– …mund t’jua ofrojmë, – u përpoq Hyrie të gjente një zgjidhje, me shpresë se vajza do ta kuptonte.
– Uf, jo, – rrudhi hundën Bleona. – Nuk kam qejf të vesh gjëra të përdorura nga të tjerët. E thashë që do të rri me këpucë. Nëse kjo ju bezdis, mund të largohem që tani.
– Mami, mos e vër në siklet Bleonën, – ndërhyri menjëherë Lavdrimi. – Është verë, rrugët janë të thata. Nuk ka ardhur me çizme balte.
Hyrie shtrëngoi buzët dhe vendosi të mos këmbëngulte më. E la mënjanë çështjen e “këpucëve të rrugës”, edhe pse brenda saj ndihej e bezdisur.
Gjatë drekës, përshtypja e parë që kishte krijuar për Bleonën nisi të zbehej. Në fillim i ishte dukur e ndrojtur, pothuajse e turpshme. Por sa më shumë kalonte koha në tryezë, aq më tepër Hyrie zbulonte anë që nuk i pëlqenin aspak.
Bleona hante me gojën hapur, përtypte me zhurmë dhe, pa e kuptuar, u bë pis me salcë. Qëndroi gjatë me njolla në faqe, derisa Bujar Kastrati, me kujdes e pa e vënë në siklet, i zgjati një pecetë. Mirëpo ajo e keqkuptoi gjestin dhe filloi të frynte hundët mbi pjatë. Hyries iu pre oreksi menjëherë.
Por kjo ishte vetëm një pjesë e vogël e asaj që do të vinte. Vajza doli të ishte tepër e shkujdesur në humor. Tregonte barcaleta të pahijshme dhe qeshte me zë të lartë me batutat e veta. Hyrie dhe Bujari shkëmbenin herë pas here shikime të sikletshme, pa ditur ku t’i mbështesnin sytë. Ndërkohë, Lavdrimi vazhdonte të hante qetësisht, sikur gjithçka të ishte krejt normale.
Në fund të drekës, Bleona u kthye nga zonja e shtëpisë:
– Hyrie Sota, a mund t’ju thërras vetëm me emër? Unë dhe Lavdrimi e kemi seriozisht. Jemi pothuajse familje. Ju jeni si nënë për mua. Edhe nënën time e thërras me emër. A mund t’ju drejtohem edhe juve njësoj?
Hyrie hezitoi për një çast.
– Po… ndoshta, – u përgjigj me kujdes, duke menduar se vajza do të përdorte emrin e plotë.
Por ajo nuk e priste që Bleona ta thërriste thjesht “Hyrie”, me një familjaritet që i dukej i tepruar.
Sapo të rinjtë u larguan, ajo shpërtheu:
– Ç’është kjo sjellje? – iu drejtua të shoqit. – M’u duk e ëmbël në fillim, e qetë… por sapo e njoha më mirë! Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, më duhej të laja përsëri dyshemenë pas saj.
– Pamja e jashtme shpesh mashtron, – tha me qetësi Bujari. Me këtë, Hyrie nuk mund të mos binte dakord.
Të nesërmen ajo telefonoi Lavdrimin dhe i foli hapur:
– Biri im, ti meriton më shumë. Bleona nuk është për ty. Po ta them si nënë.
Lavdrimi nuk kundërshtoi, por as nuk shtoi gjë. Që prej asaj dite nuk erdhi më me Bleonën në shtëpi. Pas pak kohësh, njoftoi se lidhja kishte marrë fund.
– Më në fund! – u lehtësua Hyrie. Tani nuk do ta mundonte më mendimi se djali i saj do të lidhte jetën me një vajzë kaq të pasjellshme.
Megjithatë, vetëm dy javë më vonë, Lavdrimi i befasoi sërish: kishte njohur dikë tjetër dhe dëshironte ta prezantonte me prindërit.
Hyries iu kujtua menjëherë Bleona dhe nuk ishte fort e bindur se donte ta kalonte sërish atë provë. Nuk i pëlqente ideja e stresit të ri. Por, nëse djali këmbëngulte, ajo nuk do ta pengonte.
“Do të nxjerr përsëri servisin e festave,” mendoi me një psherëtimë.
E dashura e re quhej Hana Rexha. Ishte në të njëjtën moshë me Lavdrimin dhe drejtonte një biznes të vetin, që i siguronte të ardhura të mira. Në pamje të parë dukej e thjeshtë dhe e rregullt. Sapo hyri në shtëpi, pa asnjë kundërshtim veshi pantoflat që i ofroi Hyrie. Zonja e shtëpisë mori frymë thellë, e qetësuar – më në fund, dukej se djali kishte zgjedhur një vajzë normale.
Gjatë drekës, Hyrie vendosi të hynte drejt e në temë:
– Çfarë plane keni për të ardhmen, ti dhe Lavdrimi?
– Ne duam të martohemi, – u përgjigj Hana, duke ia shtrënguar dorën Lavdrimit. Ai pohoi me kokë.
– Ka kaq shpejt? – u habit nëna.