Përmes perdeve të holla, të tërhequra shkujdesur, drita e zbehtë e mëngjesit depërtoi ngadalë në dhomë. Shqipe Fundo ishte zgjuar prej kohësh, por rrinte e shtrirë, me sytë e ngulur në tavan, si e mpirë nga mendimet. Me një përpjekje të heshtur mposhti plogështinë dhe lodhjen që vitet ia kishin grumbulluar në trup. U ngrit me ngadalë, rregulloi shtratin me lëvizje të mësuara dhe shtriqoi shpinën e mpirë përpara se të shkonte të lahej, pa shumë dëshirë.
Këtë vit pranvera kishte ardhur herët. Bora ishte tretur pothuajse krejt, por netët vazhdonin të ishin të akullta. Në agim, shtëpia ftohej dhe lagështia ndihej nëpër mure. Fat që Shaban Shala kishte sjellë dru disa ditë më parë. Duhej t’i sistemonte, por forcat i mungonin. Rrinin ende të grumbulluara pranë portës së oborrit, të paprekura.
Ajo ndaloi përballë frigoriferit dhe qëndroi një çast në mendime. Gjatë dimrit e mbante të fikur — pse të harxhonte rrymën kot? Të ftohtin e bënte vetë veranda. E çfarë kishte për të ruajtur? Ishte kohë agjërimi, dhe ajo jetonte vetëm. Hapi derën e frigoriferit të vjetër dhe mori një pako biskotash. Biskotat nuk i hiqte dorë as në kreshmë; me çaj, patjetër. Pa çajin me dy-tri biskota, dita do t’i dukej e zbrazët.
Në sobën e vogël ziente një çajnik i vjetër me smalt të gërryer. Shqipe Fundo hodhi me kujdes pak nga çaji i mbetur i djeshëm në çajnikun e vogël, e holloi me ujë të valë dhe u ul në cep të tryezës së kuzhinës. Sytë i rrëshqitën drejt dritares. Retë ishin mbledhur dendur. “Duhet t’i fus drutë brenda sa më parë,” mendoi. “Mos dhëntë Zoti të bjerë shi.”
Te porta u shfaq papritur Klea Kastrati, vajza e fqinjës Eriola Dervishi, dhe u drejtua me hapa të shpejtë nga shtëpia. Shqipe hodhi mbi kokë shaminë dhe doli me ngut në verandë. Fytyra e vajzës rrezatonte.
– Gjyshe Shqipe, gjyshe Shqipe! Mami tha të të them se xhaxha Flamur telefonoi. Tha që nesër do të vijë dhe të mos largohesh askund!
Telefon kishte vetëm Eriola, i vetmi në gjithë fshatin, dhe edhe ai punonte me ndërprerje: herë zhurmonte, herë fjalët humbisnin, herë s’dëgjohej asgjë. Shqipe lëshoi një psherëtimë të mbytur dhe u lëkund. U mbështet me dorën që i dridhej pas murit dhe u ul ngadalë në stolin pranë derës. Flamuri… djali i saj…
– Gjyshe, ç’pate? – u tremb Klea, duke parë fytyrën që i ishte zbehur. – Je mirë? Të ndihmoj me diçka?
– Jo, jo, zemër, jam mirë. Vrapo tani. Faleminderit.
Ah, Flamur… më në fund… Sa mall kishte grumbulluar! Me siguri do të vinin të gjithë. Edhe Elsa, edhe nipërit. Besnikun dhe Diellën nuk i kishte parë prej tri vitesh. Vetëm në fotografi të vjetra, kur ende s’e kishin mbaruar shkollën. Tani duhet të jenë rritur shumë. Edhe djali me nusen nuk kishin ardhur prej më shumë se një viti. E kuptohej — dyqind kilometra nuk bëhen lehtë.
Nga këto mendime e nxori macja, që u kthye nga bredhjet e natës dhe u habit kur e pa zonjën ulur jashtë. Iu fërkua pas këmbëve dhe mjaulloi me zë të butë. Shqipe u drodh; e ftohta i kishte hyrë në eshtra. U ngrit me vështirësi dhe hyri brenda.
Vendosi përsëri ujë për të zier dhe piu edhe një filxhan çaj për t’u ngrohur. Pastaj iu afrua bufesë së vjetër dhe hapi sirtarin, duke kërkuar të shihte sa para i kishin mbetur përpara se të niste përgatitjet për ardhjen e mysafirëve.