Nga sirtari nxori zarfin e vogël ku mbante kursimet. I hapi me kujdes, sikur të ishin diçka e brishtë, dhe i numëroi një e nga një. Shuma nuk ishte kushedi çfarë, mezi mjaftonte. “S’ka gjë,” murmuriti me vete, “do ia dalim. Lavdi Zotit që jemi në kreshmë – të paktën shpenzimet pakësohen.” Patatet ishin nga ara e saj, turshitë në bodrum mjaftonin ende. Dimri kishte kaluar. Nuk do të vdisnin urie. E mbi të gjitha, po vinin njerëzit e zemrës, mysafirët e shumëpritur. Nuk mund t’i priste vetëm me patate e kastraveca turshi; duhej të dilte patjetër deri në dyqan.
– E sheh, moj Shqipe, kot u bëre merak. Nesër vjen djali e t’i rregullon të gjitha – edhe drutë, edhe portën, – i tha me buzëqeshje shitësja, duke i mbushur shportën me ato pak gjëra që përballonte xhepi i saj. Pak sallam, një copë mish të freskët, madje edhe një shishe verë. Si të mos? Janë të afërmit e saj, nuk vijnë shpesh. Dhe, për habi, mbetën edhe ca lekë për dy çokollata për nipërit. Edhe pse tashmë janë rritur, për të mbeten fëmijë.
Me çantën në dorë, Shqipe Fundo u kthye në shtëpi me hapa të lehtë, si të ishte çliruar nga një barrë. Duhej të vinte dorë edhe një herë nëpër shtëpi. E dinte që ishte pastër, por prapë… Ndoshta të ndërronte perdet? Kishte menduar t’i vinte për Pashkë, por pse të priste? Po, do t’i varte që sot.
Pjesa tjetër e ditës kaloi mes pastrimit e përgatitjeve. Dyshemetë u lanë me kujdes, qilimat u shtruan drejt, perdet e reja zbukuruan dritaret. Në sobë shkrumbëzoheshin copat e fundit të druve. Ajo piu edhe një filxhan çaj dhe hodhi sytë përreth me kënaqësi: shtëpia shkëlqente. “Ja ku jemi,” tha me vete. “Pashka po afrohet, e çdo gjë është gati.” Në të vërtetë, as më parë nuk kishte pasur rrëmujë – kush ta bënte? Jetonte vetëm me macen.
Natën mezi mbylli sy. Gëzimi nuk e linte të qetë: po vinte Flamuri, djali i saj. Me të zbardhur drita e parë depërtoi përmes perdeve të reja, ajo u ngrit menjëherë. Pi një çaj të shpejtë, mbushi kovat me ujë nga pusi, duke u ndalur herë pas here për t’i dhënë pushim këmbës që e mundonte, e më pas iu kthye punëve. Ndezi sobën, shtroi tryezën me mbulesën festive, vendosi pjatat e lugët me radhë. Gatimet zienin e skuqeshin njëra pas tjetrës. Aroma e mishit dhe e byrekut mbushi shtëpinë aq fort, sa mezi i rezistoi tundimit për të shkelur kreshmën. Por qëndroi e palëkundur: edhe pak ditë kishin mbetur; fëmijët nuk agjëronin, le të hanin ata.
Kur gjithçka ishte gati për mbërritjen e të dashurve, papritur u shfaq Shaban Shala. Vështroi portën që varej në një menteshë, shtyu me këmbë shkallën e dëmtuar të verandës dhe hodhi sytë mbi grumbullin e druve. Ndezi një cigare dhe qëndroi pak në heshtje.
– Shqipe, më thuaj ku t’i sistemoj drutë. Pastaj rregulloj portën dhe merrem me shkallën, – foli me ton vendimtar, sikur të ishte zot i vendit.
Që kur i kishte ndërruar jetë e shoqja, Shabani jetonte vetëm, por nuk ishte dorëzuar. Mbante shtëpinë me rregull, madje rritte edhe një derrkuc në oborr. Në çdo rast tjetër, Shqipe do ta kishte pritur me mirënjohje ndihmën e fqinjit. Por tani priste nga çasti në çast të dëgjonte zërin e makinës së Flamurit. Djali nuk i donte të huajt në oborrin e së ëmës dhe mund të mërzitej po të shihte dikë tjetër duke u marrë me punët e shtëpisë…