…dhe pastaj do të ulet të bëjë mësimet kur? Në mesnatë? Po për gjumin e fëmijës kush do të mendojë?
— Mos i fry gjërat kaq shumë, o Gentian, — ia ktheu Vjollca Pepa me një shprehje të pakënaqur në fytyrë. — Nuk kam ndërmend ta mundoj! A s’e kuptoj edhe unë që është në shkollë? Do të më japë thjesht një dorë. Nëse më duhet diçka nga dyqani, do të zbresë ta blejë. Ose të më ndihmojë të marr ndonjë send nga raftet e larta. Unë s’kam më fuqi të hip mbi shkallë.
— S’e di, mami… — hezitoi ai. — Do të flas me Teutën, por nuk të premtoj asgjë.
Kur Gentiani u kthye në shtëpi dhe i tregoi gjithçka, Teuta Sinani e dëgjoi deri në fund pa e ndërprerë. Pastaj reagoi prerë:
— As që bëhet fjalë! Vajza ime nuk do të bëhet shërbëtore as për Mimozën, as për nënën tënde. Ç’ide e çuditshme është kjo? Për tekat e saj, Hana të lërë shkollën, të heqë dorë nga kursi përgatitor dhe të sakrifikojë të ardhmen? Le ta shtyjë vajzën e vet dembele të punojë! Dhe të mos dëgjoj më kërkesa të tilla nga ti!
Gentiani provoi një qasje tjetër. Ia tregoi Hanës bisedën me gjyshen dhe e pyeti me zë të butë:
— Si mendon, zemra e babit? Do ta ndihmoje gjyshen po të ishte nevoja?
— Babi, edhe sikur të mos kisha ku të shkoja, te gjyshja nuk transferohem, — u përgjigj Hana Imeri pa lëkundje. — Nuk shkojmë mirë, ti e di këtë. Nuk më pëlqen kur më japin urdhra. Mimoza më thumbon vazhdimisht, më gjen të meta për gjithçka. Njëherë i bezdisin syzet e mia, herë tjetër thotë se hunda ime s’është si duhet. Faleminderit, por unë rri në shtëpinë time.
Pas kësaj, Gentiani ia komunikoi refuzimin nënës. Por Vjollca nuk u tërhoq. Filloi ta telefononte pa pushim, duke u ankuar për hallin e saj. Teuta duroi një muaj të tërë. Nuk guxonte të fikte telefonin, sepse kujdesej për gjyshen e saj të moshuar që jetonte në një rezidencë për të moshuar dhe kishte frikë të humbiste ndonjë njoftim të rëndësishëm.
Një mëngjes, rreth orës shtatë, kur Vjollca nisi sërish vajtimin e zakonshëm për “gjendjen e mjerë”, Teutës iu sos durimi. Ia mori celularin nga dora burrit dhe shpërtheu:
— Nëse telefononi edhe një herë për vajzën time, unë do t’ia mbledh rrobat Gentianit dhe do ta nis te ju! Do të jetoni të tre bashkë dhe do t’i shërbeni njëri‑tjetrit. Po e them për herë të fundit: Hana nuk lëviz askund! Ajo do të qëndrojë në shtëpinë time, pranë meje. U morëm vesh? Jepini një shtysë Mimozës të fillojë të lëvizë e të marrë përgjegjësi!
Kjo kërcënim e trembi Vjollcën. Një djalë mbi kokë nuk i duhej. Ajo e njihte mirë temperamentin e nuses, ndaj vendosi të mos e trazonte më familjen e të birit. Që prej asaj dite, Gentiani i dërgon çdo muaj para dhe e viziton rregullisht. Vjollca vazhdon t’i ankohet për shëndetin sa herë flasin, por për ta “edukuar” Mimozën nuk nxiton aspak.