— Gentian, po ta kem të nevojshme të ndahem prej teje për t’i siguruar Hanës një të ardhme të denjë, do ta bëj pa u menduar dy herë! — i tha me vendosmëri Teuta Sinani të shoqit. — A je në vete? Si mund të kërkosh që vajza jonë t’i shërbejë nënës sate dhe motrës tënde dembele? Hanën nuk e çoj askund, ajo do të jetojë në shtëpinë e saj! Nëse situata është kaq e padurueshme, lëre punën dhe shko jeto me mamitën tënde. Vajzën time lëre të qetë!
Çdo mëngjes i Vjollca Pepës rridhte sipas të njëjtit ritual. Në orën gjashtë e tridhjetë ngrihej nga shtrati, hapte gojën në një gogësimë të gjatë dhe, pa humbur asnjë minutë, zgjaste dorën drejt telefonit. Ishte e domosdoshme të merrte menjëherë të birin. Si zakonisht, Gentiani nuk përgjigjej dhe ajo kalonte pa hezitim te numri i nuses.
— Teuta, ende në gjumë je? Ç’tjetër pritet nga ti… Ma jep Gentianin në telefon!
Pa i hapur sytë, Teuta e shtynte burrin me bërryl.
— Gentian, po të kërkon sërish mamaja jote. Thuaji njëherë e mirë që në gjashtë e gjysmë të mëngjesit njerëzit flenë!
Bisedat e mëngjesit me të ëmën nuk i pëlqenin aspak Gentianit. Vjollca kishte zakon të zgjaste muhabetin pa fund, ndërsa ai, me sytë gjysmë të mbyllur, ëndërronte të fitonte qoftë edhe një orë gjumë shtesë.
— Gentian, a po më dëgjon? Alo? — ngulte këmbë ajo.
— Po, mama, të dëgjoj. Çfarë ka ndodhur tani? Pse më zgjon kaq herët?
Në të vërtetë, Vjollca Pepa nuk kërkonte zgjidhje, por keqardhje e përkujdesje. Pensionistja këmbëngulte që mbesa e madhe të shpërngulej në apartamentin e saj dhe të merrte mbi supe gjithë punët e shtëpisë.
— Gentian, pse Hana nuk ka ardhur ende tek unë? Ta kam thënë qartë që nuk ia dal më me punët e përditshme!
Zëri i lartë i altoparlantit e zgjonte menjëherë Teutën. Ajo i hidhte të shoqit një vështrim të rreptë, i bënte me dorë shenjën e kundërshtimit dhe, me gjeste të qarta, i tregonte ç’mendonte për atë ide. Gentiani tundte kokën sikur binte dakord dhe përpiqej ta qetësonte të ëmën:
— Mama, e di që Teuta është kundër. Çdo ditë përpiqem ta bind, por ajo nuk pranon. Edhe Hana nuk dëshiron të largohet. Sivjet mbaron shkollën, ka kurse përgatitore. Nëse do të vinte tek ti, do t’i duhej të zgjohej një orë më herët… njësoj si mua tani!
E fyer, Vjollca e mbyllte telefonin pa përshëndetje. Nuk arrinte ta kuptonte pse djali dhe nusja tregonin kaq pak mirëkuptim. A po kërkonte vallë diçka të pamundur?
Gjatë gati njëzet viteve martesë, Teuta kishte përjetuar mjaft vështirësi për shkak të vjehrrës. Vjollca Pepa ishte natyrë e ndërlikuar: tekanjoze, kërkuese dhe thellësisht egoiste.
Ajo priste që djali, nusja dhe e vetmja mbesë t’ia kushtonin asaj çdo minutë të lirë, çdo energji dhe çdo mundësi. Teuta nuk pranonte të jetonte për t’i plotësuar dëshirat e saj dhe kjo ishte pikërisht ajo që e acaronte më shumë Vjollcën, e cila vazhdonte të këmbëngulte se askush nuk po e kuptonte sakrificën e saj dhe se familja kishte detyrime ndaj saj.