Ajo e vështroi edhe një herë filxhanin. Ai kishte pasur një domethënie të veçantë për Skënderin dhe, për një çast, Klea mendoi ta përplaste në dysheme. Por jo. Nuk donte të linte pas zhurmë apo skenë. Me kujdes e vendosi mbi tavolinë dhe futi poshtë tij një copë letër ku shkroi shkurt: “Skënder, mos më kërko. Unë e di gjithçka. Lamtumirë.”
Veshi pallton, mori valixhen dhe doli nga apartamenti. E mbylli derën për herë të fundit pa kthyer kokën pas. Jashtë vazhdonte të pikonte shi i imët, por brenda saj, çuditërisht, pesha po lehtësohej. Pa ndonjë plan të qartë, u drejtua te stacioni i autobusit, vetëm për të mbetur pak vetëm me mendimet e saj. Hipi në mjetin e parë që mbërriti, u ul pranë dritares dhe mbylli sytë, duke u përpjekur të mos mendonte për asgjë.
Kur autobusi arriti në stacionin e fundit, Klea kuptoi se ndodhej pranë shtëpisë së shoqes së saj, Arjana Begaj. Nuk telefonoi. Thjesht trokiti.
— Përshëndetje… a mund të qëndroj tek ti për disa ditë? — tha me zë të ulët.
Arjana hapi derën pa bërë pyetje dhe e përqafoi. Nga fytyra e Kleas kuptohej qartë se ajo nuk kishte ardhur për një vizitë të zakonshme apo për t’u fshehur nga shiu.
Pas disa ditësh, Klea gjeti një apartament me qira. Nuk dëshironte të kthehej te prindërit; donte ta përballonte vetë gjithçka. Herë pas here i shkonte mendja te Skënderi, por kujtimet nuk e lëndonin më si më parë. Ishte krenare që ishte larguar pa britma e pa skandale, duke ruajtur dinjitetin e saj.
Një mbrëmje, telefoni i saj ra papritur. Në ekran shfaqej emri i Skënderit. Klea nuk u përgjigj; thjesht e kaloi në heshtje. Nuk kishte dëshirë për sqarime të kota apo përplasje të reja.
Dalëngadalë, ajo e çliroi jetën e saj nga çdo mendim për Skënderin dhe për jetën e tyre të përbashkët.