– O Zot i madh… – psherëtiu Hyrie Sota, duke bërë shenjën e kryqit teksa vështronte në ekranin e telefonit të të birit fotografinë e së dashurës së tij. – Po ku e gjete këtë vajzë? – iu drejtua ajo Lavdrim Marashit me një ton të mbushur me mosbesim.
Lavdrimit nuk i pëlqeu aspak mënyra si foli e ëma. Balli iu rrudh, mori frymë thellë dhe u përpoq të ruante qetësinë.
– Mami, të lutem, mos fol ashtu për Ornelën. Është vajzë shumë e mirë dhe unë e dua.
– Po shikoje njëherë, o bir! – këmbënguli Hyrie Sota. – I ke parë veshët e saj? Të mëdhenj fare! Po hunda? As e vogël, as elegante – tamam si… si e një derrkuci! E sytë…
– Mjaft! – Lavdrimi goditi tavolinën me pëllëmbë, aq sa e ëma u drodh në vend. – Po fyen njeriun që unë kam zgjedhur të dua. Ornela nuk të ka bërë asgjë, e ti po e gjykon nga koka te këmbët.
– Nuk po e fyej, por po them të vërtetën, – u përpoq ajo të zbutte tonin. – Ka një pamje… të pazakontë. Ti je djalë i pashëm, i shkolluar, me perspektivë. Mund të zgjedhësh kë të duash. Pse duhet të lidhesh me të?
– Sepse nuk dua askënd tjetër. Dua vetëm Ornelën. Dhe, meqë ra fjala, kemi vendosur të martohemi.
Fjalët e tij ranë si rrufe. Hyrie Sota u mbajt pas karriges që të mos rrëzohej. Nusja e saj do të ishte ajo vajzë? Kjo, sipas saj, ishte e papranueshme. Megjithatë, vendosi të provonte edhe një herë.
– Mendo për fëmijët tuaj nesër. Nëse i ngjajnë asaj? Në shkollë do t’i tallin për veshët e për hundën!
– Po sikur t’i ngjajnë mua? – ia ktheu ai me ironi. – Vetë the se jam i bukur. Pse të shqetësohemi para kohe?
Ajo mbeti pa përgjigje. E kuptoi se djali nuk po lëkundej aspak. I mbeti vetëm një armë e fundit.
– Do të të heq nga trashëgimia! Do të të përjashtoj nga testamenti!
Lavdrimi ngriti supet dhe buzëqeshi lehtë.
– Provoje po deshe. Babai nuk do ta lejojë. Dhe, për më tepër, nuk kam nevojë për pasurinë tuaj. Jam në gjendje të ndërtoj vetë jetën time.
“Ja ku mbetëm,” mendoi ajo e dëshpëruar. “Nuk po arrij ta bind dot. Do të martohet me Ornelën dhe unë do ta vuaj në pleqëri.”
Atë ditë, Lavdrimi e kishte sjellë Ornelën për drekë, që ta prezantonte zyrtarisht me prindërit. Vajza u tregua e sjellshme, e edukuar, fliste me butësi dhe e shihte Lavdrimin me sy plot dashuri. Në dukje, çdo gjë ishte për t’u admiruar. Por Hyrie Sotës i mbetej peng pamja e saj. Sapo Ornela u ngrit për të shkuar në tualet, ajo e tërhoqi të birin në një dhomë më të qetë dhe rifilloi me kundërshtimet.
Lavdrimi jetonte prej kohësh më vete. Kishte pasur disa lidhje, por asnjë nuk kishte zgjatur. Vetë ai pranonte se nuk kishte gjetur ende “të duhurën” për të ndërtuar jetën. E ëma shqetësohej; dëshironte ta shihte të sistemuar dhe të lumtur.
– Ushqehet çdo ditë në restorante, porosit gatime me dërgesë, – ankohej ajo shpesh. – S’ka si ushqimi i shtëpisë, i përgatitur nga duart e një gruaje që kujdeset për familjen.
Një tjetër plagë e saj ishte çështja e nipërve. Hyrie Sota po hynte në dekadën e shtatë të jetës dhe frika se mos nuk arrinte të shihte nipër e mbesa po e gërryente. Një herë e kapte një sëmundje, herë tjetër një shqetësim tjetër; vitin e kaluar madje përfundoi në spital. Fatmirësisht, nuk ishte gjë e rëndë, por frika mbeti. Ajo ëndërronte t’i mbante në krahë foshnjat, t’u puthte faqet e rrumbullakëta dhe t’i jepte nuses këshilla e sekrete për rritjen dhe kujdesin e fëmijëve, pa e ditur se biseda e saj me të shoqin do të sillte një tjetër përplasje të papritur.