Vitet kalonin, por disa gjëra nuk ndryshonin kurrë.
— Klea! Po je e hutuar fare, për Zotin! Lëvize pak, mos rri si e ngrirë! Harrove kartën? Kërkoje shpejt! — zëri i Oltian Gjinit jehoi nëpër supermarket, pikërisht te kasa.
Klea nuk po arrinte të kujtonte në cilin xhep të çantës e kishte futur kartën bankare. Me gishta që i dridheshin, kontrollonte çdo ndarje, ndërsa pas saj radha shtohej dhe psherëtimat bëheshin gjithnjë e më të dukshme. Arkëtarja e vështronte me padurim, klientët rrotullonin sytë, por mbi të gjitha e rëndonte shikimi i ftohtë i të shoqit. Kjo e lëndonte më shumë se çdo gjë tjetër.
Në shtëpi, Oltiani nuk sillej kështu. Të paktën jo gjithmonë. Por sapo ndodheshin mes njerëzve, ai ndryshonte. Sikur të kishte nevojë për publik. Kur shkonin për vizita, Klea ndiente se ai turpërohej prej saj. E megjithatë, ajo nuk ishte aspak pa vlera: një grua e kujdesshme, me trup të rregullt dhe pamje të këndshme. Ishte dhjetë vjet më e re se ai. Rrethi i tyre shoqëror përbëhej kryesisht nga miqtë e Oltianit, sepse Klea nuk kishte krijuar kurrë shoqëri të ngushta. Të gjithë ata njiheshin që nga banka e shkollës; kishin kaluar adoleshencën bashkë, më pas kishin krijuar familje dhe vazhdonin të frekuentoheshin si dikur. Ajo mbetej gjithmonë “e ardhura”, jo pjesë e atij rrethi të mbyllur.
Në fillim gjithçka dukej ndryshe. Oltiani ishte martuar i fundit nga shoqëria dhe të gjithë u gëzuan për të. Klea u prit ngrohtë. Por me kalimin e kohës nisën vërejtjet e vogla, ato “këshilla” të hedhura me buzëqeshje thumbuese.
Në dukje, ai nuk thoshte asgjë të rëndë. E quante pak të ngathët, tallej lehtë me ndonjë boshllëk të saj në njohuri. Por askush nuk mund t’i dijë të gjitha. Për më tepër, Klea ishte profesioniste e zonja në fushën e saj — mjeke fizioterapiste. Në të vërtetë, horizonti i saj në mjekësi ishte shumë më i gjerë se specializimi që mbante. Ajo e donte profesionin me pasion. Ndërsa Oltiani dhe miqtë e tij punonin në teknologji, në botën e kodeve dhe kompjuterëve.
Paratë nuk u kishin munguar kurrë. Tani Klea mund të blinte një fustan sapo t’i pëlqente, këpucë të reja apo çantë pa e vrarë mendjen për çmimin. Megjithatë, kujtimet e fëmijërisë e ndiqnin pas. I vinte keq për nënën, që numëronte çdo qindarkë dhe kthente rrobat e vjetra për t’u dhënë jetë të re. Termi “të rikthesh nga ana tjetër” i kishte mbetur në mendje që e vogël. Palltot e shtrenjta dikur çmontoheshin e qepeshin sërish që të fshihnin anën e konsumuar. Ishte punë e vështirë, zakonisht bëhej në rrobaqepësi, por e ëma ia dilte vetë. E çmontonte pallton me kujdes, e kthente përmbys dhe e ribënte, duke fshehur pjesën e zbehur nga dielli. Nëse punohej me kujdes, rezultati dukej si i ri.
Megjithatë, vetë ideja e atij kursimi të detyruar e trishtonte Klean. Ajo kishte ëndërruar që një ditë e ëma të hynte në një dyqan dhe të blinte pa menduar dy herë pallton që i pëlqente më shumë.
— Klea! A nuk i ke duart në vend? Shiko si e ke varur! Shtrembër fare! — shpërtheu Oltiani, duke hedhur një pështymë inati dhe duke u larguar drejt kuzhinës për të pirë çaj.
Ndërsa Klea, me sytë që i digjnin nga lotët e përmbajtur, iu afrua dritares për ta rregulluar sërish perden.