— Hanë, pse po qan në errësirë? Ç’të ka gjetur që rri kështu pa dritë? — Vasil Dhrami ndezi llambën e dhomës dhe iu afrua gruas. Nga mënyra si ishte ulur, kuptohej se ajo kishte kohë aty.
— Vasil, çoje mbrapsht… kam ndryshuar mendje, — belbëzoi Hana Gjini, duke shtrënguar shaminë mes gishtave dhe duke fshirë lotët.
— Çfarë po ndodh? Ma shpjegon dot? — ai hapi zinxhirin e xhaketës, sepse ndjeu një valë të nxehti pas fjalëve të saj.
— Asgjë e veçantë. Thjesht ktheje. Gjej një arsye vetë. Nuk më intereson si. Nuk dua që ai të qëndrojë më këtu.
— A je në rregull nga mendja? — sytë e Vasilit u zgjeruan si dy monedha të mëdha.
— Jam shumë në rregull! — ia ktheu ajo me nervozizëm. — Ti je gjithmonë i zënë me punë. Çdo ditë largohesh dhe më lë vetëm me një fëmijë që sillet çuditshëm. Mua më kap paniku, — dhe shpërtheu sërish në lot.
— O Zot… është vetëm pesë vjeç. Çfarë mund të të ketë bërë kaq të rëndë? — ai ngushtoi sytë me dyshim. — Më thuaj menjëherë çfarë ka ndodhur.
— S’është ndonjë dramë, — mërmëriti Hana. — Po flisja në telefon me Ornelën dhe Kostandin Leka u fut në dollap. Më pas e kërkova nëpër shtëpi, por nuk dukej askund. As përgjigjej kur e thërrisja. U acarova dhe i thashë se, nëse nuk dilte menjëherë, do ta ndëshkoja dhe do ta vija në cep.
— A e kupton ç’po thua? Ai fëmijë ka vuajtur nga ashpërsia e prindërve të vet, dhe tani edhe këtu i premtohet dënim? — reagoi Vasil me zemërim.
— Vasil, nuk do ta prekja kurrë! Ishte vetëm një mënyrë për ta detyruar të dilte, — ngriti supet ajo, e hutuar.
— Dhe funksionoi? — pyeti ai me ironi të lehtë.
— Doli me vrull nga dollapi dhe u hodh drejt meje. M’u kap pas robdeshambrit dhe ma shqeu. Ja, shiko vrimën, — tha ajo mes të qarash. — Të lutem, çoje mbrapsht. Nuk është i qëndrueshëm psikologjikisht. Kam ndërruar mendje. Mund të kërkojmë një fëmijë tjetër.
— Dëgjo mirë, — foli ai prerë. — Nesër jam pushim dhe do ta kaloj ditën me djalin. Nëse dëshiron, ti shko te nëna jote. I kam premtuar Kostandinit se do të jetë tek ne çdo fundjavë, dhe fjala ime nuk prishet.
— Pra, një fëmijë i huaj paska më shumë rëndësi se gruaja jote? — ia ktheu ajo me hidhërim. — Mirë atëherë. Ndoshta vërtet më mirë të shkoj te mami…
Çifti Dhrami është i martuar prej pesë vitesh, por ende nuk kanë fëmijë të tyre. Vasili, zëvendësdrejtor i një kompanie të madhe logjistike, është tridhjetë e pesë vjeç, ndërsa bashkëshortja e tij është tridhjetë vjeçe dhe merret me shtëpinë.