nëse shuma e plotë do të ishte në dispozicion po atë ditë, para orës tetë, Klajdi Osmani më hodhi një vështrim dhe gënjeu pa iu dridhur qerpiku:
— Po, do të jetë.
Nuk e pashë të arsyeshme të zihesha me të nga njëri cep i dhomës në tjetrin. Në projektkontratë ishte shënuar numri i Gjergj Dushkut. I shkrova shkurt: “Mirëdita. Jam Hana Cani. Nuk jam palë në marrëveshjen e Klajdi Osmanit. Kontrata e huasë nuk është firmosur nga unë. Nuk marr pjesë financiarisht në këtë transaksion.”
Pas pak sekondash, nga telefoni nuk u dëgjua më zëri i Gjergjit. Pastaj toni i tij u bë i prerë:
— Klajdi, çfarë po ndodh aty? Ti më the se paratë ishin familjare dhe puna ishte e mbyllur.
Klajdi ia ktheu se unë, pas operacionit, “nuk isha në vete”. Unë ndeza regjistrimin e bisedës dhe i thashë të matej mirë me fjalët. Sapo dëgjoi fjalën “regjistrim”, u ngatërrua, e mbylli telefonatën dhe doli në korridor për të folur me bankën.
Ndërkohë, Nexhmije Mullisi iu afrua kasafortës dhe e tërhoqi fort dorezën.
— Hape menjëherë. Aty janë paratë e djalit tim.
— Paratë e tij do të mbeten të tijat. Kurse dokumentet e mia dhe kursimet e mia nuk ju përkasin juve.
— Unë jam nëna e Klajdit.
— Kjo nuk ju jep të drejtë të urdhëroni mbi kasafortën, ilaçet dhe paratë e mia.
Ajo u bë gati të më përgjigjej ashpër, por unë tashmë po i dërgoja avokatit fotografitë e organizuesit bosh, faturën, ekstraktin bankar, mesazhin për Gjergj Dushkun dhe kopjen e kontratës martesore. Më pas mora farmacinë në telefon. Ilaçi që më duhej nuk gjendej atë çast, por mund ta sillnin të nesërmen pasdite. E konfirmova porosinë dhe pagova kursin e ri nga karta ime.
Kur Klajdi u kthye në kuzhinë, nuk përmendi më darkën.
— Tani do të më kalosh paratë, — tha ai. — Pastaj flasim veçmas për nënën time.
— Jo.
— Do ta humbas paradhënien.
— Ti e dhe paradhënien pa pasur shumën e plotë dhe pa një kontratë huaje të firmosur prej meje.
— Sepse ti duhej të më ndihmoje.
— Nuk kam pse të paguaj një marrëveshje që ti e ke paraqitur si tënden.
Ai u përpoq ta kthente bisedën në rrugën e zakonshme. Fillimisht më shtypi me borxhet, pastaj përmendi njerëzit që po prisnin, më pas kujtoi sa vite kishim të martuar. Unë përgjigjesha shkurt, por qartë: kreditorët e tij ishin kreditorët e tij; marrëveshjet me Gjergj Dushkun ishin marrëveshjet e tij; paratë e mia nuk bëheshin të përbashkëta vetëm sepse atij i digjej puna.
Nexhmije Mullisi ndërhyri sërish:
— Klajdi, ta kam thënë. Ajo gjithmonë e ka mbajtur veten më lart se ne. Mjeke, drejtuese, gjithçka me letra. Kurse burrit të vet nuk do t’i japë dorë.
— Ndihma është kur kërkohet dhe kur pranohet edhe refuzimi, — thashë unë. — Kur hidhet trajtimi mjekësor dhe pastaj kërkohen pesë milionë Lekë, kjo nuk quhet më ndihmë.
— Unë për të mirë e bëra, — tha ajo më ulët.
— Atëherë do të rimbursoni njëqind e dyzet e tetë mijë e gjashtëqind Lekë. Kërkesën zyrtare do ta përgatisë avokati.
Nexhmije Mullisi heshti menjëherë. Deri në atë çast, fjala “e mirë” nuk i kushtonte asgjë. Sapo veprimi mori një vlerë konkrete, mirësia u shua.
Klajdi e largoi nënën rreth orës katër. Para se të ikte, më tha se do të kthehej në mbrëmje dhe se unë “do të vija në vete”. Nuk iu përgjigja në sheshpushim. Mbylla derën, u ula në tavolinën e punës dhe hapa dosjen “Financat”. Aty kisha kopje të dëftesave të vjetra të Klajdit, korrespondencën për huanë e re, projektkontratën pa firmën time dhe dokumentet e kontratës martesore.
Ia përcolla të gjitha Mentor Imerit. Pastaj hapa aplikacionin bankar dhe anulova kërkesën e përgatitur për një transfertë të madhe, të cilën Klajdi më kishte lutur ta bëja paraprakisht “për të fituar kohë”. Nuk ishte detyrim, por ai llogariste t’i tregonte Gjergjit se paratë ishin gati për nisje. Në ekran u shfaq njoftimi: “Operacioni u anulua nga klienti.” I dërgova Klajdit një pamje ekrani dhe nuk iu përgjigja më telefonatave të tij.
Në pesë të pasdites, më shkroi vetë Gjergj Dushku. Kërkoi të konfirmoja nëse vërtet nuk merrja pjesë në marrëveshje dhe nëse nuk kisha premtuar financim. Ia përsërita me shkrim: kontrata nuk është firmosur, para nuk jap, Klajdi vepron i vetëm. Dyzet minuta më vonë, Klajdi dërgoi mesazh: “I prishe të gjitha.” E përcolla te avokati pa shtuar asnjë koment.
Klajdi u kthye afër orës shtatë. Nexhmije Mullisi nuk ishte më me të. Nuk dukej i zemëruar, por i zënë në grackë: xhaketa e hapur, telefoni në dorë, njoftimet që ndërronin njëra-tjetrën në ekran.
— Gjergji e hoqi marrëveshjen, — tha që te pragu. — Pjesën po ua jep të tjerëve.
— Atëherë nuk i priti paratë.
— Paradhënien nuk ma kthen.
— Këtë kusht e ke pranuar vetë.
Klajdi hyri në kuzhinë dhe u ul në karrigen bosh. Ai nuk po fliste më për darkën.