…për rritjen dhe kujdesin e fëmijëve, pa e ditur se biseda e saj me të shoqin do të sillte një tjetër përplasje të papritur.
– Bujar, – iu drejtua Hyrie Sotës të shoqit, sapo Lavdrim Marashi me të dashurën u larguan për në shtëpinë e tyre. – Çfarë mendimi ke ti? Si të duket Ornela?
Ai hoqi sytë nga televizioni, shtyu pak syzet mbi hundë dhe u mendua.
– M’u duk vajzë e rregullt. E qetë.
– Vajzë, thua? – ia ktheu ajo me ironi. – Ornela ka mbushur të tridhjetat. Nuk është më çupë e re. Është… si të thuash… mall i mbetur.
– E ç’lidhje ka kjo? – u habit Bujari. – Është moshë krejt normale. Edhe Lavdrimi nuk është djalosh adoleshent.
– Nuk mund të gjente një më të re? Çdo ditë dal nëpër rrugë dhe shoh plot vajza të bukura, të freskëta…
Bujari nuk kishte dëshirë ta vazhdonte debatin. E rriti zërin e televizorit, por më pas, si për t’i vënë pikën, shtoi:
– Hyrie, kur u martuam ne, as ti nuk ishe tetëmbëdhjetë vjeçe. Të kujtohet sa ishe? Njëzet e nëntë. Prandaj këto vërejtje ndaj Ornelës dhe Lavdrimit duken pa vend. Lëre këtë muhabet. Djali ynë do të jetojë me të. Nëse ai është i kënaqur, atëherë edhe unë jam.
Kur e kuptoi se nga i shoqi nuk do të merrte mbështetje, Hyrie u tërhoq në dhomën e gjumit me mendime të turbullta. Në kokë i rrotullohej një ide e vetme: si t’i fuste një krisje marrëdhënies së Lavdrimit me Ornelën, që ajo të largohej përfundimisht nga jeta e tij.
Megjithatë, pas pak javësh ndodhi diçka që e la pa fjalë. Lavdrimi e telefonoi dhe i tha se ai dhe Ornela ishin ndarë. Tani kishte dikë tjetër – një vajzë me emrin Bleona Nushi.
– Po ç’ndodhi, bir? U grindët? Të tradhtoi? – e bombardoi me pyetje Hyrie. – Apo ti vetë u lodhe dhe gjete dikë më të hijshme?
– Mami, s’ka asgjë dramatike, – u përgjigj ai me qetësi. – Thjesht e kuptuam që s’ishim për njëri-tjetrin. Harroje Ornelën. Këtë fundjavë do të vij me Bleonën për vizitë.
– Mezi po presim, – tha ajo me entuziazëm të fshehur. Kureshtja po e gërryente; donte ta shihte me sytë e saj vajzën e re dhe ta vlerësonte. – Do të gatuaj gjërat më të mira.
Pasi mbylli telefonin, shkoi menjëherë te Bujari për t’i dhënë lajmin. Ai, ndryshe nga ajo, nuk u duk i gëzuar.
– Shumë shpejt gjeti zëvendësuese, s’të duket? – tha me dyshim.
– Mos u merr me hollësi, – ia preu ajo. – Ndoshta u lodh duke parë fytyrën e Ornelës çdo ditë.
Bujari tundi kokën me bezdi. I ishte bërë monotone mënyra si e shoqja përqendrohej te pamja e Ornelës. As vetë Hyrie nuk ishte ndonjë bukuroshe e rrallë, megjithatë gjente të meta tek tjetra. “Ç’pastaj nëse i dalin pak veshët?” mendonte ai. “I mbulon me flokë dhe mbaron puna. Edhe hundën e ka krejt normale, jo siç e përshkruan ajo.”
Të shtunën, tryeza u mbush me pjata të larmishme dhe aroma të këndshme. Hyrie kishte veshur një fustan të ri dhe sillej rreth e rrotull, duke rregulluar çdo detaj.
Më në fund ra zilja. Ajo nxitoi ta hapte derën. Bashkë me Lavdrimin, në prag u shfaq – më saktë, hyri me një lëvizje të butë – një vajzë mahnitëse. E shkurtër, trupvogël, me flokë të gjatë biondë dhe sy të mëdhenj bojëqielli. Një krijesë që të jepte përshtypjen se duhej mbajtur në pëllëmbë të dorës.
– Ju prezantoj Bleonën, – tha Lavdrimi me krenari.
– Përshëndetje, – buzëqeshi ajo ëmbël. Hyrie dhe Bujari u shkrinë nga ajo pamje.
– Hiqni këpucët, lani duart dhe ejani në tryezë, – i ftoi zonja e shtëpisë.
Por Bleona nuk lëvizi nga vendi.
– Çfarë ka? – pyeti Hyrie, duke parë me habi të birin.
– Këpucët i kam zgjedhur enkas për këtë fustan, – tha Bleona me një ton paksa tekanjoz. – Nëse i heq, prishet gjithë harmonia e veshjes. Do të preferoja t’i mbaj.
Hyrie mbeti për një çast pa fjalë, pastaj u përpoq të ruante buzëqeshjen.
– Bleona, ne kemi edhe pantofla të pastra për mysafirët, mund t’jua japim që të ndiheni më rehat në shtëpi.