Elsa zgjati dorën drejt pjatës, mori një kastravec turshi dhe u ul në cep të divanit. E kafshoi me shije, duke e shoqëruar me një kërcitje të këndshme.
– Sa shumë i dua turshitë tuaja, moj Shqipe Fundo, – tha ajo me buzëqeshje.
E zonja e shtëpisë fshiu duart me përparësen me nxitim dhe nxori nga dollapi një kavanoz të madh trelitërsh. Ishte i fundit që i kishte mbetur. “Le të shkojë”, mendoi. “Janë të mitë, s’janë të huaj.”
– Merreni me vete. Mos e harroni kur të niseni, – shtoi ajo me përzemërsi.
Por askush nuk u ul në tryezë. Elsa hodhi sytë nga ora e dorës. Shqipe Fundos iu duk sikur diçka nuk shkonte; një ndjesi e ftohtë i kaloi nëpër trup. U ul edhe ajo në cep të divanit, përballë Flamurit, duke e vështruar me ankth.
– Nënë… mos u mërzit, por të them të drejtën, erdhëm vetëm për turshitë. Ishim rrugës. Po shkojmë te disa miq, kemi lënë fjalë për drekë në një vilë jashtë qytetit. Do bëjmë mish në hell.
– As për një çaj s’keni kohë? – pyeti ajo, duke shtrënguar me gishta cepin e robdeshambrit.
– Nënë, na mirëkupto. Na presin. E kemi planifikuar prej ditësh. Mos u hidhëro, do vijmë një herë tjetër. Dy ditë pushim kemi, duam të çlodhemi pak pas gjithë atij stresi në punë.
Shqipja tundte kokën pa folur, duke u përpjekur të kapte sytë e të birit. Flamuri nxori portofolin e trashë nga xhepi, mori dy kartëmonedha nga pesëmijë lekë dhe i vendosi mbi tryezë. U mendua një çast, pastaj shtoi edhe një të tretë pranë tyre.
– Merri, bli diçka për vete. Ose paguaj ndonjë mjeshtër të rregullojë shtëpinë. Ti e di më mirë se unë ç’të duhet këtu. Veç kujdesu për shëndetin. Nëse ke nevojë për gjë, më telefono. Numrin e mban mend, apo jo? Mirë, ne po ikim. Mos na mbaj mëri.
Doli shpejt nga shtëpia; Elsa e ndoqi pas pa kthyer kokën.
Shqipe Fundo e dinte se duhej të çohej, t’i përcillte deri te porta, por trupi nuk i bindej. Këmbët i ishin rënduar si plumb. Në mendje i vërtiteshin të njëjtat fjalë: “Si do të shkojnë pa ngrënë? Çfarë mishrash në hell? A është ajo drekë? Kush do t’ua gatuajë një borsh si ky? Po qofte të tilla?”
Papritur dera kërciti. Dikush hyri brenda. Zemra iu drodh.
“U kthyen… Ndërruan mendje… Do qëndrojnë!” mendoi, dhe lot gëzimi i rrëshqitën faqeve.
– Flamur, bir! U penduat?
– Nënë… harruam turshitë. Po ti pse rri kështu? Duhej të na përcillje. S’jemi parë kaq kohë, e ti… Mos qaj. Do vijmë prapë, të premtoj. Vetëm dy orë rrugë është.
Me zor e mblodhi veten. U ngrit ngadalë dhe doli në verandë. Nga aty pa makinën e bardhë që largohej drejt rrugës kryesore. Muzika gjëmonte nga dritaret e hapura. Ajo bëri shenjën e kryqit në ajër për fëmijët që po humbnin në horizont, fshiu lotët me cepat e përparëses, ngriti sytë nga qielli i zymtë dhe psherëtiu thellë:
– Duket sikur po nis shiu… Duhet të fus drutë brenda.
Ndërkohë, në dhomë, mbi mbulesën festive të tryezës, pranë kartëmonedhave të lëna, macja ishte rehatuar dhe po hante me qejf një nga qoftet. E shijonte me ngadalë dhe, sikur çuditej me fatin e vet, dukej se mendonte: “Ç’bujari sot! E ne jemi në agjërim…”