Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, Bardha Peshkatari vazhdonte të sillej rrotull si një motor që nuk fiket kurrë.
Kur Marseli dilte në kopsht e punonte tokën pa pushim, ajo i rrinte mbi kokë si hije. Çdo çerek ore i çonte ujë të freskët, i fërkonte duart “se mos i lodheshin”, i rregullonte kapeletën që të mos e zinte dielli dhe, një ditë, solli edhe një ventilator të madh portativ për t’i bërë fresk. Sikur djali të ishte prej sheqeri dhe rrezikonte të shkrihej nga vapa.
Për sqarim: “djali” ishte dyzet e një vjeç. Dhe ai i pranonte të gjitha këto si diçka krejt të natyrshme.
Ndërkohë, gjatë tre ditëve që Sara ndihmoi në mbledhjen e prodhimeve, vjehrra mezi i drejtoi disa fjalë – po të arrinin në dhjetë, do të ishte shumë. Fëmijët? As që i vuri re.
Sara e vështroi këtë skenë të ëmbël mes nënës dhe “princit” të saj, dhe në heshtje vendosi të largohej.
— Marsel, nëse ty nuk të shqetëson ajo që mamaja jote ka thënë për mua, madje edhe për djalin tënd dhe nipin, atëherë sinqerisht nuk di ç’të mendoj më, — tha Sara me zë të dridhur. — Ka diçka që s’e kuptoj dot.
Në shtëpi je burrë i përgjegjshëm, kryefamiljar i denjë, baba i përkushtuar. Si është e mundur që këtu shndërrohesh në një djalosh të papjekur që rri pas përparëses së nënës? Është e turpshme… madje e neveritshme.
— Për mua ai do të mbetet gjithmonë vogëlushi im! — shpërtheu Bardha. — Dhe ti nuk ke të drejtë të më tregosh si duhet të sillet me mua!
— Bëni ç’të doni, — tha Sara duke ngritur duart në shenjë dorëzimi, — vetëm mos më përfshini mua në këtë teatër.
Ajo u kthye dhe nisi të mbledhë sendet. Marseli bëri një hap për t’i folur, por Bardha e ndali:
— Lëre të ikë, Temë! Pa të do ta kemi më qetë! Nuk do të na sorollatet para syve! Unë do të të bëj petulla me qershi, siç t’i pëlqejnë!
Sarës i shpëtoi një e qeshur e hidhur.
— Mos u bëj mendjemadhe! — i thirri vjehrra. — Hajde, ik! Dhe merr me vete edhe ata kalamajtë!
Edhe këtë fyerje Sara e gëlltiti. Kur arriti te porta, priti që Marseli t’i afrohej dhe foli qetë, me një trishtim të thellë:
— Marsel, unë të dua. Kemi vite bashkë, kemi rritur një djalë. Por më dhemb fakti që nuk the asnjë fjalë për të më mbrojtur. Qëndrove aty, si i gozhduar, ndërsa ajo më baltoste.
Nuk e di ç’do të ndodhë me ne. Ndoshta do të të fal një ditë. Por ta harroj këtë poshtërim… nuk besoj.
Shpresoj të gjesh forcën të shkëputesh nga përparësja e nënës dhe të bëhesh ai burrë që pretendon se je. Tani po largohem.
Marseli qëndroi përballë saj, me kokën ulur. Nuk kishte asgjë për të thënë.
— Do të doja që në shtëpi të kthehej një burrë i vërtetë, jo një “vogëlush” që ka nevojë t’i fshijnë hundët dhe ta përkëdhelin për çdo gjë.
Tri ditë më vonë, Marseli u kthye në apartament, mblodhi rrobat dhe sendet e tij dhe u nis sërish drejt shtëpisë së nënës. Sara e priti këtë vendim me një qetësi të hidhur, pothuaj filozofike.
— Sa keq… vërtet sa keq që nuk e kuptova më herët, — murmuri ajo. — Ndoshta është më mirë kështu. Të paktën djali ynë nuk do të rritet duke marrë si shembull një baba të tillë…