— Mami ka trup shumë të bukur! Të gjithë burrat e lagjes ia hedhin sytë, — shpërtheu me krenari katërmbëdhjetëvjeçari Lavdrim Curri, me atë sigurinë e një adoleshenti që mendon se tashmë i kupton sekretet e hijeshisë femërore. — Ndërsa gjyshja… asaj do t’i bënte mirë të binte pak nga pesha! Është trefishi i mamit!
Dhe, pa u shqetësuar aspak për efektin e fjalëve të tij, i bëri me shenjë kushëririt dhe u zhdukën të dy me vrap drejt rrugës.
— Çfarë fëmijësh të pacipë! — shpërtheu Bardha Peshkatari, e skuqur në fytyrë.
Sara plasi në të qeshur. Më pas ia nguli sytë Marsel Tahirit.
— Po ti, Marsel, ç’ke për të thënë?
Nëse ai kishte ndonjë koment, vendosi ta mbante për vete. Të futej mes dy grave më të rëndësishme të jetës së tij ishte një rrezik që nuk ia vlente.
— Marsel, pse s’po flet? — u ankua Bardha me zë të lënduar. — Dërgoje këtë dembele në kopsht të hapë patatet, kurse ata dy budallenjtë futi në arrest shtëpie!
Buzëqeshja e shtrembër në fytyrën e Marselit tregonte qartë se po afrohej një stuhi familjare. Ai zgjodhi të shmangej:
— Sara, po pse u bëre gati të ikësh për në shtëpi?
Dikush që e shihte nga jashtë mund të mendonte se me Marselin diçka nuk shkonte. Por jo. Ishte një burrë dyzetenjëvjeçar, plotësisht i shëndetshëm dhe krejt normal.
Vite më parë ishte martuar me Sarën nga dashuria e madhe. Nga ajo dashuri lindi djali i tyre, për të cilin Marseli jetonte e merrte frymë.
Jo se u kujtua për rolin e babait kur djali u rrit; ai ishte i përkushtuar që nga dita e parë e lindjes.
Familja jetonte e qetë. Madje as divorci i motrës së Marselit, pas të cilit djali i saj kalonte shumicën e kohës në shtëpinë e tyre, nuk e trazoi harmoninë.
Lavdrimi dhe Petrit Qafoku u përshtatën menjëherë me njëri-tjetrin. Rriteshin bashkë, luanin bashkë, ndanin të njëjtat sekrete djaloshare.
Çështja e një fëmije të dytë u përmend disa herë, por mbeti thjesht ide. Në përgjithësi, gjithçka shkonte mirë.
Problemi i vetëm ishte përkushtimi i tepruar i Marselit ndaj nënës së tij. Për çdo thirrje të Bardhës, ai nisej menjëherë.
— Hana, po filloj të harroj si duket burri im, — i qahej Sara shoqes së saj Hana Kastrati. — Çdo fundjavë është atje! Edhe kur del më herët nga puna, shkon fillimisht te e ëma dhe vetëm pastaj vjen në shtëpi!
— Është e sëmurë, e pafuqishme? — e pyeti Hana me kujdes.
Ajo vetë kujdesej për një nënë të paralizuar dhe e dinte mirë sa kohë e energji kërkon një situatë e tillë.
— Në krahasim me të, unë dal e sëmura! — ia ktheu Sara me ironi. — Jeton në fshat, vetëm tre kilometra larg qytetit. Por ka toka sa të lakmonin bejlerët!
Vetëm me patate ka mbjellë njëzet dynym! Pastaj domate, tranguj, panxhar, speca, kunguj… një pafundësi!
— I shet? — pyeti Hana.
— Jo, për përdorim vetjak, — u përgjigj Sara prerazi. — Dhe Marseli atje është si punëtor me kohë të plotë!
— Perimet e shtëpisë janë gjë e mirë, — tha Hana duke ngritur supet.
— Ndoshta, — psherëtiu Sara. — Por asnjëherë s’ka sjellë gjë në shtëpi. As vetë s’kam shkuar të shoh. Vetëm nga goja e tij dëgjoj se si “punojnë tokën”.
Hallin e kam tjetërkund: ose është atje, ose kthehet i rraskapitur dhe fle pa fund, sepse është lodhur deri në palcë!
— Po pse nuk u ule të flisje hapur me të, — pre…