Në atë sallon bukurie përfundova krejt rastësisht. Parukierja ime e zakonshme kishte ikur me pushime, ndërsa rrënjët e flokëve më kishin dalë aq shumë, sa nuk e shtyja dot edhe dy javë të tjera. Një shoqe më dërgoi numrin dhe më tha:
— Shko te Teuta. Nuk merr shtrenjtë dhe e ka dorën të mirë.
Teuta doli të ishte një grua rreth të dyzet e pesave, llafazane, me gishta të shpejtë dhe me zakonin për të komentuar çdo gjë që i dilte përpara. Ndërsa përziente bojën, unë shfletoja telefonin dhe e dëgjoja vetëm përgjysmë. Biseda e zakonshme e salloneve: kush ishte lyer keq, kush e kishte mbajtur bojën më gjatë seç duhej, kush donte të bëhej bionde, ndonëse i shkonte më shumë gështenja.
Pastaj Teuta tha papritur:
— Ja, për shembull, një kliente ime e rregullt më kërkoi pikërisht këtë nuancë. Krasniqi e ka mbiemrin. Grua shumë e bukur, e mbajtur. Duket që kujdeset për veten.
Krasniqi ishte mbiemri i burrit tim. Dhe mbiemri im pas martesës.
Nuk u drodha. Të paktën, nuk më duket se fytyra më ndryshoi. Thjesht ndalova së lëvizuri gishtin mbi ekran dhe ngrita sytë drejt pasqyrës, ku dukej Teuta pas meje.
— Krasniqi? — pyeta, duke u përpjekur të tingëlloja sa më e qetë.
— Po, po. Arlinda Krasniqi. E njihni? —
Arlinda. Jo Marsela. Pra, nuk isha unë.
Unë quhem Marsela Krasniqi. Burri im quhet Erion Krasniqi. Në familjen tonë nuk kishte asnjë Arlindë. As motër, as kushërirë të largët, as kolege me atë mbiemër. Dhe Krasniqi, në qytetin tonë, nuk ishte nga ata mbiemra që i dëgjoje në çdo cep.
— Jo, — thashë. — Thjesht më tingëlloi i njohur mbiemri. Ka kohë që vjen te ju?
Teuta, siç ndodh shpesh me parukieret që flasin shumë, nisi të kujtonte me zë të lartë. Më tha se Arlinda vinte prej kohësh, gati dy vjet. Ndonjëherë para fundjavës kalonte vetëm për krehje. Një herë, mes muhabetit, kishte përmendur Rrugën e Lumit dhe një abonim në spa, dhuratë nga burri.
Në Rrugën e Lumit. Unë dhe Erioni jetonim në Rrugën e Dibrës.
Qëndrova edhe dyzet minuta të tjera në karrige. Teuta më lyente rrënjët, ndërsa unë shihja veten në pasqyrë dhe mendoja për gjithçka, përveç flokëve.
Dy vjet. Nëse Arlinda Krasniqi vinte aty prej dy vitesh, do të thoshte se atë mbiemër nuk e mbante prej një muaji a dy. Mbante mbiemrin e burrit tim.
Kur Teuta mbaroi, pagova, lashë edhe bakshish dhe dola jashtë. Ishte tetor, ajri kishte filluar të ftohej. U ula në një stol pranë farmacisë dhe nuk telefonova Erionin.
Telefonova Klean.
Klea punonte në financë dhe gjithmonë dinte kujt t’i drejtoheshe për çështje të tilla.
— Klea, më duhet një jurist. Jo për divorc. Të paktën jo tani. Dua vetëm të flas me dikë.
Ajo nuk më bëri asnjë pyetje. Pas tri minutash më dërgoi një numër.
Nuk u ktheva menjëherë në shtëpi. Hyra në një kafene, porosita çaj dhe hapa telefonin. U përpoqa të kujtoja çfarë mund të kontrolloja pa bërë skandal dhe pa përfshirë burrin. Gjëja e parë që hapa ishte portali e-Albania.
