— Ti je grua në këtë shtëpi apo çfarë?
— Jam sponsore, Besnik. Por periudha ime e bujarisë së pafundme mbaroi këtu.
Ai lëshoi një të sharë të ndyrë, pastaj përplasi derën e hyrjes sa u drodh korridori. U kthye pas afro një ore, me dy sufllaqe në dorë dhe një kanaçe kola. Luana Gjini i doli përpara e gëzuar, sikur të kishte ardhur shpëtimtari. Inës nuk i ofruan asgjë.
Asaj nuk i bëri më përshtypje.
Të nesërmen ishte e shtunë. Në mëngjes, në bravën e derës u fut një çelës i huaj.
Dera u hap me një kërcitje të lehtë. Ina Hasani ishte ende në shtrat, por nuk flinte. Dëgjoi hapa të rëndë, që zvarriteshin nëpër korridor.
Mimoza Lika. Vjehrra.
— Besnik! Luanë! Kam sjellë petulla! — u dëgjua zëri i saj i fortë që mbushi gjithë hyrjen.
Ina hodhi mbi supe robdëshambrin dhe doli nga dhoma e gjumit.
Mimoza po hiqte çizmet si në shtëpinë e vet. Në duar mbante një kuti plastike me kapak.
— Oho, ende në gjumë qenke, Inë? Ora ka shkuar njëmbëdhjetë.
— Është dita ime e pushimit.
Vjehrra mblodhi buzët me pakënaqësi.
— Gruaja ngrihet e i përgatit burrit mëngjesin, jo të shtrihet deri në mesditë. Ku është djali im?
Nga salloni doli Luana, e përgjumur dhe e rrudhur në fytyrë.
— Mami, ajo dje na la pa ngrënë. Bëri skandal për një pjatë supë.
Mimoza hapi sytë e gojën njëherësh dhe u kthye nga Ina.
— A je në vete ti? Të lësh fëmijën pa bukë?
— “Fëmija” është njëzet e katër vjeçe, — tha Ina ftohtë. — Dhe ha sikur punon në ngarkim-shkarkim gjithë ditën.
— Si guxon të flasësh kështu! — Mimoza bëri një hap drejt saj.
Ina nuk lëvizi vendit.
— Çelësin mbi tavolinë.
Vjehrra ngriu.
— Çfarë the?
— Çelësin e apartamentit tim. Lëreni te komodina në hyrje.
Mimoza shkëmbeu një vështrim me të bijën.
— Nuk lë unë asgjë. Kjo është shtëpia e djalit tim.
— Apartamenti është blerë para martesës. Me paratë e mia. Djali juaj është i regjistruar këtu përkohësisht. Çelësin, ju lutem, mbi tavolinë.
Mimoza i flaku çelësat mbi sipërfaqen prej druri. Zhurma metalike u përhap në korridor.
— O Zot i madh, i erdhi keq edhe për një copë bukë për familjen! I shkreti Besnik, ç’grua koprrace i ra për pjesë.
Pastaj vjehrra hyri në kuzhinë. Luana vrapoi pas saj. Ina dëgjoi pëshpëritjet e tyre të ulëta, të shpejta, të mbushura me helm.
Pas një ore, Mimoza Lika më në fund iku.
Ina shkoi në banjë për të larë fytyrën. Në raftin pranë pasqyrës ishin rreshtuar kavanozët e saj. Njëri mungonte. Kremi i natës, ai që kishte paguar shtatë mijë Lekë, ishte zhdukur.
Ajo doli në korridor.
— Luana. Ku është kremi im?
Luana as nuk e ngriti kokën nga telefoni.
— S’e di. Mami mori diçka për të lyer duart. I kishte shumë të thata.
— Duart? Me kremin tim kundër plakjes, me retinol?
— Aman, ç’rëndësi ka. Pse ankohesh për një kavanoz? Blin një tjetër. Rrogën e ke të madhe.
Ina nuk iu përgjigj. U kthye në dhomën e gjumit, u vesh dhe mori çantën.
Duhej të shkonte në dyqan materialesh ndërtimi.
Rruga deri atje zgjaste rreth pesëmbëdhjetë minuta në këmbë. Moti ishte i neveritshëm. Era e nëntorit hynte poshtë xhupit dhe të priste kockat. Ina ecte shpejt, me nofullat të shtrënguara.
Në hipermarket mori një karrocë dhe shkoi drejt sektorit të pajisjeve metalike.
Zgjodhi dy pllaka të trasha çeliku me veshë për kapëse, një paketë vidash vetëfiletuese për metal, ngjitës të fortë epoksi dhe një dry.
Dryni ishte i rëndë. Me kod, për t’u varur. Nga ata që nuk hapen pa prerëse elektrike.
Më pas u ndal edhe në një dyqan elektroshtëpiakesh. Bleu një frigorifer të vogël, sa një komodinë nate, dhe pagoi për dorëzim urgjent.
Në shtëpi u kthye rreth orës tre pasdite.
Apartamenti ishte bosh. Luana kishte dalë shëtitje. Besniku ndodhej në garazh me shokët.
Ina iu përvesh punës.
Nxori vidatorin elektrik. Të vetin. E kishte blerë vetë, pa i kërkuar askujt ndihmë. I provoi pllakat prej çeliku mbi dyert e frigoriferit të madh të bardhë Bosch në kuzhinë.
Të futej vida në trupin metalik të frigoriferit nuk ishte e lehtë. Sipërfaqja rezistonte, dridhej, nuk dorëzohej. Por zemërimi i jepte forcë.
Pas gjysmë ore, mbi derën e frigoriferit qëndronin dy kapëse të fuqishme metalike. Ina futi harkun e drynit përmes tyre. E mbylli me një klik të thatë. E tërhoqi disa herë. Nuk lëvizi fare.
Pastaj mori të gjitha drithërat, makaronat dhe konservat nga dollapët e kuzhinës dhe i çoi në dhomën e saj të gjumit. Te dera e dhomës vendosi një bravë të zakonshme me çelës. Kjo punë doli shumë më e thjeshtë.
Rreth orës pesë, punëtorët sollën mini-frigoriferin. Ina e vendosi pranë shtratit dhe e futi në prizë.
Pas kësaj, hapi aplikacionin e një supermarketi të shtrenjtë dhe bëri porosinë e saj.