Në korridorin e hyrjes ishte përhapur një erë proshute të skuqur, e përzier me kundërmimin e një trupi të palarë. Mbi tapetin pranë derës dergjeshin çizme grash, të baltosura keq. Nga tabani i njërës kishte rrjedhur mbi pllaka një pellg i hirtë. Prej kuzhinës vinin zhurma përtypjeje të shëmtuar dhe gumëzhima e televizorit.
Ina Hasani hoqi këpucët pa folur. Pastaj uli pallton nga supet. Pas turnit, këmbët i rrihnin nga lodhja. Nuk kërkonte asgjë më shumë se një çaj të nxehtë dhe pak qetësi.
Në kuzhinë, e ulur rehat, ishte Luana Gjini. Motra e burrit të saj. Dhe kishte veshur robdishanin e Inës.
Luana hante makarona me mish të grirë drejtpërdrejt nga tigani i shtrenjtë me veshje tefloni. I fuste në gojë me pirun metalik. Gërvishtja e hekurit mbi sipërfaqen e tiganit të shponte veshët.
— Tung, — hodhi Luana, me gojën plot.
Ina mbeti te pragu. Mbi tavolinë qëndronte tenxherja bosh ku kishte qenë çorba. Pranë saj ishte flakur ambalazhi i hapur i djathit të prerë në feta. Në lavaman ishin grumbulluar pjata të yndyrshme, një mal i tërë enësh të palara.
— Ku është supa? — pyeti Ina me zë të sheshtë.
Luana ngriti supet, pa u shqetësuar fare.
— E hëngrëm. Besniku kaloi për drekë. I pëlqeu shumë.
Ina hodhi sytë nga tenxherja pesëlitërshe.
— Pesë litra? Për një ditë?
— Po edhe unë hëngra. Pastaj Besniku mori një kuti me vete për në punë. Çfarë ka këtu? Të vjen keq për pak supë për burrin tënd?
Luana e la pirunin mënjanë. Në fund të tiganit dukeshin qartë vija të thella, të bardha, gërvishtje të freskëta. Ai tigan kishte kushtuar katër mijë Lekë.
Diçka brenda Inës u mbyll si me dry. Një dry i rëndë, i ftohtë.
Ajo shkoi te frigoriferi dhe hapi derën. Brenda s’kishte pothuajse asgjë. As kos, as fileto pule, as sallam. Vetëm një kavanoz mustardë të lirë.
— Ku janë qoftet? — pyeti ajo.
— I mbaruam që dje. Ina, ç’pate tani që u ndeze kështu? Mos duhet të rri unë pa ngrënë?
Ina nxori nga çanta faturat e blerjeve. I ruante gjithmonë.
— Vetëm këtë muaj kam shpenzuar dyzet e pesë mijë Lekë për ushqime.
Luana rrotulloi sytë me bezdi.
— Ja, filloi prapë. Llogaritarja e shtëpisë.
— Ti jeton këtu prej tetë muajsh. Tetë muaj. Dhe nuk ke blerë as një bukë.
— Po kërkoj punë! — ngriti zërin kunata.
— Ti po kërkon sponsor në Tinder. Kurse ha me paratë e mia.
Ina mori tiganin bosh dhe e vendosi në lavaman. Hapi rubinetin me ujë të akullt.
— Hej! Nuk e kisha mbaruar! — u ankua Luana.
— Ushqimi yt mbaroi. Edhe imi. Dil nga kuzhina.
Luana fërshëlleu me përçmim. E hoqi robdishanin e Inës, e flaku mbi karrige dhe u zhduk në dhomën e ndenjjes.
Ina nuk u mor me enët. Mbushi një gotë me ujë dhe e piu me një frymë. Pastaj nxori telefonin dhe i shkroi burrit.
“Ndalo te dyqani. Në shtëpi nuk ka ushqim.”
Përgjigjja erdhi pas një minute.
“Jam i lodhur. Porosit diçka. Para ke.”
Ina buzëqeshi shtrembër. Para kishte, po ishin të sajat.
Në mbrëmje, dera e hyrjes u përplas fort. U shfaq Besnik Kastrati.
— Ina! Do hamë darkë apo jo?
Ina rrinte në divan, me laptopin në prehër.
— Nuk ka ushqim, — tha ajo.
Besniku hyri në dhomë pa i hequr këpucët.
— Si nuk ka? Dje frigoriferi ishte plot.
— Motra jote e zbrazi. Me ndihmën tënde.
Besniku psherëtiu rëndë dhe kaloi dorën në fytyrë, sikur po fshinte një pluhur të padukshëm.
— Ina, prapë me të njëjtat histori? Luana është e re, ka metabolizëm të shpejtë.
— Ajo ka paturpësi të shpejtë. Unë paguaj tridhjetë e tetë mijë Lekë kredi për shtëpinë. Ky apartament është imi.
— Jemi familje! — ulëriti Besniku. — Unë paguaj faturat!
— Faturat janë gjashtë mijë Lekë. Ushqimi dyzet e pesë mijë. Motra jote, për këta tetë muaj, më ka kushtuar treqind e gjashtëdhjetë mijë Lekë.
— Ti gjithçka e mat me para!
Besniku u kthye me vrull dhe shkoi në kuzhinë. Pas pak, andej u dëgjua përplasja e tenxhereve.
— Ina! — bërtiti ai. — Këtu s’ka as vezë!
— E di.
Ai u kthye i nxehur. Fytyra i ishte mbushur me njolla të kuqe.
— Më jep një mijë Lekë, po dal të marr sufllaqe.
Ina e vështroi gjatë. Me kujdes. Si të kishte përballë një njeri krejt të huaj.
— Kartën tënde e ke në xhep.
— I dhashë paratë për këstin e makinës. Ti e di mirë, deri në rrogë jam zero.
— Atëherë sot do bëni ditë pastrimi organizmi.
Besniku goditi me grusht kornizën e derës.
— Po tallesh me mua? Motra ime është pa ngrënë! Edhe unë jam i uritur!