Dhe kështu, për pushim as që bëhet fjalë. Dritan Dervishi ka nevojë të marrë frymë pak. Punon gjithë ditën, lodhet për familjen, sjell bukën në shtëpi. Atij i duhet shoqëri normale, jo të rendë pas një fëmije nëpër rërë.
Bora Bardhi e hoqi shikimin nga vjehrra dhe e nguli te burri. Dritani rrinte pak i kërrusur, por në fytyrë i lexohej qartë se pas shpine ndiente një mbështetje të fortë.
— Dhe kur kishit ndër mend të ma thoshit këtë?
Bora mbylli zinxhirin e çantës së djalit.
— Nesër, në aeroport? Para sportelit të regjistrimit? “Surprizë, Bora, ne po ikim pa djalin, telefono nënën tënde të vijë urgjent ta marrë Arlindin”?
Fytyra e Dritanit u mbulua me njolla të kuqe. Ai nuk e duronte dot kur Bora fliste kështu: me zë të ulët, pa bërtitur, por çdo fjalë të binte si çekiç mbi dysheme.
— Ç’rëndësi ka se kur! — shpërtheu ai dhe bëri një lëvizje të prerë me dorë. — E rëndësishme është që puna u vendos. Nëna vjen me ne. Mbaroi. Unë jam burri i shtëpisë dhe unë e mora vendimin. Mos më bëj teatër tani.
— Nuk po bëj asgjë të tillë.
Bora e hodhi çantën në sup.
— Arlind, vishu!
Nga dhoma e fëmijëve doli me vrap një djalë shtatëvjeçar, duke tërhequr pas vetes një avion lodër krejt të ri.
— Mami, po nisemi tani?
— Po, zemër. Vish atletet.
Nexhmije Curri cëkërroi gjuhën me pakënaqësi.
— Ku po e merrni fëmijën në këtë orë? Fluturimin e keni nesër në mëngjes. Lëre të flejë.
— Po nisemi tani, — u përgjigj Bora shkurt.
Dritani puliti sytë i hutuar. E gjithë vendosmëria e tij burrërore dukej sikur ishte avulluar në çast.
— Bora, çfarë po të shkon në mendje? Ku do të shkosh tani? Për çfarë?
— Te mamaja.
Ajo veshi xhaketën me qetësi.
— Meqë Arlindi do ta kalojë verën te shtëpia e gjyshes, po e çoj që sonte. Nesër, nga andej, nisem drejt aeroportit. Takohemi te terminali.
Dritani nxori frymën i lehtësuar. Me sa dukej, kishte pritur një sherr të madh, pjata të thyera, britma dhe fjalën “divorc” të hedhur në mes të dhomës. Por jo. Gruaja kishte murmuritur pak dhe ishte dorëzuar. Si gjithmonë.
— Mirë, atëherë.
Madje u përpoq edhe të buzëqeshte.
— E sheh, mami? Ta thashë unë, Bora jonë është grua e mençur, i kupton gjërat. Shko, Bora. Kujdes në rrugë. Nesër në tetë, te sportelet e regjistrimit.
— Patjetër, — tha Bora, duke mbyllur derën pas vetes.
Salla e madhe e aeroportit gumëzhinte nga zhurmat. Një rrymë e ftohtë ajri përshkonte hapësirën mes sporteleve, ndërsa udhëtarët shtynin valixhet me nxitim. Dritan Dervishi hidhte herë pas here vështrimin nga tabela e madhe elektronike.
Pranë tij, e mbështetur te doreza e një çante udhëtimi fringo të re, qëndronte Nexhmije Curri. Kishte veshur një këmishë të çelët prej lini dhe një kapelë me strehë të gjerë, që e bënte të ngjante çuditërisht me një kërpudhë të madhe pylli.
— Ku humbi ajo?
Dritani kontrolloi telefonin për të dhjetën herë.
— Regjistrimi ka filluar. Do na mblidhet radha.
— Ah, gjithmonë e njëjta histori!