Ajo nuk do t’i jepte vetes luksin të dukej e thyer apo e pafuqishme.
Pak më vonë, në telefon i mbërriti një mesazh nga Skënder Sota: shkruante se kishte shkuar në punë dhe se natën e kishte kaluar te i vëllai. Klea Gjeloshi e lexoi pa reaguar. E dinte se kishte ende kohë të mjaftueshme për të menduar me kthjelltësi çdo hap. Nxori valixhen nga dollapi dhe nisi të vendoste brenda vetëm gjërat më të domosdoshme. Asgjë të tepërt. Donte që sa më shumë sende të mbeteshin pas, bashkë me jetën që po linte. Çdo palosje rrobeje bëhej me kujdes, pa nxitim; lëvizjet e saj ishin të qeta, të vetëdijshme, sikur po kryente një ritual të heshtur.
Pasi mbaroi, vendosi të qëndronte edhe pak në apartament, për t’i dhënë lamtumirën e fundit asaj hapësire. Përgatiti një kafe tjetër dhe u ul sërish pranë dritares, e zhytur në mendime. Jashtë nisi një shi i imët; pika të vogla rrëshqisnin nëpër xham, duke lënë pas vija të holla.
“Edhe qielli qenka në të njëjtën gjendje si unë”, mendoi me vete. Megjithatë, në atë çast ndjeu se dhimbja e saj nuk ishte e vetmuar në këtë botë.
Kujtimet i erdhën një nga një. Sa të rinj kishin qenë kur u futën për herë të parë në atë shtëpi. Qeshnin, vraponin nga një dhomë në tjetrën, silleshin si fëmijë. Skënderi kishte këmbëngulur të vendoste perdet, ndërsa ajo mundohej të fiksonte raftet. Asnjëri nuk ia doli siç duhet dhe, mes të qeshurave, ndërruan vendet.
Atëherë besonin se lumturia e tyre do të zgjaste përgjithmonë. Shëtitjet në park, zgjedhja e mobilieve, debatet e pafundme për vendosjen e tyre, grindjet për riparimet dhe pajtimet e ngrohta pas tyre – të gjitha kishin qenë të sinqerta. Tani, nga ato kujtime kishte mbetur vetëm një therje e heshtur.
Klea mori në dorë filxhanin e preferuar të Skënderit, nga i cili ai pinte çdo mëngjes. Ishte një suvenir dhe mbante një mbishkrim që ajo e dinte përmendësh.