Tani i duhej kasaforta.
— Hape, — tha. — Do të marr paratë që janë aty.
— Nesër në orën njëmbëdhjetë vjen Mentor Imeri. Do ta hapim në praninë e tij, do të bëjmë inventarin dhe zarfin tënd do ta marrësh me firmë.
— Hana, mos e kthe në shfaqje këtë punë. Aty janë lekët e mi.
— Pikërisht për këtë arsye do të ketë inventar. Që më vonë të mos thuash se unë kam marrë diçka.
Ai goditi tavolinën me majat e gishtave, por e përmbajti veten. Me sa duket, iu kujtua regjistrimi dhe avokati.
— Kam më shumë borxhe nga sa mendon ti.
— Një pjesë të kërkesave i pashë në dosjen tënde. I kishe lënë pranë dokumenteve të mia dhe pranë projektmarrëveshjes së huasë që doje të ma fusje për firmë.
— Do t’i mbyllja të gjitha sapo të përfundonte marrëveshja.
— Ajo marrëveshje mbështetej mbi paratë e mia. Dhe unë nuk t’i dhashë.
Klajdi qeshi shkurt, por në atë buzëqeshje nuk kishte më siguri.
— Me një kod më nxore jashtë loje.
— Nuk të nxori kodi jashtë loje, Klajdi. Kodi thjesht nuk të lejoi të merrje dokumentet e mia dhe ta quaje këtë “ndihmë familjare”.
Rreth orës tetë e mori sërish në telefon Gjergj Dushku. Klajdi doli në korridor, por derën e la paksa hapur. Biseda zgjati pak. Gjergji i tha se nuk priste më, sepse që në fillim kishte qenë e qartë: shuma duhej të paguhej e plotë atë ditë. Klajdi u përpoq të shpjegonte një “vonesë familjare”, por pa huanë time askujt nuk i interesonin arsyetimet e tij.
Kur u kthye, vrulli i mëparshëm i ishte shuar.
— Do të kërkoj shpalljen e falimentimit, — tha. — Nuk kam rrugë tjetër për të dalë nga kjo.
— Atëherë drejtohu te një specialist për procedurat e falimentimit. Sot asnjë gjykatë nuk të ka shpallur të falimentuar dhe paratë e mia nuk janë pjesë e asaj procedure.
— Edhe tani flet si mjeke në vizitë.
— Flas si një njeri që nuk pranon më të paguajë pasojat e vendimeve të të tjerëve.
Ai heshti për pak. Pastaj pyeti nëse mund të rregullohej gjithçka me një ndjesë. I kërkova të thoshte qartë për çfarë po kërkonte falje. Në fillim mërmëriti “për ilaçet”. Më pas shtoi se nuk e kishte ndalur nënën e tij. Fjalinë e vet për kuzhinën e kujtoi vetëm pasi ia përmenda unë.
— Isha i tensionuar, — tha.
— Kurse unë sapo kisha dalë nga operacioni. Dallimi është se ti mendoje për marrëveshjen, ndërsa unë për mënyrën si të riktheja trajtimin.
Me kaq biseda u mbyll. Jo sepse i kishim sqaruar të gjitha, por sepse nuk kishte më kuptim të përsëritej e njëjta gjë. I thashë Klajdit se deri sa të vinte avokati mund të qëndronte në dhomën tjetër. Në mëngjes do të merrte sendet e domosdoshme dhe paratë e tij, sipas inventarit. Çdo çështje tjetër do të kalonte përmes Mentor Imerit.
Vonë në mbrëmje erdhi një mesazh nga Nexhmije Mullisi: “Unë të doja të mirën. Mosmirënjohëse.” Ia përcolla avokatit dhe iu përgjigja vetëm me një rresht: “Pretendimin për dëmin do ta dërgojë përfaqësuesi im.” Atë ditë nuk shkroi më.
Të nesërmen Mentor Imeri mbërriti fiks në orën njëmbëdhjetë. Klajdi priste në zyrë, me çantën te këmbët. Kasafortën e hapa unë. Në praninë e avokatit nxorëm dosjen e Klajdit, numëruam paratë e tij, shënuam shumën në inventar dhe ia dorëzuam zarfin kundrejt firmës. Dokumentet e mia, kontrata martesore, letrat mjekësore dhe marrëveshja e huasë e pafirmosur mbetën brenda në kasafortë.
Klajdi e firmosi inventarin me lëvizje të ashpër, duke e shtypur fort stilolapsin mbi letër, por nuk u përpoq të debatonte përpara avokatit. Fut në çantë zarfin, mori dy këmisha, karikuesin dhe dosjen e marrëveshjes që tashmë kishte dështuar.
Te dera ndaloi.
— E kupton që vetëm nuk e përballoj dot këtë?
— E kuptoj.
— Dhe prapë nuk do të më ndihmosh?
— Jo me para. Jo pas asaj që ndodhi.
Ai iku pa zhurmë. Nuk e përplasi derën, nuk hodhi frazën e zakonshme “do të pendohesh”. Ndoshta e kishte kuptuar se çdo fjali e tillë, prej atij momenti, nuk do të ishte më grindje bashkëshortësh, por pjesë e korrespondencës për avokatin.
Një orë më vonë korrieri solli barnat e reja. I krahasova kutitë me recetën, i vendosa në organizuesin e ri dhe e lashë në zyrë, pranë dosjes ku ndodheshin kopjet e pretendimit, padisë dhe kontratës martesore. Kodin e kasafortës e dija vetëm unë.
Në mbrëmje Mentor Imeri më dërgoi draftin e kërkesës drejtuar Nexhmije Mullisit dhe listën e dokumenteve për zgjidhjen e martesës. Kontrollova datën, bashkëngjita faturën prej njëqind e dyzet e tetë mijë e gjashtëqind Lekësh dhe shkrova: “Miratuar.”
Në shtëpi mbetën më pak zëra, më pak kërkesa dhe më pak duar të huaja mbi gjërat e mia. Klajdi nuk humbi vetëm marrëveshjen. Ai humbi gjënë kryesore mbi të cilën kishte llogaritur gjithë këto vite: hyrjen te paratë e mia, të maskuar si detyrim familjar.