Apartamenti ynë ishte blerë gjatë martesës dhe në dokumente figuron në emër të Erionit. Kredinë hipotekore e kishim shlyer dy vjet më parë; edhe unë kisha qenë bashkëhuamarrëse. Pas shlyerjes nuk kishim bërë asgjë tjetër: as ndarje pjesësh, as marrëveshje shtesë. Në letra, shtëpia ishte e tij. Sipas ligjit, ishte pasuri e përbashkët martesore. Por unë e dija mirë sa lehtë mund të rrëshqiste ky “e përbashkët” në duart e dikujt tjetër, nëse nuk i mbaje sytë hapur.
Makina ishte gjithashtu në emër të Erionit. Shtëpia e pushimit ishte në emër të nënës së tij, Hyrie Fundo. Unë kisha kartën time të pagës, ai të vetën. Llogari të përbashkët nuk kishim. Çdo muaj Erioni më kalonte në kartë një shumë fikse për ushqime dhe shpenzimet e shtëpisë. Pjesën tjetër të parave të tij nuk e kontrolloja. Nuk i kisha parë kurrë lëvizjet bankare. I besoja.
Në atë çast, fjala “i besoja” më jehoi në kokë si diçka që nuk i përkiste më jetës sime.
Të nesërmen telefonova juristen. Gruaja, Diturie Gjoni, më dëgjoi pa më ndërprerë. Pastaj më bëri tri pyetje që mua vetë nuk do të më kishin shkuar në mendje.
— Marsela, keni fëmijë?
— Një vajzë. Eriola, njëmbëdhjetë vjeçe.
— Apartamenti është pasuri e përbashkët, kredia është mbyllur dhe pjesët nuk janë përcaktuar?
— Po.
— A dini nëse burri juaj, gjatë vitit të fundit, ka lëshuar ndonjë prokurë, ka marrë kredi, ka dalë garant për dikë? A ka pasur transferta të mëdha? —
Nuk dija. Në të vërtetë, nuk dija pothuajse asgjë për financat e tij, përveç shumës që më dërgonte çdo muaj. Dhe ajo shumë nuk kishte ndryshuar asnjëherë prej katër vitesh.
Diturie Gjoni më tha të bëja tri gjëra.
Së pari, të kërkoja një ekstrakt nga kadastra për apartamentin. Thjesht për t’u siguruar se prona ishte aty ku duhej dhe se mbi të nuk rëndonte asnjë barrë. Kjo mund të bëhej përmes e-Albania-s ose pranë zyrave të ASHK-së.
Së dyti, të kontrolloja nëse në emrin tim kishte garanci, detyrime kredie apo angazhime të tjera për të cilat mund të mos isha në dijeni. Kjo verifikohej përmes historikut të kreditit.
Së treti, të mos bëja asnjë lëvizje të nxituar. Të mos bërtisja. Të mos kërkoja llogari. Të mos largohesha nga shtëpia. Derisa të kisha fakte, kisha vetëm një mbiemër të dëgjuar nga goja e parukieres. Kjo nuk ishte provë. Ishte vetëm një sinjal.
E dëgjova.
Ekstraktin e pronës e porosita po atë ditë. Edhe historikun e kreditit e kërkova përmes shërbimit online. Të dyja përgjigjet erdhën brenda njëzet e katër orësh.
Apartamenti ishte në rregull. Nuk kishte barrë, nuk kishte dhurim, shitje apo hipotekim. Mora frymë më lirshëm. Por jo për shumë gjatë.
Sepse në historikun tim të kreditit doli një kërkesë. Një bankë kishte kontrolluar të dhënat e mia katër muaj më parë. Unë nuk i isha drejtuar kurrë asaj banke.
Diturie Gjoni më shpjegoi se një kërkesë e tillë nuk nënkupton domosdoshmërisht atë që duket në pamje të parë: një kredi.