Madje, për çudi, ky përfundim iu duk më i lehtë për t’u mbajtur mbi supe sesa tre vjetët e gjatë të pasigurisë.
— E kuptoj, — tha ajo qetë. — Shko te nëna jote, Arlind.
— Çfarë?
— Po flas seriozisht. Shko. Rrobat dhe gjërat e tua mund t’i marrësh nesër, kur të jesh qetësuar. Çelësat do t’i lë te fqinja.
Arlind Rexha e vështroi si të priste që ajo, nga çasti në çast, të qeshte me nervozizëm ose të tërhiqte mbrapsht fjalët. Por Dafina Leka nuk qeshi. Nuk u pendua. Nuk shtoi asgjë.
— Ti nuk e ke idenë çfarë po bën, — tha ai me zë të ulët.
— E kam shumë të qartë.
Nga korridori, Nexhmije Prendi shpalli me një lloj kënaqësie të hidhur se ajo e kishte ditur gjithmonë: një grua e tillë nuk kishte as zemër, as mend. Alban Tahiri mërmëriti diçka në shenjë miratimi, si zakonisht, pa marrë mundimin të thoshte ndonjë gjë të vetën. Arlindi qëndroi edhe pak, sikur priste ende një çarje në vendosmërinë e saj, pastaj mori xhaketën dhe doli. Dafina mbylli derën pas tyre. Brava e re kërciti shkurt, qartë, si një pikë në fund të një fjalie.
Ajo shkoi në kuzhinë, mbushi ibrikun me ujë dhe e vuri mbi sobë. Pastaj u ul pranë dritares. Jashtë, nata kishte rënë plotësisht dhe xhami pasqyronte vetëm fytyrën e saj të lodhur.
Arlind Rexha erdhi për t’i marrë sendet pas dy ditësh. Zgjodhi mëngjesin, kur Dafina ishte në punë. Mori rrobat, laptopin, disa dokumente personale dhe gjëra të vogla që i përkisnin. Çelësat e rinj, ata që Dafina ia kishte lënë fqinjës, i kishte vendosur mbi tavolinën e kuzhinës. Pranë tyre kishte lënë edhe një letër të shkurtër: i duhej kohë për të menduar. Dafina e lexoi deri në fund, e palosi me kujdes dhe e futi në sirtar.
Kohë kishte edhe ajo. Vetëm se mendimet e saj nuk ishin më të turbullta. Nuk kishte ngutje, as lot, as nevojë për të bindur dikë. Ishte ajo kthjelltësi e ftohtë që vjen vetëm pasi një vendim, i shtyrë për shumë kohë, më në fund merret.
Pas një jave shkoi te një juriste. Jo sepse donte të nxitonte, por sepse kishte nevojë të dinte saktësisht se çfarë e priste dhe cilat ishin rrugët ligjore. Juristja ishte një grua jo më e re, me shpinë të drejtë dhe me zakonin e mirë për të mos e mbushur bisedën me fjalë të panevojshme. Dafina ia tregoi gjithçka me radhë. Ajo e dëgjoi pa e ndërprerë, hodhi disa shënime në një bllok dhe pastaj pyeti nëse ruheshin dokumentet e këstit fillestar dhe historiku i pagesave të kredisë.
Dokumentet ishin aty. Dafina kishte mbajtur gjithçka: nxjerrje bankare, fatura, kontrata, vërtetime, marrëveshje dhe çdo shkresë tjetër që lidhej me banesën. Katër vite punë në kontabilitetin e një kompanie ndërtimi nuk kishin kaluar kot; zakoni për të arkivuar çdo gjë i kishte mbetur në gjak.
Juristja i shqyrtoi letrat një nga një, ngriti kokën dhe tha shkurt:
— Pozicioni juaj është i fortë.
Më pas gjithçka mori rrjedhën e vet. Ngadalë, pa skena të mëdha, përmes gjykatës, vlerësimeve, procedurave dhe përpjekjeve të parashikueshme të Arlind Rexhës për ta mbyllur “me mirëkuptim”, por sipas kushteve të tij. Dafina shkoi në takime, dëgjoi me kujdes dhe përgjigjej shkurt. Pa shpjegime të gjata, pa lutje, pa zemërim. Një herë, Nexhmije Prendi e mori në telefon dhe i tha se do të pendohej, sepse fati dinte t’i kthente gjërat mbrapsht. Dafina iu përgjigj se do ta mbante shënim këtë mendim dhe e mbylli bisedën me mirësjellje.
Çështja u shqyrtua për tre muaj. Dafina paraqiti dosjen e plotë: kontratën e blerjes, vërtetimet që tregonin prejardhjen e kursimeve të saj personale, si edhe historikun e pagesave të kredisë, ku dukej qartë se pjesa më e madhe e kësteve ishte paguar prej saj. Arlindi u përpoq të kundërshtonte ndarjen e pjesëve të pronësisë, por avokati i tij mund të punonte vetëm me ato që kishte në dorë. Dhe ato nuk ishin shumë.
Vendimi i gjykatës i njohu Dafina Lekës dy të tretat e apartamentit. Arlind Rexha mori një kompensim financiar në përputhje me kontributin real që kishte dhënë. Nexhmije Prendi nuk mori asgjë, sepse në të vërtetë nuk kishte pasur kurrë asnjë të drejtë mbi atë banesë. Thjesht, deri atëherë askush nuk ishte kujtuar t’ia thoshte këtë qartë.
Dafina e mori lajmin në një ditë pune krejt të zakonshme, gjatë pushimit të drekës. Lexoi mesazhin e juristes, e mbylli telefonin dhe vazhdoi të hante supën që kishte përpara.
Një muaj pasi të gjitha formalitetet u përfunduan, ajo bleu një vazo të re për fikusin. Ishte e madhe, prej qeramike, me ngjyrë terrakote të ngrohtë. E nxori bimën me kujdes nga vazoja e vjetër, ia liroi dheun rreth rrënjëve dhe e vendosi në të renë. Pastaj e ktheu sërish pranë dritares, në vendin ku kishte qëndruar gjithmonë. Ditët e para fikusi u përkul pak, siç ndodh shpesh pas ndërrimit të dheut dhe enës, por më pas u drejtua dalëngadalë dhe filloi të zgjatej drejt dritës.
Në mëngjes, me filxhanin e kafesë në dorë, Dafina e shikonte dhe mendonte se ndoshta asaj bime i ishte dashur prej kohësh më shumë hapësirë. Vetëm se askush nuk e kishte zhvendosur më parë.