Mund të ishte thjesht një vlerësim paraprak, një kontroll automatik pas ndonjë aplikimi, madje edhe një gabim në sistem. Megjithatë, ajo më këshilloi të telefonoja bankën dhe ta sqaroja vetë.
Telefonova. Vajza në linjë kërkoi gjatë në kompjuter, më la disa herë në pritje, pastaj, me një zë tepër të sjellshëm, më njoftoi se katër muaj më parë ishte dorëzuar një kërkesë për kredi konsumatore. Në emrin tim. Kërkesa ishte refuzuar, sepse mungonte vërtetimi i të ardhurave. Por kërkesa ekzistonte.
Unë nuk kisha aplikuar për asnjë kredi.
Gishtat m’u ftohën menjëherë. Jo nga shuma. Nuk ishte ndonjë shumë marramendëse: dyqind mijë lekë. Më trembi fakti që dikush kishte përdorur të dhënat e mia. Pasaportën e mbaja në shtëpi, në sirtarin e komodinës së dhomës së gjumit. Aty mund të hynin vetëm dy njerëz: unë dhe Erioni.
Në mbrëmje u ktheva në shtëpi. Eriola po bënte detyrat në dhomën e saj. Erioni rrinte në kuzhinë dhe hante hikërr të ngrohur me një qofte. Televizori mërmëriste lajmet në sfond.
— Si doli prerja e flokëve? — pyeti ai pa kthyer kokën.
— Mirë. I lyeva edhe pak.
Ai vetëm tundi kokën. Vura kazanin për çaj dhe vështrova zverkun e tij. Trembëdhjetë vjet martesë. E njihja atë zverk, ato veshë, atë zakonin për të ngrënë pa i shkëputur sytë nga ekrani, pothuajse përmendësh.
Nuk e pyeta për asgjë. Jo ende.
Të nesërmen shkova personalisht në atë bankë. Mora me vete pasaportën. Kërkova të shihja të dhënat e aplikimit, sepse bëhej fjalë për dokumentet e mia, dhe i thashë punonjëses se mund të ishte tentuar një kërkesë pa dijeninë time. Ajo hezitoi në fillim, por pasi përmenda përdorimin e mundshëm të të dhënave personale, më tregoi informacionin që lidhej me aplikimin.
Kërkesa ishte bërë online. Si numër kontakti ishte shënuar një numër telefoni që nuk ishte imi. Nuk e njihja. Por adresa e banimit, të dhënat e pasaportës dhe vendi i punës ishin të gjitha të miat. Të sakta. Të plota. Pa asnjë gabim.
Këto nuk ishin të dhëna që gjenden kollaj. Vendi i punës, pozicioni, vjetërsia — këto mund t’i dinte vetëm dikush që kishte parë vërtetimin tim të të ardhurave. Një vërtetim të tillë e kisha nxjerrë tetë muaj më parë, kur mendonim të rinegocionim kredinë e makinës së Erionit. Letra kishte mbetur në shtëpi, në po atë sirtar të komodinës.
Atë mbrëmje, pasi Eriola ra në gjumë, hapa sirtarin. Pasaporta ishte aty. Vërtetimi jo.
Nuk më zuri paniku. Ishte diçka tjetër: sikur jeta ime e zakonshme të ishte shtyrë paksa nga vendi, dhe unë tashmë ta ndieja atë zhvendosje.
Fotografova gjithçka që ndodhej në sirtar. Nuk e dija saktë pse. Diturie Gjoni më kishte thënë të fiksoja çdo gjë që më dukej e çuditshme. E dëgjova.
Ditën e tretë vendosa të kontrolloja numrin e telefonit që ishte shënuar në aplikimin bankar. Nuk doja ta telefonoja. Thjesht e shkrova në motorin e kërkimit. Asgjë. Pastaj e provova në aplikacionin e mesazheve. Foto profili: një rreth rozë, pa fytyrë. Emri ishte i shkurtër: Arli.
Arlinda Krasniqi, ajo që shkonte te Teuta çdo tri javë. Ajo që jetonte te Rruga e Lumit. Ajo të cilës burri i dhuronte abonime në spa.
Dhe ajo që kishte tentuar të merrte kredi në emrin tim. Ose, të paktën, përdorte numrin që ishte dhënë në kërkesë. Edhe kaq mjaftonte që dyshimet të mos dukeshin më si fantazi.
Nuk i telefonova Erionit. I telefonova Diturie Gjonit.
— Zonjë Diturie, kam fakte. Çfarë duhet të bëj?
Ajo më dëgjoi pa më ndërprerë. Pastaj tha:
— Marsela, kërkesa është refuzuar. Paratë nuk janë dhënë. Formalisht, dëmi nuk është shkaktuar. Por përpjekja për të marrë kredi me të dhënat e dikujt tjetër është mashtrim. Ju keni të drejtë të bëni kallëzim në polici. Pyetja është: doni ta bëni menjëherë, apo më parë të flisni me burrin?
Mendova një ditë të tërë.
Eriola shkonte në shkollë, Erioni në punë, unë gatuaja darkën, kontrolloja detyrat, laja uniformën, telefonoja mamanë. Jeta vazhdonte si zakonisht. Sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Por brenda meje gjithçka kishte ndryshuar.
Nuk mendoja më për Arlindën. Mendoja për atë vërtetim. Për faktin që Erioni kishte marrë dokumentin tim të të ardhurave dhe ia kishte dhënë një gruaje tjetër. Një gruaje që kishte provuar të merrte para në emrin tim.
Kjo nuk ishte më vetëm çështje tradhtie. Ai kishte lejuar një të huaj të hynte në dokumentet e mia dhe në jetën time.
Ditën e katërt u ktheva në shtëpi më herët se zakonisht. Eriola ishte ende në shkollë. Erioni në punë. Kisha një orë kohë.
Nuk i kontrollova sendet e tij. U ula te laptopi i përbashkët, që rrinte gjithmonë mbi tavolinën e kuzhinës. Erioni, nga pakujdesia ose nga zakoni, kishte lënë hapur postën elektronike dhe njoftimet bankare. Në kërkim shkrova: “Arlinda”.
Letra nuk kishte. Por në postë kishte njoftime nga banka. Gjatë muajit të fundit ishin bërë tri transferta drejt të njëjtit numër që figuroi në aplikimin e kredisë. Nga pesëmbëdhjetë mijë lekë secila. Gjithsej dyzet e pesë mijë lekë.
Dyzet e pesë mijë lekë — pikërisht aq sa më kalonte mua çdo muaj për ushqime dhe shpenzimet e shtëpisë.
Bëra pamje ekrani. Ia dërgova vetes me email. Pastaj e mbylla laptopin.
Më habiti fakti që duart nuk më dridheshin. Piva një gotë ujë dhe i telefonova Diturie Gjonit për herë të tretë.
— Zonjë Diturie, jam gati të flas me burrin tim. Por më parë dua të di diçka: çfarë mund të humbas nëse ai vendos të veprojë i pari?
Ajo nisi të më shpjegonte qartë, pa asnjë ngarkesë në zë.
Apartamenti, tha ajo, konsiderohej pasuri e përbashkët e krijuar gjatë martesës.