Heshta, sepse më erdhi keq për ty. Më vinte keq për krenarinë tënde të fryrë, për atë idhullin që i ke ngritur prej vitesh “familjes së përsosur”. Kurse ti… ti e copëtove gruan time fjalë pas fjale, dhe tani po zgjat dorën edhe drejt djalit tim.
Pikërisht atëherë, Bledari trevjeçar, që deri në atë çast ishte lëkundur njëtrajtshëm mbi karrige, lëshoi befas një ulërimë të mprehtë, therëse. Dora iu përplas mbi tavolinë dhe pjata rrëshqiti poshtë; porcelani u thye me krismë, duke u shpërndarë në copa të vogla në dysheme. Vogëlushi mbylli fort sytë dhe nisi të përsëriste pa pushim të njëjtën fjalë:
— Apple, apple, apple!
Bleona, e zverdhur nga paniku, u përpoq ta shtrëngonte pas vetes, por fëmija e shtyu me një forcë të pabesueshme për moshën e tij dhe mbuloi veshët me të dyja duart.
— Tani, Bleona, le të kalojmë te faqja e tretë, — tha Hana, duke kthyer fletën pa e kthyer as kokën nga britmat e nipit. — Ti mburresh kaq shumë para nënës për “gjenialitetin” e tij, apo jo? Atëherë thuaji Donika Kryeziut pse shkoni vërtet te psikiatri i fëmijëve. Thuaji se Bledarit i është vendosur diagnoza e çrregullimit të spektrit autik. Thuaji se ai nuk e kupton domethënien e fjalëve anglisht që ti e detyron t’i mësojë përmendësh vetëm për të marrë miratimin e mamit. Ai thjesht riprodhon tingujt mekanikisht, si mënyrë për t’u mbrojtur nga të bërtiturat e tua.
Bleona mbuloi fytyrën me duar dhe shpërtheu në një të qarë të heshtur, pa zë, sikur i ishte këputur fryma. Burri i saj, që deri atëherë kishte qëndruar i ngrirë si statujë guri, u ngrit pa thënë asnjë fjalë. Mori Bledarin që qante në krahë, rrëmbeu xhaketën e vogël nga korridori dhe doli nga apartamenti. Dera u përplas pas tij me një zhurmë të thatë.
Donika Kryeziu mbeti e mpirë. Vështrimi i saj kalonte nga dokumentet mjekësore të shpërndara mbi tavolinë, te vajza që dridhej nga lotët, pastaj te copat e pjatës së thyer në dysheme. Gjithë ndërtesa e epërsisë së saj të rreme, e ngritur me kujdes për dekada, u shemb brenda pesëmbëdhjetë minutash — jo nga armiqtë, por nga mizoria e saj.
Hana shkoi te i biri, i cili ishte ulur mbi qilim, larg tavolinës dhe zhurmës. Klajdi ngriti sytë e mëdhenj drejt saj, i zgjati një pjesë plastike të makinës lodër dhe, papritur, foli qetë, por qartë:
— Mami, ikim në shtëpi. Këtu ka shumë zhurmë.
Hana buzëqeshi lehtë, e mori të birin në krahë dhe u kthye nga bashkëshorti. Arbeni tashmë po mbante palltot e tyre. Ai nuk hodhi as edhe një shikim nga e ëma, e cila kishte vënë dorën mbi zemër me një gjest teatror dhe kërkonte ilaç qetësues. Ata po largoheshin nga ajo shtëpi përgjithmonë.