Babai i Klea Peshkatarit kishte mbajtur dikur një post të rëndësishëm dhe gëzonte ndikim në disa qarqe të caktuara. Megjithatë, pavarësisht titullit që tingëllonte mbresëlënës dhe përgjegjësive të shumta që mbante mbi supe, në shtëpinë e tyre nuk kishte bollëk. Rroga e tij ishte modeste, ndërsa e shoqja fitonte edhe më pak. Problemi ishte se kërkesat e tij nuk përputheshin aspak me të ardhurat.
Gjithmonë, para së gjithash, blihej garderoba e tij: kostume cilësore, këmisha të shtrenjta, këpucë elegante. Ai i përsëriste gruas se një burrë me pozitën e tij duhej të paraqitej me dinjitet. Pastaj, nëse mbetej diçka nga paratë, mund të mendonin edhe për veten ato të dyja. Në të kundërt, sipas tij, nuk ishte fundi i botës — rrobat e vjetra mund të ripunoheshin e të dukeshin madje më në modë.
— A të kam ndaluar ndonjëherë të blesh gjë? Bli po deshe! — i thoshte ai me një ton sfidues.
— Me çfarë parash? — ia kthente e ëma e Kleas. — Nuk dua të futem në borxhe.
Klea i dëgjonte shpesh këto përplasje dhe e kuptonte se ishte e kotë t’i kërkonte të ëmës një fustan të ri. Ajo mësoi herët të mos kërkonte.
Përveç kësaj, i ati kishte dobësi për tryeza të shtruara mirë dhe për pijet. Me kalimin e kohës, kjo dobësi u kthye në plagë. Në vendin e punës i sillnin shpesh “dhurata”, duke e ditur prirjen e tij. Ai kishte njohje të shumta; njerëz të ndryshëm i drejtoheshin për ndihmë, madje edhe të njohurit e të njohurve. Rrallëherë refuzonte dhe kështu rrjeti i kontakteve zgjerohej vazhdimisht. Por, siç thoshte shpesh e ëma e Kleas, ai ishte “këpucar pa këpucë”: për familjen e vet gjithmonë në fund të listës. Shtëpia për të ishte thjesht vendkalim. Klea dhe e ëma kalonin mbrëmjet vetëm, duke pritur një prezencë që rrallë ndihej.
Ndërkohë, ai jetonte me vrull, mes shoqërish e gostish, një jetë e zhurmshme që në fund e gërryu nga brenda. Miqtë nisën të rralloheshin, ndërsa borxhet shtoheshin. Dikur i kërkuar dhe i respektuar, tani shpesh gjente justifikime për të mos ndihmuar askënd. Nga puna pothuajse e larguan; vetëm për hir të kontributeve të dikurshme nuk e pushuan, por e hoqën nga posti me përgjegjësi.
Vitet kaluan dhe Klea u rrit. Në familjen e tyre nuk festoheshin ditëlindje apo përvjetorë — sipas së ëmës, për të atin çdo ditë ishte festë më vete. Nuk dilnin bashkë, nuk krijonin kujtime familjare. E ëma ndjehej në siklet nga sjellja e burrit, sidomos sepse ai nuk kishte ndërmend të hiqte dorë nga zakoni i tij i dëmshëm. Me kohën, gjithçka u përkeqësua. Grindjet në shtëpi u bënë të zakonshme. Ajo përpiqej ta kthente në rrugë të mbarë, i kujtonte arritjet e dikurshme dhe e qortonte për rënien e tij, për varfërinë ku po zhyteshin. Por fjalët e saj binin në vesh të shurdhër. Sipas tij, gjithçka ishte në rregull.
Klea i premtoi vetes se kurrë nuk do të pranonte një jetë të tillë, as një bashkëshort që ta trajtonte me përbuzje.
Sot, pas kaq vitesh, ajo i kujtonte ato betime me një buzëqeshje të hidhur.
Ajo u martua. Burri i saj nuk ishte si i ati. Por, siç doli më vonë, nuk ishte aspak më i mirë… Prindërit ndërkohë nuk jetonin më. I ati, i zhytur në alkool e pa vënë re si po shkatërronte shëndetin, u shua pa kuptuar asgjë. E ëma e ndoqi pas shpejt, pa arritur të shijonte qetësinë që kishte ëndërruar. Në atë kohë, Klea ishte njëzet e shtatë vjeç.