— Natë ishte, po flinim. Papritur bie telefoni. Bardha Peshkatari merr në telefon: “Marsel, bir, duhet të ujiten mbjelljet që në mëngjes herët, se mua më ka zënë mesi!” Dhe ai, si djalë i bindur që është, çohet në tre të mëngjesit e niset me vrap drejt shtëpisë së së ëmës.
— Po sikur puna të mos jetë fare te kopshti? — hodhi dyshimin Hana Kastrati me një buzëqeshje të hollë. — Mos vallë ajo i ka gjetur ndonjë bukuroshe Marselit tënd dhe ai s’po shkon te e ëma, por diku tjetër…?
— Ku po nisesh kështu? — shpërtheu Bardha Peshkatari, sapo pa Sarën të merrte çantën.
— Po kthehem në shtëpi, — u përgjigj qetë Sara Beqiri.
— Çfarë të ka shkuar në mendje? — Bardha vuri duart në ijë. — Patatet s’janë nxjerrë, stalla s’është rregulluar, dyshekët duhen rrahur para dimrit! Punë sa të duash, e zonja paska vendosur të largohet!
— E dini çfarë? Mua më pëlqen kjo, — tha Sara me një buzëqeshje të lehtë.
— Çfarë të pëlqen ty? — u ndez vjehrra. — A mund të flasësh një herë si njeri normal?
— Që më në fund më kushtuat vëmendje, — ia ktheu Sara.
— Më fal që nuk po të përulem, po vitet s’janë më për këso gjërash! — gjestikulonte Bardha. — Ç’prisje? Të të shërbeja në majë të gishtave e të të shikoja në buzë?
— Unë s’kërkova asgjë, — u përgjigj prerë Sara. — Ju sollëm nipërit, djalin tonë dhe të Bleona Dhramit, e as atyre s’u hidhni sytë!
— Ç’t’i shoh ata kalamaj? Le të merren prindërit me ta! Unë s’kam ndër mend të vrapoj pas tekave të tyre!
— Pikërisht për këtë po iki!
— Marsel! — thirrja e Bardhës përplasi perdet. — Eja shpejt! Gruaja jote po të braktis! Do marrë fëmijët dhe do zhduket përgjithmonë!
Në thelb, ajo që tha kishte një grimë të vërtete, por mënyra si e paraqiti ishte krejt e shtrembëruar. Megjithatë, Marsel Tahiri erdhi me nxitim.
— Sara, ç’po ndodh? — pyeti ai, duke iu afruar.
— Nuk i pëlqen mikpritja jonë! — foli Bardha para se të përgjigjej nusja. — I mungojnë nderimet! S’ka kush t’ia mbajë bishtin në kthesa!
Ka shtuar aq shumë, sa pa timonier s’e merr dot asnjë cep rruge! Në vend që të merret seriozisht me kilogramët e tepërt, do të kthehet në shtëpi të shtrihet mbi jastëkë e të rrisë celulitin!
Dhe, pa marrë frymë, iu drejtua të birit me zë të ëmbël:
— Marsel, pse nuk e vë pak në rregull gruan tënde? Punë kemi plot! Ajo do t’i lërë të gjitha mbi supet e tua!
Ku është parë që gruaja të mos jetë mbështetje për burrin? Duhej ta kapje për flokësh e ta sillje në mend! — u ndal një çast, hodhi sytë nga Sara dhe shtoi me përbuzje: — Edhe pse, për ta kapur, duhet të ketë flokë! Tre fije i kanë mbetur, e shpejt do t’i bien vetë!
— Marsel! — gërhiti Sara. — Dhe ti akoma pyet çfarë ka ndodhur?
— Sara, sinqerisht, punët janë plot, — tha ai me ton pajtues. — Erdhëm për të ndihmuar. S’kemi bërë asgjë ende, e ti do të largohesh. Pastaj, disa kile më shumë s’janë fundi i botës. Këtu do të lëvizësh, do të rregullosh pak formën…
Sara, e mbushur me zemërim, vetëm kalonte shikimin nga fytyra e kënaqur e Bardhës te ajo e hutuar e Marselit, pa mundur të nxirrte fjalë.
Në atë çast, bisedës së të rriturve iu afrua edhe Lavdrim Curri.