për familjen”, ndërsa turnet e mia, kursimet e mia dhe lodhja ime shndërroheshin në burim të gatshëm ndihme. Atë ditë, ky rregull i pashkruar mori fund. Jo sepse unë vendosa ta ndëshkoja Klajdin, por sepse ai vetë ma tregoi qartë: ishte gati të kërkonte para nga një grua, ilaçet e së cilës sapo ishin hedhur nga dritarja.
— Familja nuk disponon barnat e tjetrit dhe nuk e çon një njeri pas operacionit të gatuajë darkë, — i thashë. — Unë nuk do ta financoj marrëveshjen tënde.
Nexhmije Mullisi përplasi duart me dëshpërim teatror.
— Klajdi, e dëgjon? Po të shantazhon me ato tabletat!
— Mami, pusho, — ia preu Klajdi ashpër, por jo sepse kishte kaluar në anën time. Ai tashmë po bënte llogari në kokë.
Mora telefonin dhe i rashë Mentor Imerit, juristit që, disa vite më parë, kishte këmbëngulur të firmosnim kontratën martesore. Në atë kohë Klajdi sapo kishte dalë me humbje nga një projekt i dështuar, dhe Mentori ma kishte thënë troç: nëse nuk doja të mbaja mbi shpinë çdo aventurë të tij financiare, duhej t’i ndanim rreziqet me dokument. Klajdi atëherë u mbajt i fyer për një javë të tërë, por kontrata u nënshkrua te noteri.
— Zoti Mentor, mirëdita, — thashë, dhe vetëm pasi më përshëndeti, e vura bisedën në altoparlant. — Më kanë shkatërruar barnat e përshkruara pas operacionit. Fatura është njëqind e dyzet e tetë mijë e gjashtëqind Lekë, fotografitë i kam. Gjithashtu po tërhiqem nga financimi i marrëveshjes së Klajdit. Kontrata e huasë nga ana ime nuk është firmosur.
Klajdi bëri një hap drejt meje.
— Hana, mbylle telefonin.
Zëri i juristit mbeti i qetë, i thatë dhe i prerë. Më tha fillimisht të dokumentoja dëmin, të mos hyja në debat, të mos nënshkruaja asnjë letër dhe të kufizoja qasjen te dokumentet e mia. Për kasafortën foli veçmas: paratë e Klajdit të mos prekeshin, por dokumentet e mia, projektkontrata e huasë pa firmë dhe kursimet personale duhej të mbroheshin. Nëse Klajdi kërkonte hapjen e menjëhershme, kasaforta duhej hapur vetëm me inventar.
— Kodin e kasafortës e di Klajdi, — i thashë.
— Atëherë ndryshojeni tani, — u përgjigj Mentor Imeri. — Paratë e tij më vonë ia dorëzoni me dëftesë ose në prani të një dëshmitari. Mos i përzieni pronat e tij me dokumentet tuaja.
Pas këtyre fjalëve, Klajdi nuk u përpoq më të dukej i përmbajtur.
— Çfarë kodi? — pyeti. — Aty janë paratë e mia.
— Aty janë edhe dokumentet e mia dhe kontrata e huasë pa firmë, — iu përgjigja dhe u nisa drejt dhomës së punës.
“Zyrë” i thoshim një dhome të vogël ku kishte vetëm një tavolinë, një raft librash dhe kasafortën e vendosur në dollapin e poshtëm. Aty mbaja kartelat mjekësore, kontratën martesore, pasqyrat bankare dhe letrat e punës. Klajdi më ndoqi pas. Edhe Nexhmija u ngrit, por tani lëvizte pa sigurinë e mëparshme.
Vendosa kombinimin e vjetër. Brenda kasafortës ishin tri dosje: ajo mjekësore, kontrata martesore dhe dosja e Klajdit me shënimin “Marrëveshja”. Përbri ndodhej një zarf me paratë e tij. Nuk e hapa dhe as nuk e lëviza. Nxora vetëm letrat e mia, faturën, kontratën martesore dhe projektin e huasë pa nënshkrim. I fotografova për juristin dhe pastaj i futa veçmas në një dosje transparente.
— Largohu, — tha Klajdi. — Do ta marr vetë atë që është e imja.
— Do ta marrësh me inventar. Tani po mbyll qasjen te dokumentet e mia.
Shtypa butonin e rivendosjes, futa kombinimin e ri dhe e mbylla kasafortën. Sinjali i shkurtër u dëgjua fare lehtë, por Klajdi reagoi sikur sapo t’i kisha prishur gjithë marrëveshjen.
— Çfarë bëre? — pyeti.
— Ndryshova kodin.
— Nuk ke të drejtë të më bllokosh paratë.
— Nuk t’i kam marrë paratë. Janë po aty ku ishin. Por pa inventar nuk do ta hap më kasafortën.
Ai u zgjat drejt dosjes që mbaja në dorë, por unë e fsheha pas shpine.
— Ma jep kontratën e huasë.
— Nuk ka firmën time.
— Ti më premtove.
— Unë thashë se do ta shihja pas kontrollit. Pas asaj që ndodhi sot, e pashë.
Klajdi nxori telefonin me nervozizëm dhe i telefonoi Gjergj Dushkut, shitësit të pjesës së kompanisë. Fliste me zë të lartë, që ta dëgjoja patjetër: paratë do të bëheshin gati, vonesa ishte çështje familjare, nesër gjithçka do të mbyllej. Pastaj Gjergj Dushku bëri pyetjen që Klajdi po përpiqej ta shmangte.