Sa herë kthehej nga puna, hapat i ngadalësoheshin vetvetiu para derës së banesës. Para se të fuste çelësin në bravë, e përshkonte i njëjti mendim i lodhshëm: a do ta gjente gjithçka siç e kishte lënë, apo dikush kishte hyrë sërish në mungesë të saj?
Shtëpia e vet, ajo që duhej të ishte vendi ku njeriu lëshon frymën dhe qetësohet, dalëngadalë kishte pushuar së qeni strehë.
Pika ku gjithçka mori kthesë ishte një e martë krejt e zakonshme. Dafina Leka ishte mbajtur më gjatë në punë dhe u kthye rreth orës tetë të mbrëmjes. Sapo hyri, pa në banesë Nexhmije Prendin dhe, bashkë me të, një burrë të panjohur, rreth tridhjetë e pesë vjeç, me një çantë pranë këmbëve. Ai rrinte ulur në kuzhinë dhe hante me një rehati të tillë, sikur të ishte në shtëpinë e tij.
— Ky është Alban Tahiri, nipi im, — tha Nexhmije Prendi pa u trazuar aspak. — Për momentin nuk ka ku të rrijë, ndaj i thashë të qëndrojë disa ditë këtu te ju. Vend ka boll.
Dafina mbeti në pragun e kuzhinës. Alban Tahiri ngriti kokën, i bëri një përshëndetje të shkurtër me kokë dhe iu kthye përsëri pjatës.
— Zonja Nexhmije, — foli Dafina pas një heshtjeje të shkurtër, — kjo është banesa jonë. Ju nuk mund të sillni njerëz këtu për të banuar pa pëlqimin tonë.
— Aman, mos e bëj kaq të madhe, — ia ktheu vjehrra, duke tundur dorën si për ta larguar fjalën. — Dy-tri ditë janë, jo ndonjë hata. Arlindi nuk ka kundërshtim.
Në mbrëmje doli se Arlind Rexha, në të vërtetë, nuk kishte kundërshtim. Më saktë, nuk kishte ditur gjë më parë, por sapo e mori vesh, situata iu duk krejt normale.
— Epo, vetëm për pak ditë, Dafina. Njeriu është në hall.
— Arlind, ne nuk ishim në shtëpi. Nëna jote ka futur një të huaj në banesën tonë pa na bërë as edhe një telefonatë. Kjo të duket normale?
— Alban Tahiri nuk është i huaj. Është i afërm.
— Për mua është i huaj.
Si gjithmonë, biseda u përplas në mur. Nuk shkoi askund. Alban Tahiri qëndroi katër ditë. Gjatë gjithë atyre ditëve, Dafina eci nëpër shtëpinë e saj me ndjesinë se ishte mysafire, se duhej të ruhej, të matej, të mos prekte asgjë me liri.
Pas kësaj, ajo i kërkoi Nexhmije Prendit t’i kthente çelësat. Nuk bërtiti, nuk hapi grindje, nuk e tha me ton kërcënues. Thjesht ia kërkoi qartë.
Nexhmije Prendi qeshi. Jo nga sikleti, as nga nervozizmi. Qeshi me zë të lehtë, si të kishte dëgjuar diçka aq të pamundur sa nuk meritonte përgjigje serioze.
— Kjo është banesa e djalit tim, — tha ajo. — Dhe unë do të vij këtu kur të dua. Çelësat nuk t’i jap.
— Zonja Nexhmije, ligjërisht kjo banesë na përket të dyve. Dhe unë po ju kërkoj…
— Ti nuk më kërkon asgjë, — e ndërpreu Nexhmije Prendi. Në zërin e saj nuk kishte zemërim; kishte vetëm sigurinë e ftohtë të një njeriu që as nuk e pranon mundësinë se dikush mund t’i dalë kundër. — Arlind, thuaji edhe ti.
Arlind Rexha foli. Tha se e ëma kishte të drejtë, se kështu kishte qenë gjithmonë, se Dafina po e merrte tepër për zemër një kujdes të thjeshtë familjar.
Pas asaj bisede, Dafina hoqi dorë nga shpjegimet. Fjalët, siç dukej, nuk kishin më asnjë peshë në atë shtëpi.
Ajo nisi të priste. Jo nga dobësia. Nga llogaria e ftohtë.
Zgjidhja erdhi një të enjte po aq të zakonshme sa ditët e tjera. Dafina kishte marrë leje nga puna; lodhja i ishte mbledhur në trup dhe donte vetëm të rrinte në qetësi, pa zëra, pa hapa të huaj, pa pritje të ankthshme. Rreth mesditës, brava kërciti. Ajo ndodhej në dhomë, me një filxhan kafeje pranë dhe një libër në dorë. Dëgjoi hapa në korridor, pastaj zhurmën e derës së dollapit që hapej në dhomën e gjumit.
Dafina u ngrit dhe shkoi atje.
Nexhmije Prendi qëndronte para dollapit të hapur dhe mbante në duar një pallto. Ishte palltoja e re, blu e errët, që Dafina e kishte blerë dy javë më parë dhe e kishte veshur vetëm tri herë. Vjehrra po e shikonte me kujdes, sikur po e provonte me mend: e kthente në varëse, i vështronte jakën, prekjen e copës, prerjen.
— Zonja Nexhmije, — tha Dafina nga dera.
Vjehrra nuk u tremb fare. U kthye me qetësi.
— Ah, qenke në shtëpi. Nuk e dija. — Pastaj bëri me kokë nga palltoja dhe shtoi: — S’ka gjë nëse e marr, apo jo? Më duhet pikërisht një e tillë, kurse ti ke plot rroba.
— Mos i prekni gjërat e mia.
Dafina e mbajti vështrimin mbi të për disa sekonda. Pastaj u kthye dhe doli nga dhoma.
Nexhmije Prendi u largua pas gjysmë ore. Palltoja mbeti e varur në dollap. Por pas asaj dite, diçka brenda Dafinës u vendos përfundimisht në vendin e vet, qartë dhe pa asnjë mundësi për ta vënë më në diskutim.