Asnjë bisedë tjetër nuk do të ndryshonte më gjë. Arlind Rexha nuk kishte ndër mend të ndryshonte. Nexhmije Prendi nuk do të ndalej vetë.
Të nesërmen në mëngjes, Dafina Leka telefonoi një mjeshtër bravash.
Ai erdhi rreth drekës. Punoi gati dyzet minuta, pa shumë fjalë, me veglat e tij të rënda të hapura mbi dysheme. Kur u largua, në derë ishin vendosur dy brava të reja, të forta, të shtrenjta. Dafina i mbajti për pak çaste në pëllëmbë çelësat e rinj — dy palë, të dyja vetëm të sajat — pastaj i futi në çantë.
Atë ditë Arlindi u vonua në punë. Nexhmije Prendi mbërriti në orën gjashtë e gjysmë. Dafina e pa nga vrima e derës. Vjehrra nuk kishte ardhur vetëm: pranë saj qëndronte Alban Tahiri, me atë pamjen e njeriut që kishte ardhur për të dhënë mbështetje dhe për të treguar forcë.
U dëgjua metali i çelësit që futej në bravë. Pastaj një heshtje e shkurtër. Një përpjekje tjetër. Më pas zëri i Nexhmijes, fillimisht i hutuar, pastaj gjithnjë e më i ngritur:
— Po kjo ç’është… Alban, shiko pak. Çelësi nuk hap.
Dafina rrinte në korridor, në anën tjetër të derës, krejt e palëvizur.
— Dafina! — Nexhmije Prendi nisi të godiste derën me grusht. — Hape menjëherë! Çfarë po ndodh këtu?
Dafina e hapi.
Nexhmija qëndronte në prag, me faqet të ndezura njolla-njolla dhe me tufën e çelësave të shtrënguar në grusht.
— I ke ndërruar bravat?! Pa na thënë asgjë?! Si guxove ti?!
— Guxova, — u përgjigj Dafina.
E tha qetë, pa ngritje zëri, pa asnjë dridhje në ton. Në atë fjalë nuk kishte as mllef, as kënaqësi hakmarrjeje; kishte vetëm sigurinë e ftohtë të dikujt që e kishte marrë vendimin dhe nuk lëkundej më prej tij.
— A e kupton ti çfarë ke bërë?! — Nexhmija bëri një hap përpara, por Dafina nuk u tërhoq. — Kjo është shtëpia e djalit tim! Ti nuk ke asnjë të drejtë!
— Është edhe shtëpia ime. Dhe në shtëpinë time, pa lejen time, nuk do të hyjë më askush.
Pas shpinës së Nexhmijes, Alban Tahiri kryqëzoi krahët mbi gjoks.
— Hape derën, — tha ai me një ton sikur urdhri i tij nuk mund të diskutohej. — Përndryshe thërras policinë.
— Thirreni, — tha Dafina. — Dhe shpjegojuni se keni ardhur të futeni në banesën e dikujt tjetër me çelësa që askush nuk ua ka dhënë.
Kjo e ndali Albanin. Ai shkëmbeu një vështrim me Nexhmijen. Ajo, nga ana e saj, filloi përsëri të fliste, këtë herë më fort, me zërin e ngritur aq sa ta dëgjonin edhe fqinjët që, pa dyshim, tashmë po përgjonin pas dyerve të tyre. Fliste për “rrëmbim shtëpie”, për nusen që po përzinte familjen e burrit, për Arlindin që nuk e dinte çfarë po bënte gruaja e vet.
Arlindi u shfaq pas njëzet minutash. Kishte ardhur me nxitim pas telefonatës së nënës, i skuqur në fytyrë dhe i frymëmarrë.
— Dafina, çfarë po ndodh? — Ai pa njëherë të ëmën, pastaj gruan. — Pse i ke ndërruar bravat?
— Sepse nuk më mbeti mënyrë tjetër për të mbyllur derën e shtëpisë sime.
— Kjo ka dalë mendsh! — ndërhyri menjëherë Nexhmija. — Arlind, foli ti! Le t’i kthejë çelësat!
Arlindi hyri brenda dhe u ndal në mes të korridorit. Dafina e vështroi pa lëvizur. Dhe në atë çast pa sërish të njëjtën pamje që kishte parë për tre vjet me radhë: ai lëkundej mes dy brigjeve, pa guxuar të zgjidhte asnjërin.
— Mami ka të drejtë, — tha më në fund ai. Në zërin e tij kishte një lloj faji të turbullt; ndaj së ëmës apo ndaj gruas, Dafina nuk arrinte më ta dallonte. — Të paktën duhej të na lajmëroje. Ktheji çelësat dhe ulemi, flasim si njerëz.
— Nuk ka më asgjë për të folur, Arlind.
— Dafina…
— Tre vjet kam folur. Tre vjet kam shpjeguar. Dhe asgjë nuk ndryshoi.
Arlindi shtrëngoi dhëmbët. Nga korridori, Nexhmija vazhdonte të thoshte diçka, por Dafina nuk po e dëgjonte më.
— Atëherë po të vë një kusht, — tha Arlindi, dhe zëri iu ashpërsua. — Ose i kthen çelësat, ose… nuk e di çfarë do të bëhet më me familjen tonë. E kupton çfarë po të them?
Dafina e pa drejt në sy, gjatë, me vëmendje. Dikur, ndoshta shumë kohë më parë, një fjali e tillë do ta kishte bërë të tërhiqej. Tani, përkundrazi, ajo pa vetëm një njeri që sapo ia kishte treguar përfundimisht se në cilën anë qëndronte. Dhe, për habinë e saj, ky kuptim nuk e trembi.