— Arlind Jakupi do t’ia dalë edhe pa det, verën le ta kalojë në shtëpinë e fshatit!
Dritan Dervishi, i acaruar, futi me forcë rrobat e banjës në çantën e udhëtimit dhe tërhoqi zinxhirin me nerva. Zinxhiri ngeci në kthesë. Ai murmuriti një sharje nëpër dhëmbë, e tërhoqi prapë, gati sa s’e këputi kapësen, pastaj hodhi një vështrim të shpejtë nga e shoqja.
Bora Bardhi po paloste në heshtje bluzat e vogla të fëmijës.
— Bora, pse rri kështu pa folur?
Dritani u drejtua dhe vuri duart në mes, sikur po përgatitej të mbronte një vendim të marrë prej kohësh.
— Po ta shpjegoj qartë. Mami ka probleme me kyçet. Mjeku i ka thënë se i duhet ajër deti. Paketa kushton shumë; për katër veta nuk e përballonim dot. Edhe kështu jam futur në borxhe.
— Të kuptova, Dritan.
Bora kaloi pëllëmbën mbi një rrudhë të bluzës së imët me dinosaur.
— “Të kuptova”, thotë ajo.
Ai bëri disa hapa nervozë nëpër dhomë, u pengua te një makinë lodër që Arlindi e kishte lënë përtokë dhe e shtyu me shkelm tutje.
— Gjithmonë më sheh me atë fytyrë, sikur kam bërë ndonjë krim! Nënës i kam premtuar detin prej dy vitesh. Ajo na ka rritur, a nuk ka të drejtë të pushojë pak? Kurse i vogli është vetëm shtatë vjeç. Këtë pushim as do ta mbajë mend. Gjyshja tjetër do ta ketë nën sy në fshat. Ajër i pastër, fruta, qetësi. Çfarë i duhet më shumë?
Atëherë Bora ngriti më në fund sytë dhe e pa drejt.
Tri javë më parë, rastësisht, kishte hapur postën elektronike në laptopin e shtëpisë. Dritani ishte nisur me nxitim për në punë dhe kishte harruar të dilte nga llogaria e vet. Mesazhi i parë që i doli përpara ishte njoftimi i agjencisë turistike: “Ndryshimi i pasagjerit në rezervim u konfirmua.”
Ajo nuk kishte bërtitur, nuk kishte bërë skenë. Vetëm kishte hapur faturën e bashkëngjitur. Aty, e shkruar qartë, figuronte një pagesë shtesë e majme nga kursimet e familjes, paratë që i kishin lënë mënjanë për të rregulluar korridorin. Pagesë shtesë që djali i tyre të hiqej nga lista dhe në vend të tij të futej Nexhmije Curri.
Bora e kishte mbyllur faqen. Kishte zier kafe për vete. Pastaj ishte ulur në stolin pranë dritares dhe për një kohë të gjatë kishte parë oborrin, ku pastruesi mblidhte gjethet e rëna. Më pas kishte nxjerrë kartën e saj të pagës.
— Dritan, ne kishim rënë dakord.
Zëri i saj doli i qetë, pa britma, pa dridhje.
— Për këtë pushim kemi kursyer një vit të tërë. Arlindi numëronte ditët. Në kopsht u ka folur të gjithëve se do të nisej me autobus të madh drejt detit.
— S’ka gjë, do ta kapërcejë!
Nga korridori u shfaq me madhështi Nexhmije Curri. Me një bluzë pambuku plot ngjyra, buzëkuq të ndezur dhe një unazë të rëndë në gishtin tregues, ajo nuk dukej aspak si njeri i sëmurë. Përkundrazi, ngjante sikur kishte hyrë në fushëbetejë.
— Dritani ka plotësisht të drejtë.
Vjehrra shtrëngoi buzët me atë tonin e saj të njohur këshillues e urdhërues njëkohësisht.
— Ah, Bora, mos e bëj dramë. Fëmijët në këtë moshë vetëm teka kanë. Njëherë “ma hiq kapelën”, pastaj “dua ujë”, pastaj “më ço në tualet”.