Donika Kryeziu e uli gotën e rëndë prej kristali mbi mbulesën e bardhë të hekurosur, aq fort sa gotat e tjera mbi tryezë u drodhën e tingëlluan hollë. Të ftuarit, që deri atë çast po hanin sallatat përgjysmë të prekura, heshtën menjëherë; pirunët mbetën pezull ose ranë në pjata pa zhurmë.
— Ju bëni si të doni, por unë nuk kam ndërmend të rri pa folur, — tha me zë të lartë zonja e ditëlindjes, duke e prerë ajrin me çdo fjalë. Vështrimin e nguli te Klajdi trevjeçar, i cili, i ulur në qilim, shtynte qetësisht një pjesë lodre ndërtimi. — Ja, Bledari i Bleonës, në të njëjtën moshë, reciton vjersha përmendësh! Numëron anglisht deri në njëzet pa u ngatërruar fare! Menjëherë kuptohet gjaku i burrit tim të ndjerë, profesorit.
Pastaj Donika u kthye me gjithë trup nga nusja e djalit, Hana. Në fytyrën e saj ishte vizatuar një keqardhje e shtirur, e përzier me një mendjemadhësi të ftohtë.
— Po Klajdi yt çfarë bën? Përtyp rërë në këndin e lodrave dhe nxjerr vetëm ca mërmërima. Ç’t’i bësh, moj bijë, gjaku nuk fshihet me dorë. I ka ngjarë fisit tuaj. Atje nga anët e Përrenjasit, intelektualë nuk keni pasur kurrë; vetëm njerëz pune, me lopatë e me djersë. Pajtohu me këtë, Hana, njeriu nuk hidhet dot më lart se koka e vet.
Hana ndjeu si i ngurtësoheshin gishtat poshtë tryezës. Peceta prej pëlhure që mbante në dorë u shtrëngua aq fort, sa nyjat iu zbardhën. Burri i saj, Arbeni, i ulur pranë saj, uli menjëherë sytë mbi pjatë dhe nisi të vështronte me një përqendrim të tepruar copën e mishit të pjekur. Në fytyrën e tij nuk lëvizi asnjë muskul.
— Donika Kryeziu, ju lutem, mos i krahasoni fëmijët përpara të gjithëve, — tha Hana qetë, por me një qartësi që nuk linte vend për keqkuptim. Me vështirësi po e mbante zërin të baraspeshuar. — Çdo fëmijë zhvillohet me ritmin e vet. Djali ynë është plotësisht i shëndetshëm.
Donika ngriti duart në mënyrë teatrale, aq sa për pak preku me mëngën e fustanit pjatancën me peshk. Gjoksi i saj u ngrit e u ul nga një indinjatë që ajo e paraqiste si të sinqertë.
— Po çfarë thashë unë, more?! Çfarë? Të dhembka e vërteta? Unë po përpiqem ta nxis fëmijën! Duhet të marrë shembull nga ata që kanë mend, nga kushëriri i vet, jo ta bëni ju si fokë me ato përkëdheljet tuaja pa fund! Nuk pranoni as kritikën më të vogël, s’të lë njeriu të thotë një fjalë! Arben, shikoje pak gruan tënde. Po digjet nga zilia, vetëm sepse Bleona ka një djalë të zhvilluar, kurse ajo ka një fëmijë… ndryshe!
Bleona, e ulur përballë, drejtoi shpinën me kënaqësi të fshehur dhe i ledhatoi flokët Bledarit. Në atë çast djali rrinte me shikim të zbrazët, lëkundej para e prapa dhe rrotullonte pa pushim një lugë plastike në duar.
Hana u ngrit ngadalë nga karrigia dhe, pa thënë asnjë fjalë tjetër, doli drejt korridorit.