Fjolla Lika e kishte parashikuar saktë. Gjashtë muaj më vonë, Gjergj Dhrami u kthye tek ajo si i mbaruar, i rraskapitur dhe pa asgjë në dorë, por dera për të mbeti e mbyllur. Ndërkohë, djali i tyre kishte nisur studimet në Vlorë dhe po hidhte hapat e parë drejt një jete të pavarur.
— A e kupton çfarë ke bërë? — ulërinte Gjergji, duke humbur kontrollin. — Kush të dha të drejtë të fusësh hundët aty ku s’të takon? Kjo nuk kishte të bënte fare me ty!
— Pikërisht, — ia ktheu Fjolla me një qetësi të ftohtë.
— Çfarë do të thotë “pikërisht”? — ai sillej vërdallë si i tërbuar. — Dhe guxon edhe të më përgjigjesh?
— Gjergj, mjafton. Qetësohu, — u përpoq ajo ta ndalte.
— Do të qetësohem aq sa s’do të të mbajë vendi në anije! — shpërtheu ai, duke e përplasur hapin nga një cep i dhomës në tjetrin. — Njëzet vjet kam jetuar me këtë grua!
E kishin rritur një djalë bashkë. Dhe ajo, sipas tij, me një veprim të vetëm ia kishte shuar gjithë të ardhmen.
— Asgjë thelbësore nuk ka ndryshuar, — tha Fjolla me zë të prerë. — Do të vazhdojmë si më parë.
— Ti ndoshta po! — briti ai. — Por unë e kam pritur këtë ditë gjithë jetën!
Jo “ndoshta” — e kishte pritur me padurim. Dhe kur më në fund erdhi çasti, ajo, me moralin e saj të bardhë e të drejtë, i kishte prishur gjithçka.
— Mos harro se kjo ishte amaneti i fundit i babait tënd, — ia kujtoi ajo.
— Nuk më intereson asnjë amanet! As i fundit, as i pari! — u tërbua Gjergji. — Sa herë i jam lutur për para? Për makinë, për apartament, për pushime… dhe ti e di shumë mirë çfarë më thoshte!
— Po, e di, — u përgjigj ajo qetësisht. — “Gjithçka që do, bir, fitoje vetë.”
— Dhe unë pikërisht këtë po bëja! Po prisja të vinte dita kur ai të mbyllte sytë! Dhe në atë moment duhej të ndërhyje ti?
Teksa kaloi pranë dollapit, e goditi derën me grusht.
— Kush të kërkoi mendim? Pse u përzjeve? Pa ty do ta kishim zgjidhur shumë mirë!
— Sillu me dinjitet, Gjergj! Dhe mos e shkatërro mobilien! — ngriti zërin Fjolla.
— Tani flet për dinjitet? — u ndal ai në mes të dhomës. — Në cilin rregull shkruhet se është e ndershme të përzihesh në punët e të tjerëve?
Dhe jo vetëm kaq! Sipas tij, i ati, Mentor Prendi, ishte shembulli i fundit i moralit.
— Ai ishte i ndershëm? — vazhdoi me përbuzje. — Duhet kërkuar me qiri për të gjetur një më pak të denjë! Testamentin e tij e vërteton këtë!
— Mjaft! — kërkoi Fjolla, por ai nuk dëgjonte më.
— Mirë që nëna ime nuk jetoi ta shihte këtë turp! Ajo grua e shenjtë besoi deri në fund se kishte një bashkëshort besnik e të devotshëm. Dhe çfarë doli në dritë? Turp të më vijë ta quaj baba!
— Aq më tepër, — tha Fjolla me ton të prerë, — pse t’i duhen paratë e një njeriu që e quan të padenjë?
— Paraja s’ka erë! — ia ktheu ai. — Do të ma lehtësonte sadopak shijen e hidhur që la pas! Po tani si t’ia dal? Baba im doli ashtu siç doli, dhe edhe gruaja më ndihmoi të mbetem pa një qindarkë!
— Do të marrësh pjesën që të takon, të barabartë, — theksoi Fjolla.
— Sigurisht që ty të leverdis! — qeshi ai me ironi. — E kuptove menjëherë që s’do të përfitoje asgjë për vete!
— Unë thjesht zbatova vullnetin e fundit të Mentor Prendit, — u përgjigj ajo. — Dhe të dhashë mundësinë të mbetesh njeri i ndershëm.
— Do të jetoja edhe pa ndershmëri, — shtrembëroi buzët Gjergji, — mjafton të kisha para!
Përplasjet në familjen e Gjergj Dhramit dhe Fjolla Likës nisën dy vjet pas martesës. Dhe, sapo filluan, nuk pushuan më asnjëherë.