Nexhmije Curri mbeti me buzët paksa të hapura. I gjithë vrulli luftarak që kishte pasur deri atë çast iu shua menjëherë, si të ishte fikur me dorë.
— Ti… ti i paske tërhequr paratë nga llogaria jonë e përbashkët?!
— Pjesën time, Nexhmije Curri. Vetëm timen. Atë që e kam fituar me punën time.
Bora Bardhi e pa vjehrrën me një shikim aq të ftohtë, sa gruaja, pa dashur, bëri një hap prapa.
— Po ne ç’do bëjmë tani?!
Fytyra e Dritan Dervishit u mbulua me njolla të kuqe. Ai u hodh drejt së shoqes, duke u përpjekur t’ia rrëmbente fletët nga dora, por Bora Bardhi i futi qetësisht përsëri në çantën e shpinës.
— Ju do të niseni, ashtu siç e kishit menduar.
Zëri i saj ishte i rrafshët, i pastër, pa asnjë dridhje.
— Dhoma është shumë e mirë, për dy persona. Deti është i ngrohtë. Do të pushoni, do t’i bëni mirë kyçeve, do të hani ëmbëlsira, do të shijoni qetësinë. Askush nuk do t’ju sillet nëpër këmbë. Nuk do t’ju duhet t’i vishni askujt kapele plazhi. Pushime të përsosura për një burrë të rritur dhe për mamanë e tij.
— Bora Bardhi, kthehu këtu menjëherë!
Dritan Dervishi shpërtheu në të bërtitura. Njerëzit që prisnin në radhë kthyen kokën dhe nisën t’i vështronin hapur, pa u munduar më ta fshihnin kureshtjen.
— Paketa jonë është për tre veta! Për ty është paguar!
— Atëherë kërko rimbursim te agjencia e udhëtimit. Ose rrini të dy në dhomën dyshe, me gjithë komoditetin që keni dashur.
Bora Bardhi u kthye nga i biri.
— Hajde, Arlind. Duhet të kalojmë edhe kontrollin.
— Hej!
Dritan Dervishi u rrotullua me vrull nga e ëma. Fytyra i ishte shtrembëruar nga zemërimi.
— Ti ma prishe gruan, mama!
Ai ngriti duart në ajër, i tërbuar.
— Të thashë që do të bënte skandal! Të thashë të mos i ndryshonim gjërat fshehurazi! Ishte ideja jote kjo!
Nexhmije Curri u ngrit përpjetë nga inati.
— Unë qenkam fajtore tani?!
Ajo ia drejtoi gishtin të birit.
— Ti vetë the se ajo s’do ta merrte vesh deri në momentin e nisjes! Ti vetë the se do ta vinim përpara faktit të kryer dhe s’do të kishte nga t’ia mbante! Je leckë, Dritan Dervishi, jo burrë! Gruaja të shkel me këmbë!
Bora Bardhi nuk pa asnjë arsye të qëndronte e të dëgjonte deri në fund se kujt i kishte lindur ai plan “gjenial”. U kthye pa thënë më asgjë dhe u largua.
Pas shpine, për një copë herë, i vinin ende të mbytura nga largësia britmat e Nexhmije Currit dhe justifikimet e Dritan Dervishit. Ata vazhdonin të ziheshin pranë sportelit të regjistrimit, krejt të pavëmendshëm ndaj murmurimës së pakënaqur të njerëzve përreth.
Dy javë më vonë, Bora Bardhi rrinte shtrirë në një shezlong plastik dhe shikonte Arlind Jakupin, i cili po ndërtonte me rërë të lagur një kështjellë të madhe.
Deti përplasej lehtë mbi guralecët e vegjël. Dielli po zbriste ngadalë drejt horizontit dhe uji kishte marrë një nuancë të butë rozë.
Telefoni mbi tavolinën e vogël u drodh shkurt. Kishte ardhur një tjetër mesazh nga Dritan Dervishi. I pesti vetëm atë ditë.
“Bora, mbërritëm. Duhet të flasim. Mamaja më ka çmendur, pushimet u prishën fare. Kthehu në shtëpi, të ulemi e të diskutojmë si do të vazhdojmë.”
Bora Bardhi e largoi njoftimin me një lëvizje të gishtit, pa e hapur fare bisedën.
Mori gotën e ftohtë me lëng, mbylli sytë për një çast dhe thithi thellë ajrin e kripur. Kështjella prej rëre po dilte mrekulli. Dhe ajo nuk kishte më asgjë për të diskutuar.