Porositi troftë, biftekë ribaj, gjizë fshati, djathëra të shtrenjtë dhe fruta të freskëta. Fatura doli rreth pesëmbëdhjetë mijë Lekë.
Kur ushqimet mbërritën, Ina Hasani i sistemoi me kujdes, një nga një, në frigoriferin e ri të vogël që tani ishte vetëm i saj dhe që qëndronte në dhomën e gjumit.
Frigoriferi i madh në kuzhinë mbeti bosh, i fikur nga priza dhe i mbyllur me drynin e rëndë që shkëlqente ftohtë mbi derë.
Ina bëri një dush të gjatë. Pastaj vendosi një maskë fytyre, zjeu kafe dhe u ul në kuzhinë me filxhanin në dorë. Nuk nxitonte. Thjesht priste.
E para që u kthye në shtëpi ishte Luana Gjini.
Në njërën dorë mbante një qese me patatina, në tjetrën një pije energjike të lirë.
— Uf, çfarë të ftohti, — tha ajo sapo hyri. Xhaketën e hodhi mbi stol dhe, pa u munduar as ta varte, u fut drejt e në kuzhinë.
Ina pinte kafen në heshtje.
Luana shkoi menjëherë te frigoriferi. Kapi dorezën dhe e tërhoqi. Dera nuk u hap.
E tërhoqi edhe më fort. Dryni përplasi metalin me një zhurmë të thatë.
Vajza mbeti duke parë menteshat e çelikut.
— Ç’është kjo?
— Dryn, — u përgjigj Ina, e qetë.
— Për çfarë?
— Që të mos hash ti.
Fytyra e Luanës u zbeh.
— Je në vete ti? Hape menjëherë. Dua vetëm pak keçap për patatinat.
— Nuk ka keçap aty. Nuk ka asgjë fare. Frigoriferi është i fikur. Ushqimi im është në dhomën time. Dhe dhoma ime është e mbyllur.
Luana shtrëngoi grushtat.
— Besnikut nuk do t’i pëlqejë kjo!
— Besniku le të qajë në banjë, nëse ka nevojë.
Luana rrëmbeu telefonin dhe nisi të formonte numrin e të vëllait me gishta që i dridheshin nga nervat.
— Besnik! Kjo e çmendura i ka vënë frigoriferit dryn hambari! — bërtiti ajo në aparat. — Po, po! E ka fiksuar me vida, drejt e në derë!
Ina e mbaroi kafenë. E lau filxhanin pa nxitim, u kthye në dhomën e saj dhe e mbylli derën me çelës, duke e rrotulluar dy herë.
Pas afro një ore, Besnik Kastrati u përplas në shtëpi si stuhi.
Ina dëgjoi derën e hyrjes që u mbyll me zhurmë. Pastaj hapat e rëndë në korridor. Më pas ulërimën e tij nga kuzhina.
Pak çaste më vonë, dikush nisi të godiste fort derën e dhomës së saj.
— Ina! Hape menjëherë!
Ajo vendosi librin mënjanë. Rrotulloi çelësin dhe hapi derën.
Besniku qëndronte përballë saj, i skuqur nga tërbimi.
— Çfarë po bën ti? Pse e ke prishur frigoriferin?
— Nuk e kam prishur. E kam përmirësuar.
— Hiqe atë dryn! Dua të ha! Kemi qenë gjithë ditën në garazh duke u marrë me makina!
Ina u mbështet te korniza e derës.
— Dryni nuk hiqet. Që nga sot, buxheti ndahet. Unë paguaj kredinë e shtëpisë. Ti paguan motrën tënde dhe stomakun tuaj të përbashkët.
— Unë jam burri yt! Je e detyruar të më gatuash darkë!
— Ku është shkruar kjo?
— Në martesë!
Ina qeshi shkurt, pa gëzim.
— Në martesë të japin certifikatë bashkëshortësie. Jo vërtetim birësimi për një budalla të rritur dhe motrën e tij.
Besniku u përpoq ta shtynte mënjanë për të hyrë në dhomë.
— Largohu! Aty brenda ke ushqim! E ndiej erën!
Ina e shtyu me të dyja duart në gjoks. Fort. Ai u zmbraps pas, deri në korridor.
— Edhe një herë po preke mua ose derën time, thërras policinë. Do të them se tentove të më sulmoje.
— Po bën sikur.
— Provoje.
Ajo ia mbylli derën në fytyrë dhe e ktheu çelësin në bravë.
Nga ana tjetër dëgjoheshin të shara, britma dhe goditje. Besniku telefonoi nënën. Mimoza Lika, me sa dukej, po e këshillonte të thyente derën.
Por ai nuk pati guxim. Në fund, i ra murit me shkelm dhe u tërhoq në kuzhinë. Pak më vonë, Ina dëgjoi derën e jashtme që u përplas. Besniku kishte dalë për të blerë diçka.
E hëna kaloi. Erdhi e marta.
Rregullat e reja nisën të funksiononin pa asnjë lëshim. Ina gatuante për vete në dhomë, me tenxheren elektrike, ose porosiste ushqim të gatshëm. Enët e pista i lante menjëherë dhe i fuste sërish brenda, në hapësirën e saj të mbyllur.
Kuzhina, ndërkohë, dukej si vend i braktisur.
Luana dhe Besniku blenë një pako me ravioli të ngrira dhe disa salçiçe të lira. Por nuk kishin me çfarë t’i zienin. Ina i kishte marrë të gjitha tenxheret e saj në dhomën e gjumit.
Të mërkurën në mbrëmje, Ina doli në kuzhinë për të marrë ujë.
Besniku po piqte salçiçe mbi mashën e flokëve të Luanës. Era ishte aq e rëndë, sa të kthente stomakun.
— Do ta prishësh pajisjen, — vuri në dukje Ina.
Besniku i hodhi një vështrim plot urrejtje. Poshtë syve i ishin krijuar rrathë të errët.
— Prej teje! Ti na çove deri këtu!
Luana rrinte ulur në tavolinë dhe kafshonte makarona të thata instant, pa i zier.
— Ina, të lutem, — tha ajo me një zë të vajtueshëm. — Më lër të paktën të ngroh çajnikun. Dua një çaj të nxehtë.
— Çajniku është imi. E kam blerë gjashtë mijë Lekë. Uji mund të ngrohet edhe në filxhan, me rezistencë, nëse keni një të tillë.