Brenda vetes, Klea Gjeloshi ndiente një bindje të qetë se e ardhmja do t’i sillte një gëzim të ri. Nuk e dinte kur dhe si, por kishte krijuar besimin se kapitulli tjetër i jetës së saj do të ishte më i ndritshëm.
Për herë të parë pas shumë kohësh, vendosi të regjistrohej në një kurs pikture. Që e vogël e kishte dashur artin, por gjithmonë diçka e kishte penguar: mungesa e kohës, angazhimet, apo ndoshta kundërshtimet e heshtura të Skënder Sotës. Tani nuk kishte më asnjë arsye të shtynte dëshirat e saj. Ajo jetonte sipas ritmit të vet dhe bënte atë që e ndiente të domosdoshme për shpirtin. Punën e kishte të qëndrueshme — punonte online si financiere për një kompani të madhe — dhe kjo i lejonte ta kombinonte profesionin me pasionet personale.
Një pasdite, teksa shëtiste buzë lumit, rastisi të përballej me një fytyrë të njohur. Ishte Arjana Begaj, të cilën nuk e kishte parë prej vitesh. Sapo e dalloi, Arjana hapi sytë me habi dhe buzëqeshi me ngrohtësi.
— Klea? Vërtet ti je? Sa surprizë! Si je?
— Unë jam, — u përgjigj ajo me një buzëqeshje të qetë. — Mirë jam, po nis një fillim të ri.
Arjana e vështroi me kujdes dhe vuri re ndryshimin. Klea nuk dukej më e mbyllur dhe e rënduar si dikur; fytyra i rrezatonte lehtësi.
— Je transformuar krejt, madje je bërë edhe më e bukur, — tha Arjana me sinqeritet. — Kam dalë me disa miq në një kafene këtu pranë. Nëse je e lirë, hajde me mua.
Klea pranoi pa hezitim. Në tavolinë, Arjana e prezantoi me grupin.
— Kjo është Klea, mikja ime e hershme.
— Kënaqësi, unë jam Fatmir Qosja, — tha një burrë me zë të butë, duke i puthur lehtë dorën.
Në atë çast, diçka brenda saj u ndez si një dritë e vogël shprese. Ajo e kuptoi se ishte gati t’i hapte zemrën një njohjeje të re dhe ta niste jetën nga e para, pa frikë.