– Ju në fakt mezi njiheni me njëri-tjetrin, – shtoi Hyrie me dyshim në zë.
– Aq sa dimë na mjafton, – ia ktheu Hana qetësisht. – Çdo gjë tjetër rregullohet gjatë martesës. Pastaj, Lavdrimi do të jetë gjithë kohës në shtëpi…
– Në shtëpi? – Hyrie u shtang. – Po ai është në punë!
– Ishte, – buzëqeshi vajza me vetëbesim. – Tani e tutje do të kujdesem unë për të. Të ardhurat e mia na mbajnë të dyve. Unë do të punoj, ndërsa Lavdrimi do të merret me shtëpinë: gatim, pastrim, lavanderi.
Nëna e pa të birin me sy të zgurdulluar. Ai, i qetë si të mos bëhej fjalë për të, vazhdonte të hante pulën pa u trazuar. Vallë ishte dakord me këtë plan?
– Hana, mendoni për fëmijë? – pyeti Hyrie me një fije shprese.
– Jo, – tundi kokën ajo. – Na mjafton jeta në çift. Pse të ngarkojmë veten me fëmijë?
Pas kësaj, zonja e shtëpisë nuk bëri më pyetje. Pak minuta më vonë telefonit të Hanës i ra zilja. Nga puna kishte lindur një situatë urgjente dhe duhej të paraqitej menjëherë. Ajo u ngrit nga tavolina, u përshëndet shkurt dhe doli me nxitim, duke e lënë Lavdrimin me prindërit.
Sapo dera u mbyll, Hyrie shpërtheu:
– U largua kështu? Të la këtu! Për të, puna qenka mbi familjen! Dhe kërkon të të ulë në shtëpi? Ty, me diplomë ekonomiku?
– Mami, mos u alarmo kaq shumë. Hana është vajzë e mirë, – u përpoq ta qetësonte ai.
– E mirë? Në krahasim me të, edhe Ornela Cani duket njëqind herë më mirë! Ajo të paktën të donte. Kjo? Sytë i ka të ftohtë, as nuk të shikon si duhet.
Lavdrimi buzëqeshi lehtë.
– Do të thotë se Ornela të pëlqen më shumë?
– Po, pa diskutim!
Hyrie fliste sinqerisht. Pas dy lidhjeve të fundit të djalit – Bleona Nushi me sjelljet e saj të pahijshme dhe tani Hana me idetë e çuditshme – Ornela i dukej si dritë në fund të tunelit, edhe pse pamja e saj nuk i kishte pëlqyer që në fillim. Por i biri kishte shije të vetën.
– Ornela kishte edukatë, – vazhdoi ajo. – Në marrëdhënien tuaj ti ishe shtylla kryesore. Kjo Hana të mbizotëron, e shoh qartë. Për Bleonën as nuk dua të flas. Është për të ardhur keq që u ndatë me Ornelën. Nga të tria, ajo ishte më e arsyeshmja.
– Mami, ne nuk jemi ndarë, – tha Lavdrimi me një buzëqeshje domethënëse.
– Si nuk jeni ndarë? Çfarë do të thuash?
– Pikërisht këtë. Ti e pranon vetë që Ornela është më e mirë se Bleona dhe Hana. Por në fillim e refuzove vetëm për shkak të pamjes së saj. A ka aq peshë kjo? Ka cilësi shumë më të rëndësishme se forma e veshëve apo hunda. Janë gjëra të vogla. Madje, tek Ornela ato janë shumë të ëmbla. Shpresoj që, pasi takove vajza të tjera, e kuptove se tek njeriu vlen karakteri dhe shpirti, jo paraqitja.
Fjalët e tij filluan të zinin vend në mendjen e Hyries. Ajo heshti për disa çaste.
– Pra, ti i solle këtu Bleonën dhe Hanën enkas, që unë të ndryshoja mendim për Ornelën?
– Saktësisht. Nuk kisha rrugë tjetër për të të bindur. M’u desh një mënyrë paksa e guximshme.
– Çfarë djali i zgjuar që je! – tha ajo duke tundur kokën, tashmë me buzëqeshje. – E pranoj, ia dole. Tani e shoh Ornelën krejt ndryshe. Madje, as nuk më bien më në sy ato “mangësi” që më bezdisnin. Ftoje një ditë. Dua ta pres si nuse të ardhshme. Edhe babait i ka lënë përshtypje të mirë.
Lavdrimi ndjeu një lehtësim të madh. Gjithçka kishte shkuar sipas planit. Nëna e tij më në fund e vlerësonte Ornelën për atë që ishte.
Ai vendosi të mos i tregonte Hyries se ideja për këtë “skenar” kishte qenë vetë e Ornelës dhe se pikërisht ajo kishte bindur shoqet të luanin rolin e të fejuarave të përkohshme. Vajza që donte nuk ishte vetëm e mençur – ishte edhe e urtë.