Sipas saj, ndarja bëhej duke marrë parasysh rrethanat konkrete: në emër të kujt ishte regjistruar prona, si ishte blerë, çfarë interesi kishte fëmija. Në rast divorci, zakonisht gjithçka ndahej përgjysmë, ose gjykata merrte në konsideratë nevojat e fëmijës. Por, nëse Erioni do të përpiqej ta shiste apartamentin apo ta dhuronte, për këtë i duhej patjetër pëlqimi im i noterizuar. Pa atë pëlqim, çdo veprim mund të kundërshtohej më vonë. Megjithatë, më mirë të mos prisja derisa të ndodhte diçka.
— Vendosni një kufizim për veprime regjistrimi pranë Kadastrës, — më tha Diturie Gjoni. — Bëhet pa pagesë. Është thjesht një kërkesë që prona të mos preket pa praninë personale të bashkëpronarit. Nuk është ndonjë operacion i madh, vetëm një dokument.
Makina ishte në emër të Erionit, por ishte blerë gjatë martesës. Pra, edhe ajo hynte te pasuria e përbashkët. Vetëm se me makinën puna ishte më e lehtë për atë që donte ta largonte: për shitjen e automjetit nuk kërkohej domosdoshmërisht firma e bashkëshortit, edhe pse më pas marrëveshja mund të kundërshtohej. Duhej të fiksoja gjithçka: modelin, vitin, kilometrat, vlerën e përafërt.
Shtëpia e pushimit ishte pronë e Hyrie Fundos. Nuk ndahej. Nuk më takonte mua të merresha me të.
Për ushqimin e fëmijës, nëse çështja shkonte deri në divorc, për një fëmijë zakonisht merrej si pikë orientimi një e katërta e të ardhurave zyrtare, përveç rasteve kur gjykata ose një marrëveshje caktonte ndryshe. Rroga zyrtare e Erionit ishte njëqind e njëzet mijë Lekë. Por pagesat për Arlindën nuk kishin dalë nga karta ku i kalonte paga. Ato vinin nga një llogari tjetër. Kjo do të thoshte se ai kishte kursime, ose ndonjë burim tjetër parash, për të cilin unë nuk dija asgjë.
I hodha të gjitha në shënime, një nga një.
Ditën e pestë dorëzova kërkesën pranë sportelit të Kadastrës. Deri atëherë nuk më kishte shkuar kurrë në mendje se një ditë do të rrija në një radhë krejt të zakonshme, me kartën e identitetit në dorë, dhe do ta ndaja jetën time në mendje në “para” dhe “pas”. Një radhë e zakonshme. Një sportel i zakonshëm. Vajza mori dokumentet, më shpjegoi se kufizimi do të regjistrohej brenda pesë ditëve pune. Firmosa dhe dola jashtë.
Ditën e gjashtë fola me Erionin.
Eriola ishte në ditëlindjen e një shoqeje. Erioni u kthye nga puna, ndërroi rrobat dhe u ul të hante darkë. I vura përpara një pjatë me gjellë dhe zura vend përballë tij.
— Erion, kush është Arlinda Krasniqi?
Ai ndaloi së përtypuri. Jo menjëherë. Fillimisht e mbaroi kafshatën. Pastaj e la pirunin mbi tavolinë.
— Nga e di ti?
Jo “kush është kjo?”. Jo “çfarë Arlinde?”. Por “nga e di ti?”.
— Mua më intereson diçka tjetër, — i thashë. — Ti i ke dhënë asaj vërtetimin tim të të ardhurave. Ajo ka aplikuar për kredi me të dhënat e mia. Kjo është mashtrim. A e kupton këtë?
Fytyra iu zbardh. Vërtet iu zbardh. Jo si në filma, por si njeri që e kupton se biseda nuk do të jetë për ndjenja.
— Marsela, nuk është ashtu siç mendon ti. Ajo nuk donte të…
— Nuk më intereson çfarë donte ajo. Më intereson çfarë bëre ti. Ti more dokumentet e mia. Ia dhe një njeriu të huaj. Ai njeri përdori emrin tim për të kërkuar kredi. Ti i dërgon para çdo muaj. Po aq sa më jep mua për shtëpinë. Kjo nuk është thjesht tradhti, Erion. Ose më saktë, nuk është vetëm tradhti. Është diçka shumë më e rëndë.
Ai heshti. Pas pak tha:
— Kredinë nuk ia miratuan. Në fund nuk ndodhi asgjë.
— Ndodhi. Të dhënat e mia përfunduan në duar të huaja. Kërkesa mbeti në historikun tim bankar. Dhe nëse kredia do të miratohej, borxhi do të ishte mbi mua. A e kupton të paktën këtë?
E kuptonte. Ia pashë në sy.
— Nuk mendova se do të shkonte kështu, — tha me zë të ulët. — Ajo më tha se i duhej për pak kohë. Vetëm sa të kapërcente një vështirësi.
U ngrita nga tavolina.
— Erion, nuk kam ndërmend të bërtas. Nuk do të thyej pjata. Do të të them vetëm çfarë do të ndodhë më pas. Nesër vjen me mua te juristja. Ulemi dhe i hapim të gjitha: apartamentin, makinën, paratë, Eriolën. Nëse nuk vjen, unë bëj kallëzim në polici për tentativë mashtrimi. Kam nxjerrjen bankare, numrin e telefonit dhe pamjet e ekranit të transfertave. Kjo nuk është histeri dhe as shantazh. Po të them qartë çfarë do të bëj.
Ai nuk kundërshtoi.
Të nesërmen shkuam bashkë te Diturie Gjoni. Erioni u ul në cep të karriges dhe mbajti sytë përdhe, ndërsa juristja shtronte letrat para tij.
Diturie Gjoni nuk dha leksione morali. Ajo vetëm pyeti.
— Zoti Erion, këto transferta drejt këtij numri, nga cila llogari janë bërë?
— Nga llogaria e kursimeve.
— Kjo llogari është në emrin tuaj?
— Po.
— Marsela nuk kishte dijeni për të?
— Jo.
— Sa para ka tani aty?
Ai heshti për pak.
— Rreth njëqind e njëzet mijë.
— Po më parë, sa kishte?
Këtë herë heshtja zgjati më shumë.
— Rreth katërqind mijë.
Katërqind mijë Lekë. Një llogari kursimi për të cilën unë nuk dija asgjë. Para që ai i kishte mbledhur — ose që ne i kishim mbledhur — dhe që kishin rrjedhur muaj pas muaji drejt Rrugës së Lumit.
Diturie Gjoni u kthye nga unë.
— Marsela, doni të divorcoheni?
Pashë Erionin. Trembëdhjetë vjet. Eriola. Shtëpia. Gjithçka që kishim ndërtuar.
— Dua që, para së gjithash, çdo gjë të bëhet e qartë. Të gjitha llogaritë. Të gjitha transfertat. Të gjitha detyrimet. Pastaj do të vendos.
Ajo tundi kokën ngadalë.
— Atëherë do ta nisim me një marrëveshje noteriale, — tha Diturie Gjoni dhe u kthye nga Erioni.