Dafina Leka e kishte blerë atë apartament pothuajse me forcat e veta. Nuk ishte se ajo ulej e bënte llogari me qëllim për t’ia kujtuar dikujt, por faktet kishin dalë vetë kështu. Në atë periudhë, Arlind Rexha sapo kishte ndërruar vend pune; paga e tij ishte modeste dhe barra kryesore e këstit të parë ra mbi Dafinën. Nga kursimet e saj ajo hodhi shtatëqind e tridhjetë mijë Lekë — para të mbledhura për katër vite me radhë, ndërsa punonte si llogaritare e lartë në një kompani ndërtimi. Arlindi shtoi vetëm tetëdhjetë mijë. Kredia u mor në emër të të dyve, por pagesat mujore, nga njëzet e një mijë Lekë, në të vërtetë i përballonte Dafina, sepse rroga e saj ishte e sigurt, ndërsa i shoqi kishte muaj kur mezi siguronte paratë për ushqimet. Në letra banesa u përkiste të dyve, megjithatë Dafina, thellë në vetvete, e dinte gjithmonë: ajo shtëpi ishte e saj. Jo nga lakmia. Thjesht sepse kështu qëndronte e vërteta.
Nexhmije Prendi hyri në jetën e tyre menjëherë pas dasmës. Më saktë, ajo nuk ishte larguar kurrë as më parë; vetëm se deri atëherë prania e saj rëndonte mbi Arlindin, kurse pas martesës nisi të prekte edhe Dafinën. Çelësat e apartamentit vjehrra i kishte që në fillim. Arlindi ia kishte dhënë ende pa u futur mirë në shtëpinë e re, “për çdo rast”, siç e shpjegonte ai. Fundja, mund të ndodhte gjithçka. Mund të çahej ndonjë tub, ndërsa ata të dy ishin në punë.
— Mami e ka shtëpinë afër, — i thoshte ai. — Dhjetë minuta në këmbë. Është më praktike.
Dafina atëherë nuk tha asgjë. Në muajt e parë ajo zgjidhte shpesh heshtjen: vëzhgonte, mësohej me situatën, përpiqej të mos hapte debate aty ku ndoshta nuk kishte ende arsye për luftë. Ndoshta Nexhmije Prendi ishte thjesht e tillë nga natyra — e shqetësuar, e përkushtuar, e paaftë ta lëshonte të birin nga duart. Ndodhte edhe kjo. Dafina vendosi të duronte.
Por vizitat e Nexhmijes nuk kishin orar. Ndonjëherë shfaqej në shtatë e gjysmë të mëngjesit, kur Dafina ende s’kishte arritur të lante fytyrën. Herë të tjera vinte në mes të ditës, pikërisht kur Dafina punonte nga shtëpia. Ose afrohej nga mbrëmja, pa telefonatë, pa paralajmërim; dëgjohej vetëm kërcitja e bravës dhe pastaj zëri i vjehrrës në korridor:
— Jam unë, mos u trembni.
Dafina trembej çdo herë.
Nexhmije Prendi nuk hynte kurrë në apartament thjesht për t’u ulur, për të pirë një çaj apo për të bërë pak muhabet. Çdo ardhje e saj i ngjante një kontrolli. Ajo përshkonte shtëpinë me një rregullsi të ftohtë, hapte dollapët e kuzhinës, këqyrte çfarë kishte në frigorifer, zhvendoste tenxheret sipas mënyrës që i dukej asaj më e drejtë. Një ditë hodhi poshtë gjysmë kilogrami hikërror, sepse vendosi se ishte i vjetër. Dafina e kishte blerë vetëm tri ditë më parë. Një herë tjetër, të gjitha peshqirët e banjës i kaloi në një dollap tjetër, vetëm sepse, sipas saj, aty “duhej” të rrinin.
Pas çdo kontrolli të tillë, Nexhmije Prendi telefononte Arlindin. Dafina nuk i dëgjonte bisedat nga fillimi në fund, por e kuptonte përmbajtjen e tyre nga fytyra me të cilën i shoqi kthehej në shtëpi.
— Mami thotë se nuk e ke fshirë sobën pasi ke gatuar.
— Mami thotë se në banjë prapë ke lënë gjëra andej-këtej.
— Mami thotë se ti nuk di fare ta organizosh hapësirën.
Dafina e shikonte dhe në mendje i vinte vetëm një pyetje: a e dëgjonte ai veten? A e kuptonte çfarë po i thoshte?
— Arlind, — i tha ajo një ditë me një qetësi të sforcuar, — unë nuk dua që nëna jote të vijë pa më njoftuar. Nuk është e përshtatshme. Më bën të ndihem keq. Dua që në shtëpinë time të ndihem e sigurt.
Arlindi psherëtiu, me atë pamjen e njeriut që po i shpjegon një fëmije diçka fare të thjeshtë.
— Dafina, po është nëna ime. Nuk e bën me të keq. Do vetëm të ndihmojë. Duroje edhe pak, do qetësohet.
Por nëna e tij nuk u qetësua.
Kaloi një vit, pastaj edhe i dyti. Vizitat nuk u rralluan. Vërejtjet nuk pushuan. Dafina mësoi të mbante një fytyrë të përmbajtur: të mos kthente fjalë, të mos ngrinte zërin, të mos shpërthente. Mirëpo brenda saj diçka po zhvendosej ngadalë. Çdo mëngjes, sapo hapte sytë, mbante frymën për një çast dhe pyeste veten: a do të vijë sot, apo jo? Edhe kthimi në shtëpi nuk ishte më i lirë nga ajo pritje e rëndë.