— Bushtër, — shfryu Besniku mes dhëmbëve.
Ina Hasani u kthye nga i shoqi. Fytyra i ishte bërë e ftohtë, pa asnjë dridhje.
— Nesër largoheni nga kjo shtëpi. Të dy.
Fjalët ranë në ajër rëndë, si gurë të hedhur në dysheme.
Besniku ndali së pjekuri salsiçen dhe ngriti kokën.
— Ku të shkojmë?
— Te nëna jote. Në fund të botës. Ku të doni. Nuk më intereson më.
— Unë jam i regjistruar këtu! — ulëriti ai, sikur kjo ta shpëtonte.
— I regjistruar përkohësisht, — ia preu Ina. — Sot dorëzova kërkesë te sporteli i shërbimeve për ta çregjistruar adresën tënde. Arsyeja: ndërprerje e marrëdhënies familjare. Nesër dorëzoj edhe kërkesën për divorc.
Luana-s i ra pakoja me makarona nga dora. Copëzat u shpërndanë mbi tavolinë.
— Si divorc? Po unë?
Ina qeshi shkurt. Jo nga gëzimi. Ishte një e qeshur e thatë, nga pamundësia për të besuar deri ku arrinte marrëzia.
— Ty nuk të kam birësuar. Prandaj merr plaçkat dhe rrugën.
— Nuk shkojmë askund! — Besniku përplasi pajisjen mbi tavolinë. — Kjo është edhe shtëpia ime! Unë kam bërë punime këtu!
— Ke ndërruar letrat e murit në korridor? Shkëputi, mblidhi dhe merre me vete.
Pa pritur përgjigje, Ina u kthye dhe hyri në dhomën e gjumit.
Të enjten në mbrëmje, ajo u kthye nga puna më herët se zakonisht. Banesa ishte e heshtur.
Hyri në sallon.
Në dysheme prisnin dy çanta udhëtimi dhe tre qese të zeza plehrash.
Luana ishte ulur në divan. Me xhup të trashë dhe kapuç në kokë. Sytë i kishte të skuqur nga të qarët.
Besniku pinte cigare në ballkon.
Ina ndezi dritën.
— Shumë mirë. Paskeni arritur t’i bëni gati para se të vija.
Besniku doli nga ballkoni dhe, pa pikë turpi, e nxori tymin drejt e në dhomë.
— Po ikim. Por ti do të na kthesh paratë. Për faturat. Edhe për riparimet.
— Patjetër, — tha Ina dhe tundi kokën. — Do t’i kaloj në kartë. Sapo ti të më kalosh mua gjysmën e kësteve të kredisë së shtëpisë për tre vitet e martesës. Bëjnë një milion e gjysmë Lekë. T’i llogarisim bashkë?
Nofullat e Besnikut u shtrënguan. Muskujt te faqet iu drodhën nga inati.
— U mbytsh me apartamentin tënd. E poshtër.
Ai rrëmbeu njërën nga çantat. Luana u ngrit dhe mori çantën e shpinës.
Ina u afrua te dera e sallonit dhe u vendos përpara, duke ua zënë daljen.
Sytë i shkuan te Luana. Te xhupi i saj i ri. Te çizmet prej lëkure të vërtetë. Te çanta e madhe e një marke të njohur.
Pastaj vështrimi i Inës u ndal te mënga e xhupit.
— Hiqe xhupin.
Luana ngriu në vend.
— Çfarë?
— Thashë, hiqe xhupin. Dhe hape çantën e shpinës.
Besniku e lëshoi çantën përtokë.
— A je në vete? Jashtë është minus dy gradë!
Ina nuk ia hodhi sytë fare. Ajo shihte vetëm Luanën.
— Ky xhup është blerë në shtator. Me shpërblimin tim. Si dhuratë “për të kërkuar punë”. Punë nuk gjete. Dhurata anulohet.
— Ina, të lutem! — Luana u ngjesh pas murit. — Do të ngrij! Nuk kam rroba të tjera dimri! Mami i hodhi të gjitha kur u shpërngulëm.
— Nuk është problemi im. Hiqe.
Luana hodhi sytë nga i vëllai, duke pritur që ai ta mbronte.
Por Besniku heshti. Vetëm shikonte dyshemenë.
— Besnik, thuaji diçka! — u mbyt ajo në lot.
Ina bëri një hap përpara.
— Ose xhupi mbetet këtu, ose tani telefonoj policinë dhe bëj kallëzim për vjedhje. More kremin tim shtatë mijë Lekë. Kuponat i kam. Do shkojmë në komisariat dhe do shpjegojmë nëse duart i ka lyer me të Mimoza Lika apo jo?
Lotët nisën t’i rridhnin Luanës faqeve. Me gishta që i dridheshin, ajo hapi zinxhirin.
Xhupi ra në dysheme. Poshtë kishte vetëm një triko të hollë.
Ina e shtyu xhupin me majën e këmbës drejt divanit.
— Tani dera është andej.
Dolën në korridor. Besniku tërhiqte qeset dhe çantat. Luana ecte vetëm me trikon e hollë mbi trup, duke mbështjellë krahët rreth vetes.
Ina qëndroi te pragu dhe i ndoqi me sy teksa prisnin ashensorin.
Dyert u hapën. Besniku hyri i pari. Luana u kthye edhe një herë. Buzët i dridheshin.
— Ti je përbindësh, — tha ajo me zë të mbytur.
Ina nuk iu përgjigj. Thjesht shtypi butonin e mbylljes nga ana e katit. Kyçi i rëndë kërciti pas tyre.
Pastaj u kthye në kuzhinë.
Në apartament sundonte një qetësi e përsosur, aq e thellë sa dukej sikur kumbonte.
Nuk kishte më erë djerse të huaj. As aromë qepe të skuqur. As prani njerëzish që nuk i përkisnin asaj shtëpie.
Ina nxori nga xhepi një çelës të vogël. Hapi drynin e varur në frigoriferin e madh të bardhë.
Brenda gjithçka ishte e pastër.
Ajo buzëqeshi.