— Sepse kam çdo të drejtë ta bëj! Burri im nuk ishte kushdo, ishte emër i madh, doktor shkencash! — shpalli plaka me krenari të ngrirë.
— Atëherë dëgjoni, — tha Hana dhe nxori nga çanta një zarf të trashë, me logon e një qendre mjekësore private. — Para një muaji, unë dhe Klajdi bëmë kontroll të plotë te specialistë të pavarur. Nga presioni juaj i pandërprerë psikologjik, arrita deri aty sa të dyshoja edhe te vetja. I kryem të gjitha analizat: Klajdi, Arbeni dhe unë.
Ajo nxori një fletë zyrtare, me vulë blu, dhe e vendosi para Donika Kryeziut, mu mbi pjatë.
— Klajdi ka një vonesë të lehtë në zhvillimin e të folurit, të lidhur me stresin familjar. Sepse gjyshja e tij, sa herë vjen, e shtyp me fjalë dhe e quan të prapambetur. Psikoterapisti e ka konfirmuar qartë: fëmija është mbyllur në vetvete. Nga ana intelektuale është krejt në nivelin e moshës; kupton gjithçka, por frikësohet të flasë kur jeni ju pranë. Megjithatë, gjëja më interesante është në faqen e dytë, Donika Kryeziu. Aty janë rezultatet e ekzaminimit gjenetik timit dhe të Arbenit, bashkë me analizat shoqëruese.
Fytyra e Bleonës ndryshoi menjëherë. Ajo zgjati dorën drejt letrave, por Hana i mbuloi me pëllëmbë dhe i ngjeshi pas mbulesës së tavolinës.
— Arbeni është babai biologjik i Klajdit. Përputhja është e plotë. Por kur mjekët krahasuan kartelat për historikun familjar, gjenetistët nxorën edhe të dhënat e vjetra shëndetësore të vetë Arbenit dhe të babait të tij të ndjerë. Të atij profesorit të famshëm. Dhe aty doli një fakt tronditës, Donika Kryeziu: Ibrahim Ismaili, pas një sëmundjeje të rëndë që kishte kaluar në rininë e hershme, fizikisht nuk mund të kishte fëmijë. Arbeni nuk ka asnjë lidhje gjaku me atë “fis profesori” që përmendni ju. Ai është djali i shoferit tuaj, Petrit Toplana, me të cilin zgjidhnit punët e furnizimit të dyqanit ushqimor në fillim të viteve tetëdhjetë.
Rreth tryezës kaloi një psherëtimë e mbytur, si valë e ftohtë. Tezeja nga Shkodra e uli gotën me verë, e trembur mos humbiste ndonjë fjalë.
Donika Kryeziu u zbardh në fytyrë. Buzët nisën t’i dridheshin, ndërsa gishtat e kujdesur iu kapën me ngërç pas cepit të tavolinës.
— Ti… ti je e poshtër! Gënjen! Është shpifje! Arben, biri im, mos i beso! Ajo do të na përçajë, do të njollosë kujtimin e babait tënd! — ulëriti gruaja e moshuar, por zëri iu thye në një gërvishtje të ngjirur.
— Nënë? — Për herë të parë atë mbrëmje, Arbeni ngriti sytë drejt saj. Nuk kishte lot në ta; vetëm një lodhje të rëndë, të mbledhur prej vitesh. — Unë e dija. I gjeta dokumentet e vjetra mjekësore të babait në garazh, tre vjet më parë, kur unë dhe Hana sapo ishim martuar.