…vetëm vonohet duke u marrë me kotësira.
Nexhmije Curri e shtyu pak më lart kapelën mbi ballë dhe shfryu me pakënaqësi.
— Të thashë, Dritan, duhej të niseshim pa të. Ia linit kuponin për vitin tjetër dhe mbaronte puna. Ne do të pushonim si njerëz. Edhe unë do t’i ngrohja pak këto kyçet e mia.
— Mami, të lutem, mjaft.
Dritan Dervishi rrudhi fytyrën, sikur çdo fjalë e saj po i binte mbi nerva.
— Mezi e rregulluam edhe kështu siç është.
Pikërisht atë çast, mes turmës u duk një xhaketë e njohur. Bora Bardhi po vinte drejt tyre me hapa të vendosur. Përkrah saj, duke nxituar me këmbët e vogla dhe duke tërhequr pas vetes një valixhe fëmijësh në formë pinguini, ecte Arlind Jakupi.
Dritani mbeti pa fjalë. Buzëqeshja që kishte në fytyrë iu ngurtësua menjëherë.
— Bora? Po ky ç’kërkon këtu?
Ajo u ndal një hap larg tij. Nuk dukej as e zemëruar, as e thyer. Ishte e qetë, aq e qetë sa kjo e bëri edhe më të padurueshëm.
— Si ç’kërkon? Po vjen në det.
Dritani hodhi një vështrim të trazuar nga radha pranë sportelit numër dyzet e dy. Disa njerëz tashmë kishin kthyer kokën nga ata.
— Bora, mos ke humbur mendjen?
Ai iu afrua me nxitim dhe e uli zërin në një pëshpërimë të mprehtë.
— Ne folëm dje për këtë punë! Ai nuk është në bileta! Ta shpjegova qartë: futëm mamanë në rezervim! Nuk na lënë të kalojmë!
Nexhmije Curri u afrua kërcënueshëm drejt nuses së saj, duke e mbledhur fytyrën me një shprehje qortuese.
— Bora moj, kjo s’ka më ku të shkojë. Pse ia prish mendjen fëmijës? E solle deri në aeroport që tani ta kthesh mbrapsht? Jepja dokumentet Dritanit dhe dërgoje djalin në shtëpi me taksi!
Arlindi u drodh dhe u ngjesh pas këmbës së së ëmës.
— Unë nuk iki askund me taksi.
Bora ia shtrëngoi dorën edhe më fort.
— Zonjushë, mund të na ndihmoni pak?
Dritani nuk e mbajti më veten. U shkëput nga vendi dhe u hodh drejt sportelit të regjistrimit, duke shtyrë pa kujdes një burrë me çantë shpine.
— Ju lutem, kontrolloni rezervimin tonë! Dritan Dervishi, Bora Bardhi dhe Nexhmije Curri!
Punonjësja me shallin e kompanisë në qafë nisi të shtypte në tastierë me një qetësi të akullt.
— Po, ju gjeta. Tre pasagjerë. Dokumentet, ju lutem.
Dritani u kthye nga Bora me një triumf të hapur në sy.
— E dëgjove? Tre pasagjerë! Bora, mos na bëj skena këtu. Jep dokumentet, po mbajmë radhën.
— Ke të drejtë, Dritan.
Bora nxori nga xhepi pasaportën e saj.
— Tre pasagjerë.
Pastaj bëri një hap prapa.
— Vetëm se unë nuk fluturoj me ju.
Dora e Dritanit mbeti pezull në ajër.
— Si nuk fluturon?
— Ashtu siç e dëgjove.
Bora hapi çantën e shpinës dhe nxori dy fletë të printuara me itinerarët e udhëtimit.
— Sa mirë që para tri javësh i hodha një sy laptopit tënd. Ndërsa ti përgatisje “surprizat” e tua, edhe unë u mora me përgatitjet e mia. Nga llogaria jonë e kursimeve tërhoqa saktësisht gjysmën që më takonte. Shtova edhe lekët e pushimeve. Mjaftuan tamam për dy veta.
Ajo i tundi letrat para tyre, pa ngritur zërin.
— Unë dhe Arlindi fluturojmë për në një tjetër vend bregdetar. Nga krahu i tretë i sallës së nisjeve. Avioni ynë niset pas dy orësh.