Teuta, nga ana e saj, nuk arrinte ta kuptonte pse Gentian Frashëri sillej sikur duhej t’i bindjej çdo tekë të së ëmës.
— Ajo është më e fortë se unë! — shpërthente ajo sa herë që i shoqi i kërkonte të blinte diçka për Vjollca Pepën. — Nuk zbret dot vetë deri te dyqani për të marrë një kilogram patate? Pse duhet të përshkojmë gjithë qytetin për t’i çuar tri patate të mjera?
— Teuta! — ia kthente Gentiani me ton qortues. — Si mund të flasësh kështu? Është grua në moshë, e ka të vështirë të ngjisë shkallët. Të paktën respekto moshën e saj!
“Po, sigurisht,” mendonte ajo me ironi. “Kur bëhet fjalë të bredhë gjithë ditën për të gjetur ushqimin e maces së saj të përkëdhelur, atëherë nuk i dhemb asgjë!”
Me zë të lartë shtonte:
— Po Mimoza Lufta pse nuk shkon? Apo është mbyllur aq shumë sa ka frikë të dalë në rrugë?
Gentiani shmangte shikimin. Nuk kishte ç’t’i thoshte. Motra e tij e vogël, Mimoza, ishte e preferuara e Vjollcës. Asaj i falej çdo gjë.
E ndjeshme dhe “artistike” sipas së ëmës, Mimoza në të tridhjetat e saj nuk kishte punuar asnjë ditë. Vjollca Pepa nuk e quante dembele; përkundrazi, para djalit dhe nuses e mbronte me zjarr:
— Pse e ngacmoni vazhdimisht? Mimoza po kërkon rrugën e saj! Po mendon për thirrjen e jetës, nëse duhet të bëhet shkrimtare apo piktore. Jo të gjithë janë për t’u kërrusur nëpër fabrika; dikush duhet të krijojë!
— Sa ide e mirë! — ia priste Teuta me sarkazëm. — Më duket se do ta ndjek edhe unë shembullin. Lë punën, ulem në qafë të djalit tuaj dhe filloj të shkruaj poezi për dashuri të paqena!
— Mjaft me këto tallje! — zemërohej Vjollca. — Mos guxo ta ofendosh Mimozën! Për më tepër, Gentian, kam ardhur për disa para. Më duhen shtatë mijë lekë, se Mimoza ka parë një pallto të ngrohtë.
Teutën e revoltonte gatishmëria e të shoqit për të hapur portofolin sa herë që e ëma ngrinte zërin. Çdo muaj, Vjollca arrinte t’i merrte të birit njëzet e pesë deri në tridhjetë mijë lekë.
Dhe gjithmonë justifikimi ishte “nevoja e vajzës”. Gjoja për vete nuk mbante asnjë qindarkë. Por kur u fol për pallton e re, Teutës iu mbush kupa.
— Vjollca Pepa, nuk ju duket se Mimoza po ju hedh hi syve të gjithëve? E ka rregulluar jetën bukur: ha, vishet dhe rri pa bërë asgjë me paratë tona! Të paktën le të marrë përsipër punët e shtëpisë. Pse duhet të vij unë çdo fundjavë e të harxhoj gjashtë orë duke pastruar apartamentin tuaj? Nëse Mimoza e do pallton, le ta fitojë vetë! Të bëjë dy pastrime të përgjithshme dhe unë personalisht do t’ia jap ato shtatë mijë lekë!
Vjollca