Shaban Shala u ndie i fyer nga refuzimi, por nuk ishte njeri që mbante mëri gjatë. “Le të jetë,” mendoi ai, “Flamuri do t’i bëjë vetë punët. S’ka ndonjë kushedi çfarë, dy orë punë janë.” Në fund të fundit, dikur Shqipe Fundo i përballonte vetë të gjitha. Por vitin e kaluar ishte rrëzuar keq, ishte dëmtuar dhe ende nuk e kishte marrë plotësisht veten. Mosha nuk falte – gjashtëdhjetë e tetë vjeçe nuk janë pak.
Pasditja kishte hyrë thellë. Ajo po mendonte të shtrihej pak, sepse lodhja i ishte mbledhur në shpinë e në këmbën që e mundonte pa pushim. Sapo u drejtua nga divani, hodhi edhe një sy nga dritarja. Në largësi pa një makinë të bardhë borë që rrëshqiste ngadalë nëpër rrugicat e ngushta të fshatit, si një anije që çan detin me krenari. Shqipe mbeti e habitur. Flamuri kishte makinë tjetër. Për më tepër, në atë fshat të vogël me dhjetë shtëpi zor se vinte njeri i huaj, e aq më pak në atë stinë. Por automjeti u ndal pikërisht para portës së saj.
Harroi dhimbjen dhe doli me nxitim jashtë. Nga makina zbritën Flamur Imeri dhe bashkëshortja e tij, Elsa Frashëri.
– Flamur, moj Elsa, pse rrini aty? Po fëmijët ku janë? – pyeti ajo me ankth, duke u përkulur të shihte përmes xhamave të errët.
– Tungjatjeta, nënë, – tha Flamuri, duke e përqafuar. – Ç’janë këta lot? Hë, mos qaj kot.
– Përshëndetje, zonja Shqipe, – shtoi Elsa, duke i zgjatur një tortë të vogël dhe një tufë lulesh me ngjyra të ndezura, të mbështjella me letër vezulluese. – I kemi për ju.
– Po nipërit? – këmbënguli ajo.
– Janë rritur tashmë, nuk u duket tërheqëse të vijnë me ne, – buzëqeshi Flamuri, duke i rënë lehtë me dorë kofanos së makinës. – Shiko çfarë kemi blerë! E re fare. Ecën si bishë, s’e ndal asnjë rrugë. Dy orë na u deshën të mbërrinim. Të pëlqen?
Shqipe pohoi me kokë, ndërsa brenda vetes u gëzua që gjithçka e kishte gati për t’i ulur menjëherë në tryezë.
– Hyni brenda, mos rrimë në këmbë, – tha ajo me nxitim.
Flamuri kaloi pranë grumbullit të druve dhe mbylli portën që varej paksa. Tundi kokën me një shprehje paksa të zymtë. Elsa, duke shmangur me kujdes një shkallë të krisur, tha me një ton të ftohtë:
– Duhej të kishit marrë dikë t’ju rregullonte shtëpinë. Rrezik të thyesh këmbën këtu.
E hutuar, Shqipe hapi derën. Lulet dhe torta i pengonin, i ngecnin pas kornizës. Flamuri hodhi një vështrim përreth kuzhinës që dukej më e ngushtë se zakonisht, pastaj hyri edhe në dhomë. U afrua te tryeza, mori një copë sallam nga pjata, e nuhati me dyshim dhe e vendosi sërish.
– Ç’ka, bir? S’është e mirë? E bleva dje, duhet të jetë e freskët, – u shqetësua ajo.
– Jo, jo, nënë, në rregull është.
– Hajdeni, uluni. Do të jeni të uritur nga rruga. Kam bërë borsh, ashtu siç e pëlqen ti, Elsa. Edhe qofte për ty, Flamur, me mish të bollshëm, – fliste ajo pa pushim, ndërsa nxirrte nga frigoriferi një shishe verë dhe nga dollapi mori edhe një shishe raki që e ruante për raste të veçanta.