Tingulli i një mesazhi e zgjoi Klea Gjeloshin nga gjumi. Nuk kishte dëshirë ta hapte telefonin, megjithatë diçka e brendshme e shtyu të mos e shpërfillte. Njoftimi vinte nga një numër i panjohur dhe nuk përmbante asnjë fjalë, vetëm një fotografi. “Ndoshta ndonjë reklamë e bezdisshme”, mendoi ajo dhe u kthye në anën tjetër të shtratit. Pas pak minutash, sinjali ra sërish — kishte ardhur edhe një mesazh tjetër.
Me një lëvizje të bezdisur, Klea mori telefonin, gati për ta bllokuar numrin që të mos e shqetësonte më. Por sapo hapi fotot, gjaku iu mpiks. Në ekran shfaqej bashkëshorti i saj, i përqafuar ngushtë me një vajzë shumë më të re. Duket se po kalonin kohë në një restorant elegant. Nga mënyra si qëndronin pranë njëri-tjetrit, ishte e qartë se nuk bëhej fjalë për një takim të pafajshëm.
Ajo nuk e mori në telefon, as nuk i shkroi për t’i kërkuar shpjegime. Nuk bëri skenë. Thjesht u shtri sërish, në heshtje. Dita që kishte kaluar kishte qenë mjaft e lodhshme edhe pa këtë goditje. Gjumi, megjithatë, nuk iu afrua më. Mendimet i vërtiteshin pa pushim, duke e torturuar. Mbi të gjitha, një ide i ngulte këmbë: duhej të largohej. Nuk donte të dëgjonte justifikime, as premtime boshe.
Në mëngjes u zgjua dhe vuri re se ai nuk ishte në shtëpi. Asnjë mesazh, asnjë shenjë.
Përpiqej të ruante qetësinë, ndonëse brenda saj gjithçka po shpërbëhej. Mbushi një filxhan me kafe me qumësht dhe u ul pranë dritares. Njerëzit kalonin me nxitim, secili i zhytur në hallet dhe punët e veta. Për ta ishte një ditë si gjithë të tjerat. Për Klea Gjeloshin, jo.
Nuk dëshironte britma apo përplasje. Synonte të largohej me dinjitet, në mënyrë që burrit t’i vinte turp dhe neveri nga vetja e tij.