Në korridor, Hana u ndal pranë dritares, ndërsa të ftuarit hiqnin këpucët dhe shkëmbenin përshëndetje të thata, sa për zakon. Ajo e dinte përmendësh se ku përfundonin këto mbledhje familjare. Donika Kryeziu, dikur përgjegjëse e një dyqani të madh ushqimor në Tiranë, ishte mësuar t’i mbante të gjithë nën urdhra. Vajza e saj, Bleona, kishte qenë projekti kryesor i jetës së saj; ndërsa i biri, Arbeni, mbetej për të borxhliu i përjetshëm, njeriu që “ia kishte detyrim nënës apartamentin, shkollimin dhe vetë faktin që ekzistonte”.
Kur Hana u kthye në sallon me tabakanë në duar, Donika tashmë kishte nisur shfaqjen e radhës: po i bënte provim nipit të madh, si para një jurie.
— Bledarush, thuaji gjyshes si i thonë “mollë” në anglisht? — këndoi plaka me një zë të ëmbëlsuar deri në bezdi.
Djali nuk dha asnjë shenjë se e dëgjoi. Vazhdoi të godiste ritmikisht buzën e tavolinës me lugë, pa ndryshuar shprehje. Bleona, gati pa u vënë re, por me forcë, ia shtrëngoi supin të birit. Bledari u drodh dhe, si një makineri e ndezur me zor, nxori nga goja:
— Epëll. Te bregu i largët rritet një lis i gjelbër, zinxhir i artë varet mbi të…
— E patë? E dëgjuat? — klithi Donika, duke hedhur sytë rreth e rrotull mbi të afërmit. — Nip profesori, tamam! Arben, mëso si rritet fëmija. Jo si ajo jotja… që na erdhi nga Përrenjasi.
Arbeni atëherë vetëm tërhoqi buzët në një buzëqeshje të shtirur dhe u nxitua drejt ballkonit. Hana e ndoqi me sy burrin e saj dhe brenda saj diçka u këput përfundimisht. Ai burrë që i kishte premtuar se do të ishte mbështetja e saj, thyhej për një sekondë sapo nëna e shikonte vrenjtur.
Pas ligjëratës së vjehrrës për “sojin nga Përrenjasi”, mbi dhomë ra një heshtje e rëndë, therëse. Hana u ngrit ngadalë nga tavolina. Fyerja u tërhoq mënjanë dhe vendin ia zuri një qetësi e ftohtë, e prerë. Nuk kishte ndërmend t’i duronte më këto gjyqe publike.
— Arben, — i tha ajo burrit me zë të ulët, por të qartë. — Do ta mbrosh djalin tënd, apo ta mbyll vetë këtë komedi?
Arbeni filloi të lëvizte në karrige, i hutuar, duke parë herë motrën, herë nënën.
— Hana, aman tani… Nëna është e moshuar, u nxeh pak. Ajo të mirën do, shqetësohet për nipin…
— E kuptova, — ia preu Hana.
Pastaj u kthye nga vjehrra, e cila tashmë buzëqeshte si fitimtare, duke pritur lotët e zakonshëm të nuses.
— Donika Kryeziu, ju keni shumë qejf të flisni për gjene. Për fisin e madh prej profesori të burrit tuaj të ndjerë, Ibrahim Ismailit. Dhe për faktin që Klajdi im, në moshën trevjeçare, nuk flet me citate librash.
— Po, flas!